تاریکجا

| سِفر تثنیه | حسن عالیزاده «ما را به یاد آر!» بستم کتاب را برخاستم از خانه آمدم بیرون. بیرون بهار بود و جوانی نه! من جوان نبودم. کم‌کم پیاده‌روها شاد از شدآمدِ مردم شد و جعبه‌ی آینه‌ها در عطر و رنگ و نور و صدا گم شد. ناگاه او را به یاد آوردم در موسم جوانی او را که در کتاب نبود چون عطرِ سوسنِ درّه. یخ زد سقّ دهانم و مزّه‌ی خوشی چشیدم یک‌آن؛ و راه افتادم آرام در ازدحام عصر. ـــ‌«یک بستنیِ توت‌فرنگی! نه! لطفاْ دو تا» بی‌اختیار پشت‌ سرم را نگاه می‌کردم. حیف آن مزّه را نداشت امّا یخ زد دوباره سقّ دهانم. | روزنامه‌ی تبعید ‌‌