باغ آينه و نور

اگر فرد یا حتی افراد بسیاری در مسیر هر دین و طریقتی، به هیچ وجه درستکار، صادق، پرهیزکار، راستگو، خداجو، خویشتن دار …نیستند این عیب آن راه نیست. کاملا کوری معنوی آن افراد است.

🤍صُنۡعَ ٱللَّهِ ٱلَّذِیۤ أَتۡقَنَ كُلَّ شَیۡءٍۚ🤍 🤍«این، صنع خداست؛ همان که هر چیزی را با استحکام و کمال پدید آورده است.🤍 💫نمل، ۸۸💫

🤍َلَا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ»🤍 «آگاه باشید که همه امور به سوی خدا بازمی‌گردد.» ⭐️شوری،۵۳ ⭐️

♦️بسیار سوال پرسیده می شود که چرا کمک خاصی با تمام دعاهاییکه به درگاه خداوند می کنم، نمی بینم؟ آیا پروردگار و ارواح متعالی مرا دوست ندارند؟ آیا فراموشم کردند؟ آیا به خاطر کارهای اشتباهی که انجام داده ام من را رها کرده اند؟ ♦️اکثر اوقات درخواست های افراد خواسته های زمینی هست. انسان دردمندی که به درگاه خداوند استغاثه و تمنا می کند، بدون ذره ای تردید، دست پر بر می گردد اما او متوجه آنچه که در طرح الهی او هست و در مسیر تحقق آن دریافت می کند نمی شود.مشکلات و موانع خاصی باید در زندگی او (همانطوریکه از قبل با نظارت مشاوران روحی بررسی شده بوده) پیش بیایند تا موقعیت پختگی روح او را از حالت نوزادی به حالت بلوغ نزدیک کنند. «اما کاملا مشروط بر تلاش خود فرد» اینستاگرام 👇👇 https://instagram.com/gelareh_sadatakhavi?igshid=1eg1om4rjrgjz

❌⭕️هرگز خودت را با دیگری مقایسه نکن! تو هیچوقت به درس هایی که دیگران در این زندگی لازم دارند، پی نخواهی برد.

♦️راهِ زندگی، راهی هموار نیست؛ و چه بسیار منزلگاه‌هایی که جز با صبر، ایمان و روشناییِ دل نمی‌توان از آن‌ها گذشت. این همان طریقِ سلوکِ انسان در عالم است؛ سفری از خاک تا افلاک، از خودِ محدود تا حقیقتِ بی‌کران. ♦️ما در مدرسه‌ای الهی قدم نهاده‌ایم که هر لحظه‌اش درسی از حکمت و هر رخدادش نشانه‌ای از لطف و تربیتِ پروردگار است. هیچ رنجی بی‌معنا نیست و هیچ شادی‌ای بی‌حکمت نیست؛ هر آنچه بر ما می‌گذرد، چراغی است برای بیداریِ جان و گامی است در مسیرِ کمال

♦️اگر می گویند خداوند همواره کنار من ایستاده است و حتما صدای من را می شنود و دلسوزترین است، پس چرا حضورش را درک نمی کنم؟! چرا مشکلم حل نمی شود؟! چرا کمکم نمی کند؟ مگر من چه کرده ام که باید چنین مجازاتی را ببینم؟! چرا هیچ نجاتی از او برایم نمی رسد؟ چرا مشکلم حل نمی شود؟ چرااااا کمکم نمی کند؟؟!! ♦️- جواب چنین است؛ اکثر ما انسانها می خواهیم که نتیجه آن شود که ما انتظار داریم. ولی حکمت و طرح الهی زندگی مان چنین نیست. بله عزیزان واقعا آن چیزی نیست که ما می خواهیم. ♦️او در هرثانیه جواب ما را می‌دهد. در هرثانیه…ولی ما زبانش را نمی شناسیم. ♦️و جواب او در اغلب موارد با خواسته ظاهری ما به هیچ وجه منتج نیست. ♦️اگر وامم درست شود، اگر خانه ای بخرم، اگر مدیر شرکت شوم، اگر فرزندم ازدواج کند، اگر این بیماری رفع شود اگر... ما گمان می داریم که امری برایمان مفید است. «در حالیکه این زندگی کوتاه زمینی به هیچ وجه حقیقت انسان و غایت او نیست.» ♦️عزیزان و نورچشمانمان هجرت می کنند، چون زمان زمینی شان به پایان رسیده بوده است.چه بخواهیم و نخواهیم ما مالک هیچ نفسی بر روی زمین نیستیم. به تجربه گری گفته شده است؛ این سختی های زندگی ات، تورا به ژرفنا خواهند برد و از طریق تو افراد بسیاری خداوند را خواهند شناخت و در لحظاتی عميقا خودت بارها خواهی گفت؛ ♦️♦️«همه سختیها صدها بار به این شعف عمیق و رسیدن به سرور الهی درون و آگاهی می ارزید.» انسان متاسفانه می خواهد با نگاه زمینی و حسی مسلکی بودنش امور را بسنجد، حال اینکه حقیقت اینچنین نیست. ما بر روی این سرای زمینی آمده ایم که رشد کنیم و بسیار بسیار یاد بگیریم، در تمام تلخی‌ها، از سیاهی‌ها. 🟥می توان قلندر راه شد، آنگاه که درست نگاه کردن را آموخت. «او کنار من ایستاده است، نه برای برآورده کردن آرزوی صاحب خانه شدن من، تصویب وام من،بچه دارشدن،گرفتن اقامتی در کشوری دیگر، شغلی بالاتر، همسری وفادار... بلکه در رهنمون ساختن من به طرقی که باعث تعالی روح من و نور شدن من می شود. ♦️نگاه اشتباه من به معرفت و قوانین هستی، مرا رنج خواهد داد.

🛑طرح الاهی زندگی ما بر اساس آرزوهای ما پیش نمی رود، بلکه بر اساس نیازهایی که روح ما داشته است، برنامه ریزی شده است.

تجربه مرگ تقریبی انیتا مورجانی

🔰روان، علاوه بر مجموع همه ویژگی‌های شخصیتی، دربرگیرنده مجموع تمام ویژگی‌ها و توانایی‌های ذهنی نیز هست. به بیان دیگر، همه این جنبه‌ها در مفهوم «روان» جای می‌گیرند. 🔰برای درک این موضوع، باید تا حدی با ساختار روان انسان آشنا باشیم. بهترین مدل در این زمینه، مدل زیگموند فروید است که روان را به سه بخش تقسیم می‌کند: «نهاد» (Id)، «من» (Ego) و «فرامن» (Superego). 🔰«نهاد» شامل همه آن چیزهایی است که به‌صورت موروثی در وجود ما قرار دارد؛ غرایز، هیجان‌ها و امیال ما در آن جای دارند؛ همان بخشی که بی‌درنگ خواهان ارضای خواسته‌های خود است. 🔰«فرامن» مجموعه هنجارها، قوانین، ارزش‌های اخلاقی و اصولی است که انسان در طول زندگی از خانواده و جامعه می‌آموزد. و در میان این دو، «من» قرار دارد که باید میان این دو بخش میانجی‌گری کند. 🔰احتمالاً همه شما چنین موقعیتی را تجربه کرده‌اید: در حال رانندگی هستید و ناگهان خودرویی جلوی شما توقف می‌کند. هیچ دلیل مشخصی برای توقف وجود ندارد. چراغ خطر هم روشن نیست و امکان سبقت گرفتن نیز ندارید. 🔰چند ثانیه صبر می‌کنید و هرچه این انتظار طولانی‌تر می‌شود، «نهاد» شما بیشتر خود را نشان می‌دهد؛ یعنی کم‌کم عصبانیت در وجودتان بالا می‌گیرد. سرانجام کاسه صبرتان لبریز می‌شود و تصمیم می‌گیرید از خودرو پیاده شوید. اما درست در همین لحظه «فرامن» وارد عمل می‌شود و می‌گوید: «صبر کن، این‌طور رفتار نکن.» 🔰شما با عصبانیت به شیشه خودرو می‌کوبید، اما وقتی راننده شیشه را پایین می‌کشد، این بار «من» وارد صحنه می‌شود و می‌گوید: «ببخشید، ممکن است لطف کنید و حرکت کنید؟» این همان نقش «من» است؛ ایجاد تعادل و میانجی‌گری میان نهاد و فرامن. 🔰این مطلب را از آن جهت بیان می‌کنم که از دیدگاه فروید، همان‌گونه که غریزه زندگی در «نهاد» قرار دارد، غریزه مرگ نیز در همان‌جا وجود دارد. اکنون به هر دو نگاه می‌کنیم. 🔰غریزه زندگی که فروید آن را «اروس» (Eros) می‌نامید، نیرویی است که انسان‌ها را به یکدیگر نزدیک می‌کند. اروس می‌خواهد زندگی را گسترش دهد و موجودات زنده را افزایش دهد. اروس نماد شادی، عشق و پیوند است و تمام جنبه‌های میل و کشش جنسی انسان نیز در قلمرو آن قرار می‌گیرد. 🔰انرژی اروس را «لیبیدو» (Libido) می‌نامند. اروس از چیزهای مختلفی نیرو می‌گیرد؛ مانند تداوم زندگی، تولیدمثل، عشق، لذت حسی، اشتیاق، زیبایی، نیکی و حتی جست‌وجوی حقیقت. همه این‌ها غریزه زندگی را تقویت می‌کنند. اما در کنار آن، غریزه دیگری نیز وجود دارد که فروید آن را «تاناتوس» (Thanatos) یا غریزه مرگ می‌نامید. 🔰تاناتوس درست نقطه مقابل اروس است. تاناتوس نمی‌خواهد چیزی را بسازد، بلکه می‌خواهد ویران کند، نابود کند و از بین ببرد. این نیرو نماینده جنبه‌های منفی، پرخاشگر و تاریک وجود انسان است. تاناتوس نیز انرژی خاص خود را دارد که «دِسترودو» (Destrudo) نامیده می‌شود. 🔰این انرژی نیز از موقعیت‌های خاصی تغذیه می‌کند؛ برای مثال، زمانی که اتفاقی دل انسان را می‌شکند، زمانی که همه چیز از دست رفته به نظر می‌رسد، زمانی که دیگر هیچ امیدی وجود ندارد، غم و اندوه و افسردگی سراسر وجود انسان را فرا می‌گیرد، انسان دیگر به هیچ چیز علاقه‌ای ندارد و احساس خلأ و پوچی کامل می‌کند. همه این حالات، خوراک تاناتوس هستند. 🔰در زبان آلمانی برای این وضعیت واژه‌ای وجود دارد که می‌توان آن را «سنگینی روح» یا «دشواری شدید» ترجمه کرد؛ حالتی که در آن انجام هر کاری، حتی بلند شدن از رختخواب، بسیار سخت به نظر می‌رسد. 🔰واژه دیگری که برای این حالت به کار می‌رود «مالیخولیا» است و امروزه آن را «افسردگی» می‌نامیم. دقیقاً همین موضوع را پژوهش‌های علمی نیز نشان می‌دهند. 🔰در بیش از ۹۰ درصد موارد، خودکشی با نوعی اختلال روانی همراه است. در رأس این اختلالات، افسردگی قرار دارد؛ پس از آن اختلالات ناشی از اعتیاد و همچنین اختلالات شخصیت دیده می‌شوند. 🔰اینکه فردی کاملاً خونسرد، بدون هیچ احساسی، صرفاً پس از یک محاسبه منطقی، تصمیم بگیرد به زندگی خود پایان دهد، تقریباً هرگز اتفاق نمی‌افتد.

🔰همان‌گونه که میل به زندگی در سرشت و روان انسان ریشه دارد، این امکان نیز در روان او وجود دارد که در شرایطی از این مبارزه دست بکشد و زندگی را رها کند. برای روشن‌تر شدن این موضوع، اجازه دهید آن را به‌صورت ساده توضیح دهم. آنچه «سرشت انسانی» یا طبیعت انسان نامیده می‌شود، همان ویژگی‌هایی است که ما را انسان می‌کند؛ ویژگی‌هایی که به‌صورت ژنتیکی و موروثی به ما منتقل شده‌اند. 🔰در مقابل این سرشت، محیط و فرهنگ قرار دارند. از تعامل میان این دو، شخصیت هر انسان شکل می‌گیرد؛ شخصیتی که وابسته به تجربه‌ها، رویدادها و آن چیزی است که فرد در طول زندگی خود پشت سر گذاشته است. 🔰منظور از شخصیت، مجموعه همه ویژگی‌هایی است که باعث می‌شوند یک انسان به شیوه‌ای خاص بیندیشد، احساس کند و رفتار نماید. اما مفهوم «روان» (Psyche) از شخصیت نیز گسترده‌تر است.

🔰همان‌طور که مشاهده می‌کنید، در سال ۲۰۲۰ «حلق‌آویز کردن» رایج‌ترین روش خودکشی بود. در این نمودار، رنگ آبی نشان‌دهنده مردان و رنگ قرمز نشان‌دهنده زنان است. بنابراین، حلق‌آویز کردن به‌وضوح پدیده‌ای است که بیشتر در میان مردان دیده می‌شود. 🔰برای مثال، به آمار استفاده از سلاح گرم نگاه کنید. خودکشی زنان با سلاح گرم پدیده‌ای بسیار نادر است، در حالی که این روش در میان مردان نسبتاً رایج است. اگر به خودکشی از طریق مصرف داروها نگاه کنیم، این بار زنان در صدر قرار دارند. 🔰با وجود این، اگر روند ۳۰ سال گذشته را بررسی کنیم، خبرهای امیدوارکننده‌ای نیز وجود دارد. تعداد خودکشی‌ها در آلمان رو به کاهش است و این امر تا حد زیادی نتیجه برنامه‌های مؤثر پیشگیری از خودکشی است. امروزه هر کسی که حتی به فکر پایان دادن به زندگی خود بیفتد و تنها یک جست‌وجوی ساده در اینترنت انجام دهد، با شماره‌های تلفن مراکز کمک‌رسانی و نهادهای حمایتی روبه‌رو خواهد شد. 🔰البته هنوز باید اقدامات بیشتری انجام شود، زیرا سالانه حدود ۹ هزار مورد خودکشی، بی‌تردید رقمی بسیار زیاد است. این بود مروری کوتاه بر آمار نسبتاً خشک و رسمی. اکنون پرسش این است که انسان‌ها از چه زمانی دست به خودکشی زده‌اند؟ آیا این پدیده‌ای جدید است یا از گذشته‌های دور وجود داشته است؟ 🔰در پاسخ باید به‌روشنی گفت که نخستین شواهد تاریخی مربوط به دودمان دوازدهم مصر باستان، یعنی حدود سال ۱۹۰۰ پیش از میلاد، است. از آن دوران، پاپیروسی در دست است که در آن مردی جوان با روح خود در کشمکش است. او در قالب چندین بند شعر تلاش می‌کند روحش را قانع کند که از زندگی خسته شده، دیگر نمی‌خواهد به زندگی ادامه دهد و قصد دارد این مبارزه را رها کند. او از روح خود می‌خواهد نظرش را بپذیرد و با او هم‌عقیده شود. 🔰اما روح او قانع نمی‌شود؛ برعکس، از آن جوان می‌خواهد دست از ناله و شکایت بردارد و دوباره به زندگی روی آورد. چنین متونی درباره خودکشی را در آثار باستانی مشرق‌زمین نیز فراوان می‌یابیم. این متون سرشار از اشاره به خودکشی هستند. در کتاب مقدس نیز نمونه‌هایی از خودکشی دیده می‌شود. در مجموع حدود ده مورد خودکشی در کتاب مقدس ذکر شده است؛ نه مورد در عهد عتیق و یک مورد در عهد جدید که تقریباً همه آن را می‌شناسند: یهودای اسخریوطی، همان کسی که به عیسی خیانت کرد و سپس خود را کشت. 🔰اما نکته‌ای که اهمیت اساسی دارد این است که متون کهن مشرق‌زمین، از جمله کتاب مقدس، خودِ عمل خودکشی را محکوم یا نکوهش نمی‌کنند و با آن مانند یک جرم یا گناه برخورد نمی‌کنند. این منابع کهن به ما نشان می‌دهند که خودکشی در همه زمان‌ها و همه مکان‌ها وجود داشته است. هر جا انسان زندگی کرده، خودکشی نیز وجود داشته است. بنابراین، خودکشی پدیده‌ای تازه نیست. هر فرهنگ و هر قومی آن را می‌شناسد. 🔰این موضوع را حتی در میان قبایل بومی و بدوی نیز می‌توان مشاهده کرد؛ مردمانی که اگر از دیدگاه امروزی نگاه کنیم، شیوه زندگی‌شان شباهت زیادی به دوران عصر سنگ دارد. در این میان، قبیله «سوروواها» (Suruwahá) که در جنوب برزیل و در حوضه رود آمازون زندگی می‌کنند، نمونه‌ای بسیار قابل توجه است. این قبیله نرخ خودکشی فوق‌العاده بالایی دارد. جمعیت این قبیله حدود ۱۵۰ نفر است. اگر به اعضای آن نگاه کنید، به‌ندرت افراد سالمند را خواهید دید، اما در عوض تعداد زیادی بیوه، بیوه‌مرد و یتیم در میان آنان وجود دارد. اگر اعضای این قبیله بر اثر حادثه، جنگ یا بیماری جان خود را از دست ندهند، اغلب مرگ آن‌ها ناشی از خودکشی است. 🔰آن‌ها برای این کار از سمی استفاده می‌کنند که از ریشه گیاهی به نام «تیمبو» (Timbó) به دست می‌آید. در اصل، این سم را برای ماهیگیری به کار می‌برند؛ ریشه گیاه را کاملاً می‌کوبند و در آب می‌ریزند و حدود بیست دقیقه بعد، ماهی‌ها با شکم رو به بالا روی آب شناور می‌شوند و به‌آسانی جمع‌آوری می‌شوند. اما همین سم به‌عنوان وسیله خودکشی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. 🔰جالب اینجاست که اگر از افراد قبیله سوروواها بپرسید: «چرا این کار را انجام می‌دهید؟»، پاسخی دریافت نخواهید کرد؛ نه به این دلیل که نمی‌خواهند پاسخ دهند، بلکه چون در زبان آن‌ها اصلاً واژه‌ای برای «خودکشی» وجود ندارد. به بیان دیگر، برای آنان این عمل آن‌قدر بدیهی است که حتی نام مستقلی برای آن ندارند. به نظر می‌رسد خودکشی بخشی طبیعی و پذیرفته‌شده از فرهنگ آنان باشد. 🔰و این، خانم‌ها و آقایان، نکته‌ای شگفت‌آور و حتی نوعی پارادوکس است. زیرا انسان، از دیدگاه زیست‌شناسی تکاملی، ذاتاً برای دو هدف برنامه‌ریزی شده است: بقا و تولیدمثل. بنابراین، کشتن خود به ظاهر با این دو اصل بنیادی در تضاد است. اما این تضاد تنها در نگاه نخست دیده می‌شود. زندگی، در اصل، نوعی مبارزه است؛ مبارزه‌ای برای بقا.

بنابراین، با تصویری بسیار ناهمگون و متفاوت روبه‌رو هستیم. حال اگر پدیده خودکشی را از نظر گروه‌های سنی و جنسیت بررسی کنیم، ابتدا به تفاوت میان زنان و مردان می‌پردازیم. سه‌چهارم خودکشی‌های منجر به مرگ توسط مردان انجام می‌شود و تنها یک‌چهارم مربوط به زنان است. البته باید این آمار را به‌درستی تفسیر کرد، زیرا اینجا فقط دربارهٔ خودکشی‌های کامل‌شده، یعنی مواردی که به مرگ انجامیده‌اند، صحبت می‌کنیم. اگر آمار اقدام به خودکشی را بررسی کنیم، وضعیت کاملاً برعکس خواهد بود؛ زیرا زنان سه تا چهار برابر بیشتر از مردان اقدام به خودکشی می‌کنند، اما معمولاً پس از چندین بار اقدام، این عمل به مرگ منجر می‌شود. در مقابل، مردان معمولاً در همان نخستین اقدام جان خود را از دست می‌دهند. اگر ساختار سنی را نیز بررسی کنیم، مشاهده می‌کنیم که در هر دو جنس، با افزایش سن، میزان خودکشی نیز افزایش می‌یابد. به نظر می‌رسد این پدیده تا حد زیادی با افزایش سن ارتباط دارد و به‌ویژه در میان مردان، هرچه سن بالاتر می‌رود، میزان خودکشی نیز بیشتر می‌شود. اگر روش‌های خودکشی را بررسی کنیم، می‌توان آن‌ها را به دو دسته کلی تقسیم کرد: روش‌های «خشن» و روش‌های «ملایم». روش‌های خشن، آثاری آشکار بر بدن بر جای می‌گذارند و بیشتر توسط مردان انتخاب می‌شوند. در مقابل، روش‌های ملایم که تغییرات ظاهری چندانی روی بدن ایجاد نمی‌کنند، بیشتر مورد استفاده زنان قرار می‌گیرند.

اما پیش از آن، لازم است اندکی شما را با این موضوع آشنا کنم تا بتوانید بهتر مطالب مرا دنبال کنید. نخستین پرسشی که باید به آن بپردازیم این است که این پدیده تا چه اندازه اهمیت دارد؟ آیا با پدیده‌ای حاشیه‌ای و نادر روبه‌رو هستیم یا موضوعی بسیار مهم و گسترده است؟ سازمان جهانی بهداشت (WHO) همه موارد خودکشی در سراسر جهان را ثبت می‌کند. بر اساس آمار این سازمان، سالانه حدود ۸۰۰ هزار نفر در جهان بر اثر خودکشی جان خود را از دست می‌دهند. اگر این رقم را به زمان تبدیل کنیم، یعنی تقریباً هر ۴۰ ثانیه یک نفر در جهان بر اثر خودکشی می‌میرد. بنابراین، با پدیده‌ای بسیار مهم و قابل توجه روبه‌رو هستیم. سازمان جهانی بهداشت همچنین میزان خودکشی را در کشورهای مختلف ثبت می‌کند. همان‌طور که در نقشه‌ای که هر سال منتشر می‌شود مشاهده می‌کنید، هرچه رنگ یک کشور تیره‌تر باشد، میزان خودکشی در آن کشور بیشتر است. اگر با دقت نگاه کنید، خواهید دید که به‌ویژه فدراسیون روسیه و آفریقای جنوبی در صدر این آمار قرار دارند.

خودکشی/تنها تحقیقات معتبر تیم تحقیقاتی آلمان اجازه بدهید ابتدا خودم را به‌اختصار معرفی کنم. نام من دکتر فلاکوف است. من در اصل متخصص پزشکی کار (طب کار) هستم، به‌عنوان پزشک طب کار فعالیت می‌کنم و بیش از ۲۰ سال است که دربارهٔ تجربه‌های نزدیک به مرگ (Near-Death Experiences) پژوهش و مطالعه می‌کنم. بارها و بارها این پرسش از من مطرح شده است: «سرنوشت کسانی که خودکشی می‌کنند چه می‌شود؟ آیا به جهنم می‌روند؟ آیا به عذاب ابدی محکوم خواهند شد؟» این پرسش‌ها معمولاً پس از پایان سخنرانی‌ها و در بخش پرسش و پاسخ مطرح می‌شد؛ اغلب زمانی که بخش رسمی پرسش و پاسخ تمام شده بود و افراد به‌طور مستقیم نزد من می‌آمدند. اما من هرگز نمی‌توانستم پاسخی برای این سؤال ارائه دهم، زیرا علم پاسخی برای آن نداشت. هیچ پژوهش معتبر و قابل اتکایی در این زمینه وجود نداشت. به همین دلیل خودم مطالعه‌ای انجام دادم که امروز می‌خواهم آن را برای شما معرفی کنم و نتایج آن را نیز ارائه دهم.