باغ آينه و نور

♦️لطفا تمام موارد کانال را برای تمام دوستان و آشنایان تان که مایل هستند در کار بنیادین و اساسی برای ایران عزیزمان همراه بشوند ارسال بفرمایید! 🟥مخصوصا دوستان و آشنایانتان که اهل سیستان و بلوچستان هستند، تا آنها حتما در سرنوشت استان شان سهیم باشند. خیریه اختصاصی خدمت به محروم ترین هموطنان مان در سیستان و بلوچستان 👇👇 🆔: @nureshgheelahi 🆔: @nureshgheelahi

♦️با مسیول فروش این دستگاه در چندین نوبت صحبت کردم و بسیار مساعدت داشتند و خودشان و یارانشان هم همراه این کار عظیم شدند، بهترین نمونه دستگاه با تمام امکانات را برایمان در نظر می گیرند و ۷۰۰ میلیون تومان تخفیف دادند (کار جناب دکتر حیدرزاده که سالها هست خودشان را شخصا از مشهد به زاهدان منتقل کردند تا آن بخش نوزادان را فعال و احیا کنند برای ایشان جای تقدیر بسیاری داشت. ایشان سالیان گذشته بخش NICU شیراز و تبریز را هم چنین احیاء کردند) ♦️این دستگاه سالیان بسیاری در آن بیمارستان استفاده بهینه خواهد شد. ♦️تا کنون ۱۵۰ میلیون تومان از مبلغ ۲ میلیارد جمع آوری شده است.🤲✨ ✨🌱می دانم که شما یاران نوری ام مطابق همیشه در کنارم خواهید بود و برای نوزادان محروم آن استان از هیچ ایثاری دریغ نخواهید کرد. 🌺خوش به سعادت شما دریادلان🌺 👇👇 @Stille_Echo

🟥 با توجه به بالاترین آمار مرگ و میر نوزادان، تهیه دستگاه aEEG (ثبت و پایش فعالیت الکتریکی مغز نوزادان) بسیار ضروری و حیاتی است. ♦️ در مرکز حیاتی NICU زاهدان که دکتر حیدرزاده گرامی با تمام وجدان و توان انجا را احیا می کنند و در فکر نجات جان نوزادان هستند، با توجه به اینکه این مرکز درمانی پذیرای نوزادان بیمار بسیاری از زاهدان و شهرستان‌های مجاور است، تأمین این دستگاه می‌تواند نقش بسیار مهمی در تشخیص به‌موقع مشکلات مغزی، پایش وضعیت نوزادان و نجات جان بسیاری از آنان در سیستان و بلوچستان داشته باشد. 🟥 اگر با هر کدام از آشنایانتان که ممکن هست در این امر مساعدت بفرمایند، باید شخصا صحبت کنم تا توضیحات تکمیلی تقدیم گردد، لطفا به خانم ادمین محترم خیریه پیام ارسال بفرمایید! گلاره/سادات اخوی 👇👇 @Stille_Echo

♦️فقر واقعی، خالی بودن جیب نیست؛ بلکه خالی بودن ذهن از آگاهی، اندیشه، معرفت و حقیقت است. ♦️فقیر کسی ست؛ که دلبستگی و وابستگی به امور ناپایدار مادی دارد. اموری که در ثانیه ای می توانند از بین بروند. ♦️غنای روح چیست؟⁩⁩ ♦️چقدر ثروتمند شده ایم؟ ♦️نا آگاهی از حقیقت، ریشه اصلی رنج انسان است.

♦️معجزه این است که ، هرچه داشته هایت را بیشتر با دیگران سهیم شوی ، داراتر می‌شوی ... خیریه اختصاصی خدمت به محروم ترین هموطنان مان در سیستان و بلوچستان 👇👇 🆔: @nureshgheelahi 🆔: @nureshgheelahi

همراهان بسیار گرامی و ارجمند 🟥برای ترجمه مصاحبه های گاها یک ساعت و نیمه از منابع مستند و معتبر و قابل اتکاء، گاهی روزها و ساعت ها و تلاشی شبانه روزی انجام می گیرد، تا به کسب آگاهی درست و آرامش الهی شما هموطنان عزیز کمکی شود. که اگر عشقی بی چشمداشت و ماموریت الهی در پشت آن نباشد، قطعا این امر هرگز مقدور نیست. بنده هیچگونه درآمدی (حتی یک ریال) در داخل ایران ندارم و با تمام سعادت زندگی و تمام تلاشم را وقف دو امر کرده ام. کمک به ارتقا آگاهی هموطنانم و در کنار عزیزان سوگوار بودن و کمک به نیازمندان در سیستان و بلوچستان. ♦️در ازای تمام این ترجمه ها و متون معنوی که فقط شخصا و کاملا به تنهایی انجام می گردد و تقدیم می شود، مایل هستم که خدماتم در خیریه «گلستان نور» اثر بخش بشود! لطفا هر سهمی که از این ترجمه ها و متون می برید، به میل شخصی خودتان به خیریه ام کمک بفرمایید که تمام این ها کار و تلاش شبانه روزی بنده هست. در پناه نور الهی باشید!💫 #گلاره/سادات اخوی ♦️لینک خیریه بنده در کمک به نیازمندان سیستان و بلوچستان👇👇

♦️لینک دسترسی آسان تر به مطالب کانال باغ آینه و نور تقدیم شما همراهان بسیار گرامی؛ 🔅تجربه مرگ تقریبی آرتور مارتن 🔅مصاحبه پروفسور نایر فیزیک کوانتوم قسمت اول قسمت دوم قسمت سوم 🔅تجربه مرگ تقریبی آلبا مون(قدرت بخشش) 🔅تجربه مرگ تقریبی اورزولا لانگ 🔅آخرین مصاحبه با دکتر ریموند مودی 🔅تجربه مرگ نینا ملکیا 🔅تجربه منفی الیزابت گلاس 🔅از آن چشم عشق بیرون می آمد 🔅مصاحبه خانم وشتر 🔅مستند تجارب مرگ 🔅دکتر پیم فان لمل(امتداد آگاهی پس از مرگ جسمانی) 🔅قوانین طلایی رسیدن به آرامش درون 🔅ایولین الستر، وقتی پایان، پایان نیست. 🔅«وحدت کل هستی»پروفسور کاتر 🔅پروفسور والتر فان لاک (حیات /مرگ) 🔅عشق بی قید و شرط چیست؟ 🔅معجزه دعا/کاترین برنر 🔅ماموریت زمینی ام به من گفته شد.

🔰 شما این فرصت را دارید که از همین حالا، در این دنیا کاری انجام دهید تا چنین اتفاقاتی برایتان رخ ندهد. چه چیزی از انسان در برابر حملات محافظت می‌کند؟ خوبی. به زبان ساده، خوبی. 🔰 خوبی دشمن نیروهای منفی و این حملات است. با خوبی می‌توانید در برابر آن‌ها مقاومت کنید و اجازه ندهید آن نیروهای منفی تأثیر بگذارند. اما در درجه اول باید خودتان بخواهید؛ باید واقعاً بخواهید. تمام این تصاویر، آنچه را که از جهان پس از مرگ برای آگاه‌کردن مردم به من رسیده، به‌روشنی نشان می‌دهند. به همین دلیل، تمام مطالبی که در کتاب آمده‌اند، اهمیت زیادی دارند. مردم می‌توانند با آرامش به آن‌ها نگاه کنند و درباره‌شان فکر کنند. شاید بعضی‌ها در مسیر زندگی خود تجدیدنظر کنند؛ چون ندای درونی‌شان را احساس می‌کنند که به آن‌ها می‌گوید: «بله، این حرف‌ها حقیقتی در خود دارند.» 🔰 به این ترتیب، مأموریت من انجام شده است. یعنی آن شخص به این فکر می‌افتد که از این پس چگونه رفتار کند و خودش مسیر را ادامه می‌دهد. اما دست‌کم دری به روی او باز شده است و با خود می‌گوید: «پس واقعاً چیزی وجود دارد!» بنابراین، بخشی از مأموریت شما این است؛ نه‌فقط خلق نقاشی‌ها، بلکه واداشتن مردم به تفکر و تشویق آن‌ها به انتخاب خوبی؟ بله، دقیقاً؛ به‌ویژه از طریق روایت‌کردن تجربه‌هایم. من خودم در نمایشگاه‌ها شاهد چنین اتفاقی بوده‌ام. افرادی به نمایشگاه آمده‌اند که در کودکی مجبور بوده‌اند همراه مادربزرگشان مرتب تسبیح دعا بخوانند. اما بعدها، وقتی بزرگ شدند، دیگر به کلیسا نرفتند، چون تمام آن مسائل برایشان بیش از حد سنگین و خسته‌کننده شده بود. بعد به نمایشگاه من آمدند، درباره تجربه نزدیک به مرگم شنیدند و به نقاشی‌ها نگاه کردند. سپس گفتند: «حالا دوباره به چیزی ایمان پیدا کردم! حالا دوباره به چیزی باور دارم.» 🔰 آن لحظه برای من روشن می‌شود که دری به روی کسی باز شده است! او حالا درباره این مسائل فکر می‌کند. بیشتر از این کاری از دست ما برنمی‌آید. از آن به بعد، خود او باید راهش را ادامه دهد. اما آنچه اتفاق می‌افتد، واقعاً شگفت‌انگیز است. 🔰 و حالا کتابی که تابلوی «بازگشت به خانه» و آثار دیگری در آن آمده‌اند، برای افرادی که بیمار هستند نیز بسیار کمک‌کننده است؛ برای کسانی که از خود می‌پرسند: «بعد از این چه خواهد شد؟» این کتاب به آن‌ها آرامش می‌دهد. 🔰 این تصویر ترس را از دل انسان‌ها بیرون می‌آورد و این مهم‌ترین نکته است. وقتی ترس از بین برود، نیروهای منفی فرصت کمتری برای تأثیرگذاری و حمله پیدا می‌کنند. وقتی ترس از میان برود، انسان با خودش می‌گوید: «اگر روزی زمان رفتنم فرا برسد، ترجیح می‌دهم از آن مسیر بروم، نه از مسیر دیگر.» و به این ترتیب، زندگی به سوی خوبی و روشنایی تغییر جهت می‌دهد. 🔰اما شما ادیان سنتی را چگونه می‌بینید؟ اغلب خودِ دین‌ها هم می‌توانند منشأ ترس باشند؛ ترس از جهنم، ترس از اینکه تحت تأثیر نیروهای خاصی قرار بگیریم. ترس راهنمای خوبی نیست، چون در حقیقت موضوع اصلی شادی و لذت از زندگی است. آیا ممکن نیست چنین اتفاقی در مورد دین‌ها هم رخ دهد؟ 🔰 موضوع این است که من همیشه می‌گویم: کوهی وجود دارد که می‌توان از مسیرهای مختلفی به قله آن رسید. از نظر من، این مسیرهای مختلف همان ادیان گوناگون هستند. اما در نهایت، همه آن‌ها یکی هستند. هر چیز دیگری که در این میان نادرست باشد، ساخته دست انسان‌هاست. این انسان‌ها هستند که همه‌چیز را تغییر می‌دهند. اما هر دینی به شیوه خودش از حقیقت جهان پس از مرگ سخن می‌گوید. این موضوع هیچ جنبه منفی‌ای ندارد. 🔰اگر در دینی جنبه‌های منفی وجود داشته باشد، این انسان است که آن‌ها را به وجود آورده است. پس دین نباید باعث ترس شود؟ دین نباید باعث ترس شود. باید به انسان انگیزه بدهد. بله، درباره خودِ ادیان نیز همین‌طور است؛ مگر زمانی که انسان‌ها از آن‌ها برای رسیدن به اهداف شخصی خود سوءاستفاده کنند. اما در اصل، هدف همه ادیان یکسان است. همه آن‌ها در همین نقطه به هم می‌رسند. 🔰من با هیچ دینی مخالفتی ندارم. فکر می‌کنم این موضوع خوبی برای پایان گفت‌وگوی ما بود. برایتان الهام‌های فراوان و موفقیت روزافزون در خلق آثارتان آرزو می‌کنم. از این گفت‌وگو بسیار سپاسگزارم. من هم صمیمانه از شما تشکر می‌کنم.

🔰 آنجا منطقه‌ای کاملاً روشن و نورانی نخواهد بود. آیا داشتن چشم‌اندازی نسبت به حقیقتی بزرگ‌تر و گسترده‌تر، می‌تواند به انسان کمک کند تا به قلمروهای روشن‌تر وارد شود؟ بگذارید ببینم چطور توضیح بدهم… من این امکان را دارم که در همین دنیایی که اکنون در آن زندگی می‌کنم، زندگی درست و شایسته‌ای داشته باشم. لازم نیست قدیس باشم، هر یکشنبه به کلیسا بروم، یا کسی را پرستش کنم و کارهای خاصی انجام دهم. از نظر من، موضوع لزوماً این‌ها نیست. 🔰 اما باید انسانی باشم که قرار است باشم؛ مطابق آنچه برای انسان در نظر گرفته شده است. آنچه در جهان پس از مرگ، امر الهی یا جهان دیگر نامیده می‌شود، همان معیارها و دستورالعمل‌هاست. اگر بر اساس این معیارها زندگی کنم ــ که البته هیچ ارتباطی با کلیسا ندارد ــ این فرصت را دارم که در جهان دیگر وارد قلمرو نور شوم. شاید هنوز چیزی در وجودم کم باشد، اما یاری‌دهندگانی هستند که در این مسیر به من کمک می‌کنند و راه را برایم هموارتر می‌سازند. در این صورت چنین فرصتی خواهم داشت. اما اگر به هیچ‌چیزی باور نداشته باشم و فکر کنم وقتی می‌میرم، همه‌چیز تمام می‌شود و دیگر هیچ‌چیزی وجود ندارد و من هم دیگر نخواهم بود، اگر با چنین باوری این دنیا را ترک کنم، آن‌وقت از نظر من، آینده‌ام تاریک خواهد بود. همین و بس. 🔰 این‌طور به نظر می‌رسد که شما کمی از صحبت درباره بهشت و جهنم پرهیز می‌کنید. اما آیا احساسات و تجربه‌های مشخصی وجود داشتند که برای شما با این دنیاهای متفاوت پیوند خورده باشند؟ مثلاً احساس آزادی یا اسارت؛ احساساتی که بتوان آن‌ها را توصیف کرد تا بتوانیم فراتر از مفاهیم سنتی بهشت و جهنم، تصور روشن‌تری از آن‌ها داشته باشیم؟ من این‌طور می‌بینم: 🔰 هنگام ترک این دنیا و بازگشت به خانه ــ عنوان تابلویی که پشت سر من قرار دارد «بازگشت به خانه» است و مسیر درست را نشان می‌دهد ــ راهی وجود دارد که برای ما انسان‌ها در نظر گرفته شده است؛ راه بازگشت به خانه. در این تصویر، انسانی در حال رفتن است که در این دنیا زندگی شایسته‌ای داشته و وظایفش را به‌خوبی انجام داده است. این همان راه درست است. اما راه دیگری هم برای بازگشت به خانه وجود دارد. آن همان تصویری است که پشت سر شما قرار گرفته است. این تابلو «حمله» را نشان می‌دهد. 🔰 انسان حتی در مرحله احتضار هم ممکن است از سوی نیروهای منفی مورد حمله قرار بگیرد؛ حمله‌ای واقعی. پدرم این تابلو را دیده بود. آن زمان، پیش از آنکه روز بعد از دنیا برود، با او صحبت‌های زیادی داشتم. او بار دیگر دقیقاً همین تصویر را برایم تأیید کرد؛ اینکه در هنگام مرگ ممکن است انسان مورد حمله قرار بگیرد. این‌ها مسیرهای متفاوتی هستند که انسان‌ها از طریق آن‌ها این دنیا را ترک می‌کنند. 🔰 در این مسیرها همیشه موجوداتی هم وجود دارند که می‌خواهند مانع شوند ما به آن راه درست و روشن برسیم. اگر من هرگز انسان مهربان و محبت‌ورزی نبوده باشم و تمام عمر تحت تأثیر نیروهای منفی قرار گرفته باشم، باید این احتمال را در نظر بگیرم که مجبور شوم از چنین مسیری به خانه بازگردم. چنین چیزی هم وجود دارد. به همین دلیل این تابلو برای آگاه‌کردن مردم خلق شد. 🔰 از دل همین تصویر، که آن موجودات در آن دیده می‌شوند، دو تابلوی مهم و تأثیرگذار دیگر شکل گرفت. نام یکی از آن‌ها «وحشت» است. این تصویر مانند یک عکس پرسنلی از درون آن جهان است. می‌توانید آن را ببینید؛ من خودم آن صحنه را دیده‌ام. آن را به من نشان دادند و تجربه‌ای بسیار تکان‌دهنده بود. ماجرا همین است؛ این همان حمله است. 🔰 تابلوی دیگری که به من نشان داده شد و خودم شخصاً آن را تجربه کردم، اثری است که بعدها نامش را «چنگال قدرت تاریکی» گذاشتم. در این تصویر نیز انسان‌ها مورد حمله قرار می‌گیرند. آن‌ها گویی مانند شکارهایی بی‌دفاع در برابر نیروهای منفی و حملات آن‌ها قرار دارند. چنین اتفاقی ممکن است رخ دهد. 🔰 مردم باید از این موضوع آگاه باشند. باید بدانند که چنین چیزی هم وجود دارد. هر انسانی عقیده خودش را دارد، آزادی خودش را دارد و مسیر خودش را برای رفتن انتخاب می‌کند. اما باید بداند که چنین چیزی وجود دارد. این مسیرها برای ما در نظر گرفته شده‌اند، اما در کنار آن‌ها، مسیرهای دیگری هم وجود دارند؛ با این حال، قرار نیست حتماً کسی آن مسیرهای تاریک را طی کند.

🔰 هر انسانی در حوزه و زمینه خودش مأموریت‌هایی دارد؛ کارها و مسئولیت‌هایی که به‌نوعی باید انجامشان دهد. اگر این موضوعات کمی کمتر در پرده ابهام باقی بمانند و مردم درباره چنین تجربه‌هایی بخوانند یا بشنوند، با تجربه‌های شخصی خودشان نیز راحت‌تر و با ذهنی بازتر برخورد می‌کنند؛ حتی اگر تجربه‌هایشان مثبت نبوده باشد. من افرادی را می‌شناسم که درباره تجربه‌های منفی‌ای که داشته‌اند، با من صحبت کرده‌اند. اما حاضر نیستند درباره آن‌ها در فضای عمومی حرف بزنند، چون تجربه‌هایشان بسیار تکان‌دهنده بوده است؛ بیش از حد تکان‌دهنده. 🔰 تجربه‌های ناخوشایند… بله، مثل همان تجربه‌هایی که از افرادِ آن حوزه‌های دیگر شنیده‌ام. توصیف‌هایی که وقتی می‌شنوم، با خودم فکر می‌کنم: آیا او واقعاً به پایین‌ترین و تاریک‌ترین نقطه‌ای رسیده که دارد توصیفش می‌کند؟ 🔰 آیا با افراد زیادی روبه‌رو شده‌اید که از چنین اتفاقاتی برایتان تعریف کرده باشند؟ بله. به همین دلیل برای من مهم است که دنیا دیگر این‌قدر متعصب و بسته نباشد و همه‌چیز پنهان و ناگفته باقی نماند. اگر سازمان‌ها نخواهند چنین مسائلی آشکار شود، کار اشتباهی می‌کنند. دنیا می‌تواند با این واقعیت‌ها کنار بیاید، اما فقط به شرطی که از آن‌ها آگاه باشد. اگر حقیقت گفته شود، مردم می‌توانند با آن روبه‌رو شوند. 🔰 مسیر زندگی شما چگونه بوده است؟ آیا انسان بسیار مذهبی‌ای بودید؟ یا گرایش‌های معنوی داشتید؟ یا اصلاً به این مسائل علاقه‌ای نداشتید؟ راستش من در عید پاک و کریسمس به کلیسا می‌رفتم. هنوز هم این کار را می‌کنم، اما آدمی نیستم که مرتب به کلیسا برود. من همیشه به وجود خداوند و نیروی الهی باور داشته‌ام؛ به اینکه چنین حقیقتی وجود دارد. 🔰 آیا در دوران کودکی هم ایمان مسیحی تأثیر زیادی بر شما گذاشته بود؟ در خانواده و مدرسه؟ می‌دانستم چنین چیزی وجود دارد، اما واقعاً به‌طور جدی درباره‌اش فکر نکرده بودم. با خودم می‌گفتم وقتی بزرگ‌تر شدم، آن‌وقت باید به این فکر کنم که پس از مرگ به کجا خواهم رفت. 🔰 حالا شما این مأموریت را دریافت کرده‌اید؛ مأموریتی کاملاً روشن برای خلق نقاشی‌ها. آیا احساس می‌کنید تجربه نزدیک به مرگتان تغییرات دیگری هم در شما ایجاد کرده است؟ آیا پیامدهای دیگری داشته که باعث شده بگویید حالا زندگی را جور دیگری می‌بینم، ارزش‌ها برایم تغییر کرده‌اند و چیزهای دیگری برایم اهمیت دارند؟ آیا در جنبه‌های دیگر زندگی‌تان هم تغییری ایجاد شده است؟ چطور بگویم؟ 🔰 حالا یک چیز برایم کاملاً روشن شده است: من در این دنیا زندگی می‌کنم، اما دنیای دیگری هم وجود دارد که بسیار بزرگ‌تر از این دنیاست. دنیای واقعی آنجاست؛ دنیایی که جهان اصلی و مهم ماست. و من فقط برای این در این دنیا هستم که رشد کنم و تکامل پیدا کنم. خوشحالم که حرفه‌ام بنّایی بوده، به طبیعت علاقه دارم و گل‌ها را دوست دارم. حالا بیش از گذشته از این بابت خوشحالم. 🔰 هر انسانی از جهان پس از مرگ مأموریت و سرنوشتی دریافت کرده است؛ اینکه در این زمین چه کاری باید انجام دهد. به نظر من، مثلاً کسی که پزشک شده، مسئولیت بسیار بزرگی به او سپرده شده است؛ مسئولیتی که باید آن را تجربه کند و به‌درستی از عهده‌اش بربیاید. من هم از کاری که به من سپرده شده راضی‌ام. اجازه دارم در کنار طبیعت زندگی کنم و مجبور نیستم در خیابان‌های یک کلان‌شهر این‌طرف و آن‌طرف بدوم. فکر می‌کنم از این طریق زندگی زیباتری دارم؛ البته اگر بشود گفت آدمی سخت‌کوش و اهل کار هستم. اما یک چیز را می‌دانم: جهان پس از مرگ وجود دارد. 🔰 و مهم‌تر از همه، این را می‌دانم که پس از این زندگی، چیز دیگری در انتظار ماست. بسیاری از افرادی که در مراسم خاکسپاری می‌بینم، به هیچ‌چیزی باور نداشته‌اند. وقتی این را می‌بینم، نزدیک است اشکم سرازیر شود. با خودم می‌گویم: «هی، وقتی به آن‌سوی زندگی بروی، بالاخره به جایی خواهی رفت!» از نظر من، آن قلمرویی که به آن وارد می‌شوی، تاریک و ظلمانی خواهد بود. آنجا قلمرو تاریکی و ظلمت خواهد بود، نه روشنایی. 🔰 این موضوع کاملاً روشن است.

چند نفر تاکنون این موضوع را به من گفته‌اند؛ آن‌ها کتاب را ورق می‌زنند و مطالعه می‌کنند و احساس می‌کنند به‌واسطه آن، دری در درونشان باز می‌شود؛ دری که پیش از این بسته بوده است. 🔰 به همین دلیل، این کتاب می‌تواند برای انسان‌های دیگری که در مسیر انجام کارهای خیر و کمک به دیگران هستند نیز بسیار مفید و یاری‌رسان باشد. بعضی از انسان‌ها نیاز دارند چیزی را در دست بگیرند، چیزی را با چشم ببینند تا بتوانند آن را درک کنند و به حقیقت آن پی ببرند. 🔰 درست است که چون پیش از این هیچ ارتباطی با این موضوعات نداشته‌ام، با اصطلاحات تخصصی و پیچیده علمی آشنایی چندانی ندارم؛ اما سعی می‌کنم تمام آنچه را می‌خواهم بیان کنم، با زبان ساده و کلمات خودم توضیح بدهم. اما به نظر می‌رسد برای شما تأیید شدن از سوی محافل علمی و متخصصان، در درجه اول اهمیت قرار ندارد. نه، برای من اهمیت درجه اول را ندارد. 🔰 اما موضوعی که به آن فکر می‌کنم این است که افراد زیادی، به‌ویژه افراد مسن، نزد من می‌آیند و درباره تجربه‌هایشان صحبت می‌کنند؛ البته ابتدا مطمئن می‌شوند که کسی حرف‌هایشان را نشنود. آن‌ها نگران‌اند که مبادا دیگران متوجه شوند درباره چنین تجربه‌هایی صحبت کرده‌اند. من به آن‌ها می‌گویم: «گوش کنید، دیگر شرایط مثل گذشته نیست. شما می‌توانید با خیال راحت تجربه‌هایتان را برای من تعریف کنید.» وقتی می‌خواهند درباره آنچه برایشان اتفاق افتاده صحبت کنند، به آن‌ها می‌گویم: «دورانی که شما را به‌خاطر این حرف‌ها آدمی نادان یا غیرعادی تصور می‌کردند، دیگر گذشته است.» 🔰 در این زمینه، علم نیز اهمیت بسیار زیادی دارد. وقتی یک دانشمند درباره موضوعی اظهارنظر می‌کند یا پژوهشی علمی در این باره منتشر می‌شود، این موضوع به انسان‌ها کمک می‌کند. آن‌ها با خودشان فکر می‌کنند: «پس حتماً حقیقتی در این موضوع وجود دارد.» 🔰 این تأیید علمی برای افرادی مانند من که مأموریتی بر عهده دارند، و همچنین برای کسانی که تجربه نزدیک به مرگ داشته‌اند، بسیار مهم است. من این‌طور به موضوع نگاه می‌کنم: افراد زیادی هستند که تجربه نزدیک به مرگ داشته‌اند و پس از بازگشت، در حوزه و زمینه خاص خودشان مأموریتی بر عهده دارند. برای مثال، ممکن است مأموریت بعضی از آن‌ها نوشتن کتاب باشد. 🔰 بله، هرکدام از آن‌ها در زمینه و حوزه مخصوص به خودشان مأموریتی دارند؛ اما مأموریت همه ما یکسان نیست و قرار نیست همه یک وظیفه مشابه داشته باشیم.

🔰 دو ماه بعد، به‌دلیل عوارض و آسیب‌های ناشی از تصادف، برای گذراندن دوره توان‌بخشی به مرکز بازپروری باد کروتسینگن (Bad Krozingen) منتقل شدم. برادرم به من گفت: «کمی مراقب باش و خودت را کنترل کن.» چون من همیشه مثل یک آهن‌ربا عمل می‌کنم و افراد و چیزهای اطرافم را به‌راحتی جذب می‌کنم. وقتی به آدم‌ها نگاه می‌کنم، چیزهایی را در وجودشان می‌بینم و متوجه مسائل خاصی درباره آن‌ها می‌شوم. به همین دلیل برادرم به من توصیه کرد که خیلی دقیق به دیگران نگاه نکنم تا اطلاعات و احساسات زیادی از آن‌ها دریافت نکنم. 🔰 یک روز سر میز، در کنار چند نفر از افراد خوش‌برخورد نشسته بودم. خانم مهربانی کنارم نشسته بود و من نسبت به او احساس خوبی داشتم. چند روز مانده به زمان ترخیص و بازگشتم به خانه، آن خانم به من گفت: «می‌دانی، من یک مدیوم هستم؛ یعنی توانایی ارتباط با جهان ارواح را دارم.» 🔰 سپس درباره افرادی صحبت کرد که قرار بود به من کمک کنند و پیام‌هایی از جهان پس از مرگ به من برسانند؛ همان کسانی که مأموریت کمک به من را بر عهده داشتند. 🔰 حرف‌های او دقیقاً همان چیزی را تأیید می‌کرد که آن تاریخ‌دان هنر در نمایشگاه بادن‌بادن درباره نقاشی‌هایم به من گفته بود. آن خانم درباره نقاشانی صحبت کرد که در جهان پس از مرگ حضور دارند و قرار است به من کمک کنند. او همان تکنیک‌ها و ویژگی‌هایی را مطرح کرد که تاریخ‌دان هنر هنگام بررسی نقاشی‌هایم به آن‌ها اشاره کرده بود. 🔰 آن خانم به من گفت: در جهان پس از مرگ، هنرمندانی وجود دارند که مأموریت دارند به تو کمک کنند. و این هنرمندان دقیقاً همان کسانی بودند که تاریخ‌دان هنر درباره‌شان صحبت کرده بود. بله، دقیقاً همین‌طور بود. 🔰 بعد از آن، تصمیم گرفتم کمی بیشتر درباره این موضوع تحقیق و جست‌وجو کنم. در واقع، هنگام نقاشی کردن همیشه با خودم فکر می‌کردم که… من هیچ‌وقت به پشت سرم نگاه نمی‌کردم؛ حتی یک بار هم این کار را انجام نداده بودم. چون می‌ترسیدم اگر برگردم و پشت سرم را نگاه کنم، دیگر آن کمک و راهنمایی را دریافت نکنم. 🔰 اما یک بار بالاخره کمی چرخیدم و از روی شانه‌ام به پشت سر نگاه کردم. با خودم گفتم: «آیا حالا کسی را می‌بینم یا نه؟» و ناگهان دقیقاً همان چیزی را دیدم که آن خانم‌ها برایم تعریف کرده بودند؛ همان چیزی که مدیوم و تاریخ‌دان هنر درباره آن صحبت کرده بودند. 🔰 من با چشم‌های خودم دقیقاً همان چیزی را دیدم که آن‌ها توصیف کرده بودند. با خودم فکر کردم: «خب، حالا سه بار این اتفاق افتاد! آیا بالاخره باور می‌کنی؟» 🔰 این پیام و تلنگر را بارها از جهان پس از مرگ دریافت می‌کردم: «بالاخره باور کردی؟» این پیام‌ها به زبان خودم به من منتقل می‌شدند. واقعاً شگفت‌انگیز است. به نظر می‌رسد بارها و بارها نوعی هدایت و راهنمایی را در این مسیر احساس می‌کنید. بله، من هنوز هم از تمام این ماجرا شگفت‌زده‌ام. و حالا موضوع کتاب هم به این تجربه‌ها اضافه شده است… 🔰 در واقع، کتاب راه بسیار خوبی است تا بدون نیاز به فروش اصل نقاشی‌ها، بتوانید آثار خود را به دیگران نشان دهید. دقیقاً همین‌طور است. 🔰 مهم‌تر از همه اینکه این کتاب تمام چیزهایی را در بر می‌گیرد که من در طول این تجربه‌ها دریافت و ثبت کرده‌ام؛ از جمله مفهوم و معنای نقاشی‌ها و پیام‌هایی که هر اثر در خود دارد. برادرم نیز برای ثبت و مکتوب کردن این مطالب به من کمک کرده است. یعنی معنای هر نقاشی و توضیحاتی که شما بعداً با تلفن همراه خود ضبط می‌کنید، به‌صورت پیام‌های کلامی نیز به شما منتقل می‌شوند؟ بله، تمام این مطالب، برای تک‌تک نقاشی‌ها، به‌طور دقیق در کتاب آمده است. این توضیحات زمانی به شما منتقل می‌شوند که نقاشی کامل شده باشد؟ بله، پس از آنکه نقاشی به پایان می‌رسد. یعنی در طول فرایند خلق نقاشی این اتفاق نمی‌افتد، بلکه فقط بعد از تکمیل آن، توضیحات دریافت می‌شوند. 🔰 پس از اتمام هر نقاشی، درباره معنای آن، مفهومی که برای من دارد و منشأ و خاستگاهش صحبت می‌کردم و همه‌چیز را ثبت می‌کردم. می‌دانستم که روزی این مطالب در قالب یک کتاب منتشر خواهند شد، هرچند نمی‌دانستم این اتفاق دقیقاً چگونه رخ خواهد داد. اما خوشحالم که از همان ابتدا همه‌چیز را جمع‌آوری و ثبت کردم. آیا این فرایند هنوز ادامه دارد و به پایان نرسیده است؟ نه، هنوز به پایان نرسیده است. 🔰 این کتاب برای من اثری فوق‌العاده و بسیار ارزشمند است. من سخنران چندان قابلی نیستم، اما در این کتاب همه‌چیز به‌زیبایی و به‌روشنی توضیح داده شده است. خواننده می‌تواند مطالب را حتی سه بار بخواند، نقاشی‌ها را ببیند و با تمام جزئیات آن‌ها آشنا شود. 🔰 اما نکته‌ای که این روزها بیش از همه متوجه آن شده‌ام، این است که این کتاب برای بسیاری از انسان‌ها دریچه‌ای شگفت‌انگیز به سوی شناخت و درک تازه‌ای باز می‌کند.

🔰 او به من گفت: «در این بخش، همه‌چیز با یکدیگر هماهنگ و متناسب است.» سپس بخش‌های مختلف را برایم توضیح داد و به این ترتیب توانستم تمام وسایل موردنیازم را انتخاب و تهیه کنم. 🔰 به این ترتیب، کار نقاشی را آغاز کردم. با کمک آن خانم، تمام چرخ‌دستی‌ام را از وسایل و لوازم هنری پر کردم. آن را کاملاً پُر کردم و با وسایلی که بعضی از آن‌ها بسیار گران‌قیمت بودند، به خانه برگشتم. 🔰 سپس تمام وسایل را به دفتر کارم بردم. اطرافیان با تعجب فکر می‌کردند: «حالا چه اتفاقی برایش افتاده؟ چه بلایی سرش آمده؟ تمام عمرش حتی یک نقاشی هم نکشیده، حالا می‌خواهد در خانه شروع به نقاشی کند! چه اتفاقی افتاده است؟» 🔰 وقتی با آن همه وسایل نقاشی به خانه آمدم، همه حسابی شوکه شدند! من تمام وسایل را به دفتر کارم بردم و با خودم فکر کردم: «حالا فعلاً صبر می‌کنم و می‌بینم بعد از این چه اتفاقی می‌افتد. آیا کسی می‌آید و به من کمک می‌کند؟ این کمکی که به من وعده داده شده، قرار است چگونه باشد؟» 🔰 تا اینکه یک شب، انگار نیرویی یا الهامی به من دستور داد از خواب بیدار شوم. از جایم بلند شدم، به دفتر کار رفتم، بوم نقاشی را برداشتم و آن را روی یک تکیه‌گاه قرار دادم. 🔰 من حتی نمی‌دانستم سه‌پایه مخصوص نقاشی چیست! اصلاً تا آن زمان هیچ‌وقت به چنین چیزی علاقه نداشتم و برایم اهمیتی نداشت. بنابراین، چند کتاب زیر بوم گذاشتم تا آن را نگه دارند و بعد شروع کردم به انجام کارهایی روی آن. 🔰 اما ناگهان متوجه شدم که اتفاقی غیرعادی در حال رخ دادن است؛ احساس می‌کردم نیرویی در کنار من حضور دارد. انگار کسی آنجا بود… نمی‌توانستم آنچه را احساس می‌کردم باور کنم. این حس را داشتم که کسی پشت سرم ایستاده است؛ گویی کسی از بالای شانه‌ام به کارم نگاه می‌کند و به من جهت می‌دهد و راهنمایی‌ام می‌کند. 🔰 در هر صورت، من کمک دریافت می‌کردم؛ این همان کمکی بود که از جهان پس از مرگ به من وعده داده شده بود. 🔰 به این ترتیب، ماجرای خلق این نقاشی‌ها آغاز شد. معمولاً این کار چند ساعت طول می‌کشید. هیچ‌وقت نقاشی‌ها به‌سرعت آماده نمی‌شدند، بلکه هرکدام به‌تدریج و مرحله‌به‌مرحله شکل می‌گرفتند. هر مقداری را که طی آن چند ساعت نقاشی می‌کردم، روی آن را می‌پوشاندم و سپس به رختخواب می‌رفتم. 🔰 صبح، یا هر زمانی که دوباره از خواب بیدار می‌شدم، اولین جایی که به آن می‌رفتم، دفتر کارم بود. می‌خواستم ببینم چه اتفاقی افتاده و چه چیزی روی بوم شکل گرفته است. تمام این اتفاقات برایم شگفت‌انگیز و حیرت‌آور بود. آیا خودتان هم از اتفاقاتی که می‌افتاد، شگفت‌زده می‌شدید؟ بله، خودم هم واقعاً شگفت‌زده می‌شدم. در ابتدا، اغلب نمی‌دانستم دقیقاً چه اتفاقی در حال رخ دادن است. حتی در همان روز اول… می‌توانید کمی دقیق‌تر توضیح بدهید که این فرایند نقاشی چگونه انجام می‌شد؟ یعنی شب‌ها روی نقاشی کار می‌کردید، سپس روی آن را می‌پوشاندید و بعد دوباره در شب‌های بعد به سراغش می‌رفتید؟ به این ترتیب، خلق هر نقاشی چندین روز طول می‌کشید؟ 🔰 برای خلق بعضی از نقاشی‌هایم، حتی به ۳۰ روز زمان نیاز دارم. یعنی به مدت ۳۰ شب، هر شب بین نیم ساعت تا سه ساعت روی آن‌ها کار می‌کنم. 🔰 من برای انجام این کار هیچ‌گونه محدودیت زمانی یا فشاری ندارم. زمان برایم چندان اهمیتی ندارد. در هر صورت، این روش کار می‌کند و نتیجه می‌دهد. اما وقتی آن نیروی درونی یا الهام به سراغتان می‌آید، به سراغ نقاشی می‌روید و این روند را تا ۳۰ روز ادامه می‌دهید؟

🔰 من دقیقاً نمی‌دانستم این اتفاق چگونه و به چه شکلی پیش خواهد رفت، اما یقین داشتم که حتماً رخ خواهد داد. این موضوع به‌نوعی به من الهام شده بود و در وجودم قرار گرفته بود. 🔰 این تجربه فوق‌العاده بود؛ برای من تجربه‌ای به‌شدت تأثیرگذار و فراموش‌نشدنی محسوب می‌شد. سپس در دوران توان‌بخشی، در باد کروتسینگن (Bad Krozingen)، شروع به کشیدن یک نقاشی دیگر کردم. 🔰 آن نقاشی برای من اثری بسیار مهم و معنادار بود. مدت‌ها بعد، وقتی از مرکز توان‌بخشی مرخص شدم و به خانه برگشتم، به من توصیه کردند: «حالا به فرایبورگ بروید. در آنجا یک فروشگاه تخصصی لوازم هنری وجود دارد. ما می‌دانیم که شما هیچ سررشته‌ای از این کار ندارید، اما مطمئن باشید به‌نوعی راهنمایی خواهید شد. به آنجا بروید، یک چرخ‌دستی بردارید و هر چیزی را که فکر می‌کنید به آن نیاز دارید، تهیه کنید.» 🔰 بنابراین با چرخ‌دستی به فروشگاه تخصصی لوازم هنری در فرایبورگ رفتم. وقتی وارد شدم، دیدم با انبوهی باورنکردنی از وسایل و لوازم مختلف روبه‌رو هستم. 🔰 فروشگاه فوق‌العاده بزرگ بود؛ تقریباً به‌اندازه یک زمین فوتبال! در آنجا همه‌چیز پیدا می‌شد. شروع کردم به نگاه کردن و بررسی وسایل، اما اصلاً متوجه نمی‌شدم روی محصولات چه نوشته شده است و نوشته‌های روی آن‌ها برایم قابل فهم نبود. 🔰 در همین حین، توجهم به یک خانم جلب شد. در آن فروشگاه حدود ده خانم حضور داشتند که درباره رنگ‌ها و سایر لوازم هنری به مشتریان مشاوره می‌دادند. من شروع کردم به نگاه کردن به این خانم‌ها. تک‌تک آن‌ها را با دقت بررسی کردم؛ انگار داشتم به درونشان نگاه می‌کردم. 🔰 ناگهان یک خانم توجهم را به خودش جلب کرد. برای من درست مثل این بود که چیزی در وجود او ناگهان روشن شده باشد و به چشمم آمده باشد. احساس کردم این خانم ویژگی خاصی دارد؛ چیزی متفاوت در وجودش بود. 🔰 تصمیم گرفتم از همان خانم کمک بخواهم. با خودم فکر کردم: «باید برایش توضیح بدهی چه اتفاقی برایت افتاده و به چه چیزهایی نیاز داری.» بنابراین چرخ‌دستی را برداشتم و به سمت او رفتم. 🔰 به او گفتم: «ببینید، من یک مشکل دارم. من هیچ سررشته‌ای از این کار ندارم، اما مأمور شده‌ام که کارهایی را انجام بدهم و نقاشی‌هایی بکشم.» 🔰 آن خانم با چهره‌ای کاملاً جدی به من نگاه کرد و گفت: «من شما را درک می‌کنم.» او دقیقاً همین جمله را گفت: «من خودم هم تجربیاتی را پشت سر گذاشته‌ام، اما نمی‌توانم درباره آن‌ها صحبت کنم. با این حال، شما را درک می‌کنم. ببینید، در این بخش همه‌چیز با هم جور درمی‌آید و با یکدیگر تناسب دارد…»

🔰 اما از همان لحظه، حضور و کمک نیرویی از عالم بالا را در کنار خودم احساس کردم؛ نیرویی که تمام وجودم را فرا گرفته بود. حالا دیگر می‌دانستم: «آهای! حالا دیگر همه‌چیز در حال اتفاق افتادن است! همه‌چیز دارد شروع می‌شود!» 🔰 از آن لحظه به بعد، یقین داشتم که همه‌چیز همان‌طور پیش خواهد رفت که باید پیش برود.

🔰 آیا اقدامات امدادی نیروهای نجات، آتش‌نشانی و سایر نیروهای حاضر در محل را نیز تجربه کردید؟ بله، تمام این اتفاقات را زمانی تجربه کردم که دوباره به بدنم بازگشته بودم. من در واقع از این دنیا رفته بودم؛ از زمین جدا شده و به بُعد دیگری وارد شده بودم. 🔰 وقتی به زمین بازگشتم، فکر می‌کنم در آخرین مرحله بیهوش شده بودم. اما وقتی دوباره به هوش آمدم، صدای افرادی را شنیدم و متوجه شدم که مثلاً فلان شخص از نیروهای آتش‌نشانی است. در همان لحظه، در درونم می‌دانستم: «تو هنوز اینجا هستی؛ تو دوباره به زندگی بازگشته‌ای.» 🔰 سپس کم‌کم کاملاً به هوش آمدم و دیدم که بالگرد، امدادگران و تمام نیروهای نجات در محل تصادف حضور دارند. بعد مرا با بالگرد به بیمارستان دانشگاهی فرایبورگ منتقل کردند. 🔰 در آنجا تمام اقدامات درمانی و امدادی لازم را برایم انجام دادند و همه‌چیز به‌خوبی پیش رفت. از نظر جسمی چه اتفاقی برای شما افتاده بود؟ 🔰 بدن من به‌شدت تحت فشار قرار گرفته و از داخل کاملاً فشرده و له شده بود. استخوان‌هایم شکسته بودند و آسیب‌های داخلی زیادی داشتم. آیا اندام‌های داخلی بدن نیز آسیب دیده بودند؟ بله، بر اثر فشار دستگاه تراکتور، اندام‌های داخلی بدنم هم فشرده و آسیب‌دیده بودند. همچنین مقداری خون‌مردگی و زخم نیز داشتم. 🔰 وقتی برادرم به دیدنم آمد، به او گفتم: باید چیزی برایت تعریف کنم؛ اتفاقی برایم افتاده که باید درباره آن صحبت کنم. اما احتمالاً اصلاً نمی‌توانم آن کاری را که به من سپرده شده، انجام بدهم. سپس تمام اتفاقاتی را که برایم رخ داده بود، برایش تعریف کردم. او در پاسخ گفت: «بله، می‌توانم تصورش کنم.» آیا او بلافاصله چنین پاسخی داد؟ بله، بلافاصله گفت: «بله، می‌توانم تصورش کنم.» و همان لحظه برایم روشن شد که اگر واقعاً چنین چیزی باشد، پس… 🔰 بعد از آن، به مرکز توان‌بخشی در باد کروتسینگن (Bad Krozingen) منتقل شدم. در آنجا در گروهی با مسن‌ترین افراد بستری بودم؛ افرادی که از واکر یا ویلچر استفاده می‌کردند. آن‌ها باید توپی را از روی زمین برمی‌داشتند و من حتی برای انجام این کار هم به کمک دست‌هایم نیاز داشتم. اما با وجود تمام این مشکلات، همیشه می‌گفتم: «دوباره خوب خواهم شد.» 🔰 من همیشه به مأموریتی فکر می‌کردم که باید انجام می‌دادم. درمانگران نیز به من می‌گفتند: «آقای هنسله، شما دوباره بهبود پیدا خواهید کرد. با این روحیه مبارزه‌طلبی و نیرویی که از جایی دریافت کرده‌اید، حتماً سلامتی‌تان را به دست خواهید آورد.» و دقیقاً همین اتفاق هم افتاد. 🔰 پس از چند ماه، وقتی وضعیت جسمی‌ام در مرکز توان‌بخشی بهتر شد، یک روز به طبقه چهارم ساختمان رفتم. انگار همیشه نیرویی مرا به سمت آن طبقه می‌کشاند. آن مأموریت مدام در ذهنم بود و مرا به جلو می‌راند. من می‌خواستم آن را انجام بدهم، اما نمی‌توانستم. 🔰 به طبقه چهارم رفتم؛ جایی که خانم‌ها سفالگری می‌کردند. در آنجا اتاق دیگری هم وجود داشت که در آن کمی نقاشی انجام می‌دادند. وارد آن اتاق شدم، نگاهی انداختم و با خودم فکر کردم: «نه، تو نمی‌توانی این کار را انجام بدهی. از عهده‌اش برنمی‌آیی.» بنابراین دوباره از آنجا بیرون آمدم. 🔰 این کار را چندین بار دیگر هم تکرار کردم. یعنی واقعاً از نزدیک به نقاشی و کارهای مربوط به آن نگاه می‌کردید تا ببینید برای این کار به چه چیزهایی نیاز است و چه کاری می‌توانید انجام بدهید؟ بله، بله، دقیقاً. یک بار رفتم و نگاهی به آن انداختم، اما دوباره برگشتم. با خودم فکر کردم: «نه، تو از عهده این کار برنمی‌آیی.» 🔰 تا اینکه یک روز، در حالی که هوا بسیار خوب و دل‌انگیز بود، دوباره به خودم جرئت دادم و تصمیم گرفتم به طبقه چهارم بروم و یک بار دیگر آنجا را ببینم. سپس به مسئول آن بخش گفتم: «ببینید، من باید کاری انجام بدهم. تجربه‌ای را پشت سر گذاشته‌ام و به من گفته شده که باید نقاشی‌هایی بکشم و کارهایی را انجام بدهم. اما من هیچ سررشته‌ای از نقاشی ندارم.» 🔰 در پاسخ، او به‌سادگی یک بوم نقاشیِ آماده روی چهارچوب و مقداری رنگ در اختیارم گذاشت. من کمی خنده‌ام گرفت و پرسیدم: «حالا باید چه‌کار کنم؟» او گفت: «باید همان تجربه‌ای را که برایمان تعریف کردید، نقاشی کنید.» یعنی او هم مأموریتی را که به شما سپرده شده بود، درک کرده و آن را پذیرفته بود؟ بله، بله، او کاملاً درک می‌کرد و با من همراهی داشت. 🔰 من نشسته بودم و به بوم نقاشی‌ای که مقابلم قرار داشت، خیره شده بودم. واقعاً هیچ‌چیزی از نقاشی روی بوم و پارچه نمی‌دانستم. مطلقاً هیچ آشنایی‌ای با این کار نداشتم. دو یا سه شب مقابل آن نشستم و فقط به آن نگاه کردم. 🔰 تا اینکه یک شب، در ساعت نسبتاً دیرهنگامی، ناگهان اتفاقی در درونم رخ داد. در آن لحظه واقعاً قلمی برداشتم و بدون آنکه خودم آگاه باشم، شروع به کشیدن چیزی کردم. یعنی کاملاً ناخودآگاه این کار را انجام دادم.

🔰 سپس دوباره به نقطه‌ای رسیدم که محل تجمع و گردهمایی بود و از آنجا مسیر بازگشت را در پیش گرفتم. 🔰 در آن لحظه، یک بار دیگر به‌شکلی بسیار جدی و روشن متوجه شدم که باید نقاشی بکشم، گزارش بدهم و آثارم را در این دنیا به نمایش بگذارم. تمام موضوع همین بود. 🔰 با خودم فکر کردم: «حالا باید برگردی، در حالی که اصلاً از عهده هیچ‌کدام از این کارها برنمی‌آیی!» 🔰 آیا در طول این تجربه، لحظه‌ای وجود داشت که احساس کنید می‌توانید تصمیم بگیرید در آنجا بمانید یا به این دنیا بازگردید؟ یا از همان ابتدا، این تجربه با مأموریتی همراه بود؛ یعنی اجازه داشتم نگاهی به آن جهان بیندازم، چیزهایی را ببینم و سپس درباره آن‌ها گزارش بدهم؟ فکر می‌کنم فقط در ابتدای تجربه این امکان را داشتم که تصمیم بگیرم. اما وقتی برایم روشن شد که هنوز چه کارهای زیادی در این دنیا دارم که باید انجام بدهم، برایم مشخص شد که ترجیح می‌دهم بازگردم. 🔰 اما آن لحظه، چیزی شبیه به یک نقطه عطف بود؛ لحظه‌ای که برای شما خطرناک محسوب می‌شد. بله، آن لحظه واقعاً یک نقطه عطف بود و برای من خطرناک شده بود. من می‌توانستم تمام مسائل و وابستگی‌های دنیوی‌ام را رها کنم و تلاش کنم به آن بخش خوب و زیبا برسم. 🔰 اما شما آگاه بودید که در واقع باید بازگردید، چون هنوز وظیفه‌ای برای انجام دادن داشتید… بله، وقتی به کارهایی فکر کردم که هنوز باید انجام می‌دادم و درباره آن‌ها به من گفته شده بود، همین موضوع تعیین‌کننده شد. به همین دلیل، برایم روشن شد که قرار است دوباره به این دنیا بازگردم، اما در عین حال وظایفی هم دارم که باید انجام بدهم. 🔰 و بعد، وعده کمک نیز برای شما موضوع بسیار مهم و تأثیرگذاری بود. بله، دقیقاً. با خودم فکر می‌کردم: کمک؟ منظور نیروی الهی از کمک چیست؟ چه نوع کمکی قرار است به من بشود؟ احساس من این‌طور بود. 🔰 در هر صورت، دوباره مسیر بازگشت را در پیش گرفتم. در این مسیر، همراهی می‌شدم و خودِ بازگشت نیز برایم تجربه‌ای خوشایند بود. اما وقتی در محل تصادف دوباره وارد بدنم شدم، آن لحظه برایم دردناک بود. 🔰 وقتی روح دوباره به بدن بازگشت، متوجه شدم که چیز دیگری نیز همراه خود آورده‌ام. و آن چیزی شبیه به یک میدان انرژی و نیروی قدرتمند بود؛ تقریباً مانند زمانی که باتری‌ها را با جریان برق شارژ می‌کنید. من چنین میدان نیرویی را با خودم به درون بدنم آورده بودم. 🔰 این نیرو در درون بدنم قرار گرفته بود و تمام وجودم از درون می‌لرزید؛ گویی باری از انرژی و نیروی جهان دیگر را با خودم آورده بودم. احساس دریافت چنین نیروی عظیمی برای من بسیار شگفت‌انگیز و تأثیرگذار بود. انگار پیامی به من داده می‌شد: «حالا باید این کار را انجام بدهی! دوباره سلامتی‌ات را به دست می‌آوری و آن مأموریت را انجام خواهی داد!» من این مرحله از بازگشت را به همین شکل تجربه کردم. 🔰 وقتی دوباره به بدن خود بازگشتید، چه احساسی داشتید؟ آیا هنوز در همان وضعیت و در همان محل، روی شیب زمین، قرار داشتید؟ بله، من هنوز همان‌جا روی زمین افتاده بودم. سپس احساس کردم جریانی از نیروی حیات وارد وجودم می‌شود؛ درست مانند اینکه بدنم را با جریان برق شارژ کنند. 🔰 احساس می‌کردم تمام بدنم از درون با انرژی حیات پر می‌شود. حتی تا به امروز هم برایم باورکردنی نیست که آن جریان انرژی چگونه تمام وجودم را فرا گرفت و از بدنم عبور کرد. 🔰 بعدها، در دوران توان‌بخشی و بازپروری، بسیاری از چیزهایی را که در آن تجربه با خود آورده بودم، بهتر درک کردم. در هر صورت، دوباره به این دنیا بازگشته بودم؛ با این آگاهی و سرنوشت که باید سلامتی‌ام را به دست بیاورم، اما در عین حال موظف بودم تمام آن کارهایی را که به من سپرده شده بود، انجام بدهم. 🔰 اما مشکل اینجا بود که من اصلاً توانایی انجام آن کارها را نداشتم! مدام این فکر به ذهنم می‌رسید: «تو که اصلاً نمی‌توانی این کارها را انجام بدهی! حالا چه اتفاقی قرار است بیفتد؟» آیا آن‌ها اجازه می‌دهند که بمیرم؟ آیا دوباره مرا به خانه و جهان خودشان بازمی‌گردانند؟ یا قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ 🔰 سپس احساس درد به سراغم آمد. صدای نیروهای آتش‌نشانی را شنیدم و صداهای اطرافیان را تشخیص می‌دادم، اما نمی‌توانستم با آن‌ها صحبت کنم. 🔰 در آن لحظه، موضوع برایم حتی روشن‌تر شد: حالا دوباره به این دنیا بازگشته‌ای، اما باید کاری را انجام بدهی که اصلاً توانایی انجامش را نداری! حالا زندگی دوباره به تو هدیه داده شده است، اما در مقابل، باید کاری را انجام بدهی که از عهده‌اش برنمی‌آیی. 🔰 یعنی بر اساس تجربه شخصی خودتان، در تمام این مدت هرگز آگاهی و هوشیاری‌تان را از دست ندادید؟ شما وارد جهان پس از مرگ شدید، سپس دوباره بازگشتید، دردهای بدن خود را احساس کردید و در تمام این مراحل هوشیار بودید و این آگاهی را داشتید که همه‌چیز خوب خواهد شد.

🔰 اما چیزهای دیگری هم به من نشان داده شد؛ خانه‌ها، ایستگاه‌های مختلف و انسان‌هایی که در خانه‌های کوچک، شبیه آپارتمان، زندگی می‌کردند. چیزهای گوناگونی به من نشان داده شد. 🔰 اما بخش‌هایی هم وجود داشت که تاریک بودند. نمی‌دانم چگونه آن‌ها را توصیف کنم… مکان‌هایی که به سمت پایین می‌رفتند؛ جاهایی شبیه قلعه، با صخره‌هایی تیره و سرخ‌رنگ. 🔰 در آنجا ایستگاه‌هایی هم وجود داشت که وقتی آن‌ها را می‌دیدم، با خودم فکر می‌کردم: دیگر نیازی ندارم این چیزها را ببینم! به همین دلیل خیلی سریع نگاهم را از آن‌ها برمی‌گرداندم و از آنجا دور می‌شدم. 🔰 اما این تصاویر عمیقاً در ذهن و وجودم حک شدند. در واقع، هر تصویر با احساس بسیار مشخص و عمیقی همراه بود. 🔰 در یک سو، خوبی‌ها را می‌دیدم و در سوی دیگر، چیزهایی را که نمی‌خواستم هیچ ارتباطی با آن‌ها داشته باشم. 🔰 این احساس واقعاً بسیار شدید بود؛ با خودم می‌گفتم: «اوه، باید از اینجا دور شوی! دیگر نمی‌خواهم درباره این مکان‌ها چیزی بدانم.» تقریباً چنین احساسی داشتم. 🔰 اما این‌ها چیزهایی بودند که مردم باید بدانند چنین مکان‌هایی نیز وجود دارند. 🔰 آیا در آن مکان‌ها این احساس را داشتید که واقعاً انسان‌هایی در همه آن خانه‌ها و مکان‌ها زندگی می‌کنند؟ بله، روح‌ها در آنجا زندگی می‌کردند. 🔰 یعنی آن‌ها در خانه‌های روشن و نورانی نبودند، بلکه در مکان‌هایی تاریک‌تر و متمایل به رنگ قرمز زندگی می‌کردند؟ بله. احساسات و ادراکاتی که با آن مکان‌ها همراه بود، اصلاً خوشایند نبود. فضا و حال‌وهوای آنجا به همین شکل بود. 🔰 در واقع، آن مکان‌ها دقیقاً نقطه مقابل بخش‌های خوب و روشن بودند. 🔰 اگر بخواهید خیلی کلی و با تسامح توصیف کنید، می‌توان از بهشت و جهنم صحبت کرد؟ اگر بخواهم آن‌ها را با هم مقایسه کنم، باید بگویم آنجا بهشت نبود؛ بیشتر به سمت مقابل آن شباهت داشت. اما اینکه دقیقاً چه نامی روی آن بگذاریم، نمی‌خواهم نظری بدهم. 🔰 در هر صورت، آنجا مکان خوبی نبود. من آن را برای انسان‌ها فضایی بسیار منفی می‌بینم. قرار است همین موضوع نیز در نقاشی‌ها به تصویر کشیده شود. 🔰 اما مکان‌های دیگری هم وجود داشتند؛ نمی‌دانم چگونه آن‌ها را توصیف کنم… چیزی شبیه فلات‌ها یا سرزمین‌های مرتفع و وسیع که انسان‌ها باید مدتی در آنجا منتظر بمانند. 🔰 آن‌ها در خانه‌ها و فضاهای مسکونی زندگی می‌کردند و باید منتظر می‌ماندند، اما وضعیتشان ناامیدکننده نبود. 🔰 در آنجا موجوداتی نیز حضور داشتند که برای کمک به این انسان‌ها، به آن‌ها آموزش می‌دادند تا بتوانند به مراحل بعدی پیش بروند. 🔰 من در آن مکان‌ها احساس بدی نداشتم، اما می‌دانستم که آن انسان‌ها هنوز به جایی نرسیده‌اند که به آن زیبایی و خوبی وجود دارد؛ آن‌ها هنوز در آن مرحله نبودند. 🔰 با این حال، این احساس را داشتم که این انسان‌ها فرصت و امکان پیشرفت دارند و می‌توانند به آن مراحل بهتر و زیباتر برسند. 🔰 چنین احساسی داشتم. به همین ترتیب، مکان‌ها و وضعیت‌های متفاوتی را مشاهده کردم. 🔰 حتی قاره‌های کاملی نیز به من نشان داده شدند که در میان مه و غبار قرار داشتند. بنابراین، همه‌چیز یکسان نبود و شرایط و وضعیت‌های متفاوتی به من نشان داده شد. 🔰 در تمام مدتی که این بخش‌ها و مکان‌های مختلف به شما نشان داده می‌شد، آیا همچنان احساس واقعیتِ فوق‌العاده شدیدی داشتید؟ یعنی این احساس که همه‌چیز کاملاً واقعی و ملموس است و به هیچ‌وجه شبیه رؤیا نیست؟ بله، دقیقاً همین‌طور بود… 🔰 آنچه تجربه می‌کردم، واقعیت بود؛ بدون هیچ تردیدی. برای خودم هیچ شکی وجود نداشت. بله، همه این‌ها واقعاً وجود داشتند و حقیقت داشتند. 🔰 و در آن لحظات با خودم فکر می‌کردم: «بله، من واقعاً دوست دارم همین‌جا بمانم.»

🔰به من گفته شد که بار دیگر به این دنیا بازخواهم گشت، اما این بار مأموریتی بر عهده خواهم داشت که باید آن را انجام بدهم. یعنی یک مأموریت! با خودم فکر کردم: بله، بله، حتماً! من فوراً این مأموریت را پذیرفتم و موافقت کردم؛ در حالی که هنوز اصلاً نمی‌دانستم موضوع آن چیست. اگر بخواهیم از دیدگاه دنیای مادی قضاوت کنیم، می‌توان گفت در پذیرفتن این مأموریت کمی عجولانه و بدون فکر عمل کردم. اما بعد به من گفته شد که مأموریتم چیست: وقتی به این دنیا بازمی‌گردم، باید درباره آنچه در آنجا تجربه کرده‌ام و تمام چیزهایی که به من نشان داده‌اند، برای مردم این دنیا گزارش بدهم. باید آنچه را دیده‌ام، بازگو کنم. و بعد موضوع جالب‌تری مطرح شد: باید از چیزهایی که به من نشان داده‌اند، نقاشی بکشم! آن لحظه با خودم گفتم: صبر کن! من که اصلاً چنین کاری بلد نیستم. من آدمی نیستم که بتوانم چنین کاری انجام بدهم. آیا آن‌ها نمی‌دانند که من از عهده این کار برنمی‌آیم؟ این‌ها افکاری بود که به ذهنم می‌رسید. اما موضوع کاملاً جدی و مشخص بود: قرار بود نقاشی بکشم؟ 🔰بله، این موضوع تقریباً حالتی شبیه به یک دستور و فرمان داشت. پس شما از همان ابتدا آمادگی داشتید که هر مأموریتی را بپذیرید، بدون آنکه بدانید قرار است چه مأموریتی به شما محول شود؟ بله، من نمی‌دانستم چه چیزی در انتظارم است و قرار است چه مأموریتی به من داده شود. در هر صورت، موضوع این بود که باید نقاشی‌هایی می‌کشیدم و درباره آنچه تجربه کرده بودم، در این دنیا گزارش می‌دادم. باید تک‌تک چیزهایی را که به من نشان می‌دادند، به تصویر می‌کشیدم و سپس آن نقاشی‌ها را در این دنیا به نمایش می‌گذاشتم. بعد از آن، تردیدهایم شروع شد: با خودم گفتم: اما تو که اصلاً نقاشی بلد نیستی! تو برای این کار مناسب نیستی. اصلاً نمی‌توانی چنین کاری انجام بدهی! چنین افکاری به ذهنم خطور می‌کرد. آیا پیش از آن، هیچ‌گونه ارتباطی با نقاشی و هنر نقاشی داشتید؟ نه. اصلاً؟ به اسب‌ها و هر چیزی که با آن‌ها ارتباط داشت، بله، علاقه و آشنایی داشتم؛ اما نقاشی… نه! نقاشی دنیای من نبود. یعنی 🔰به‌طور کامل هیچ ارتباطی با آن نداشتم؛ حتی می‌توان گفت کاملاً نقطه مقابل دنیای من بود. در هر صورت، من می‌دانستم که مأموریتی بر عهده دارم: باید در این دنیا درباره آنچه تجربه کرده‌ام، گزارش بدهم! باید تمام چیزهایی را که دریافت کرده‌ام و دیده‌ام، برای مردم بازگو کنم. باید همه آن‌ها را نقاشی کنم و قرار است نمایشگاهی از آثارم نیز برگزار شود. سپس این احساس به من دست داد که گویی کسی درون ذهنم را می‌خواند؛ انگار کسی تمام افکار، احساسات و آنچه در وجود و ذات من می‌گذشت، می‌دانست. و بعد، در واقع در پاسخ به افکار و نگرانی‌هایم، این پیام به من داده شد: «در انجام تمام این کارها به تو کمک خواهد شد.» این پاسخ در حالی به من داده شد که من نگران بودم چگونه می‌توانم چنین کاری انجام بدهم، در حالی که اصلاً توانایی و مهارت انجام آن را ندارم. بله، بنابراین احساس می‌کردید که گویی تمام افکار و درون شما خوانده شده است و در پاسخ به ناتوانی و نگرانی‌تان، به شما اطمینان داده شد که برای انجام این مأموریت کمک دریافت خواهید کرد. بله، دقیقاً همین‌طور بود. گویی درون من را خوانده بودند و متوجه شده بودند که برای انجام این کار به کمک نیاز دارم. سپس این پاسخ به من داده شد که برای به سرانجام رساندن تمام این کارها به من کمک خواهد شد. و بعد شما توانستید بخش‌ها و سطوح مختلفی از جهان پس از مرگ را مشاهده کنید… بله. در همان محدوده‌ای که وارد آن شده بودم، چیزهایی را به من نشان دادند. آنچه به من نشان داده شد، خوبی‌ها و چیزهایی بود که احساسات خوب و خوشایندی در انسان ایجاد می‌کنند. اگر انسان خوبی بوده باشم و زندگی‌ام را در این دنیا همان‌طور که باید و شایسته بوده، سپری کرده باشم، چنین مکان‌هایی را تجربه خواهم کرد. چیزهای خوب و بسیار زیبایی به من نشان داده شد؛ مکان‌ها و صحنه‌هایی که واقعاً زیبا بودند. با خودم فکر می‌کردم: «بله، اینجا جایی است که می‌توان ماند. اینجا را دوست دارم. زندگی در چنین مکانی واقعاً برایم خوشایند خواهد بود.»

بله، همین‌طور بود. همه‌چیز کاملاً ملموس و واقعی بود. به‌هرحال، من به راه خودم ادامه دادم و از آنجا دور شدم. از میان چیزی عبور کردم؛ احساس می‌کردم مرا به درون می‌کشند. انگار در حال پرواز از میان چیزی بودم، اما در عین حال مرا از آن عبور می‌دادند. اینکه این مسیر مسافت زیادی بود یا درست در همان نزدیکی قرار داشت و چقدر طول کشید، به‌سادگی قابل بیان نیست. در هر صورت، به‌نوعی شبیه یک تونل بود… 🔰یعنی چیزی شبیه تونل؟ بله، چیزی شبیه تونل. نیرو، نور و همه‌چیز خودشان را نشان می‌دادند. اما درون آن انرژی خاصی وجود داشت؛ روشنایی و رنگی که اصولاً نمی‌توان آن را با رنگ‌هایی که روی زمین می‌شناسیم، نقاشی کرد. چیزی را که آنجا تجربه کردم، نمی‌توان به همان شکل واقعی منتقل کرد. 🔰آیا بیشتر احساس می‌کردید شما را می‌کشند یا هل می‌دهند؟ نه، هل داده نمی‌شدم. بیشتر نوعی گذر کردن بود؛ حرکتی آرام و ملایم به‌سوی جلو، همراه با احساسی خوشایند برای روح. 🔰آنجا، در جایی که من اکنون آن را جهان دیگر یا عالم پس از مرگ می‌نامم، برای نخستین بار متوجه شدم که دیگر زنده نیستم. برایم روشن شد که دیگر در این دنیا نیستم. ناگهان، از صفر تا صد، همه‌چیز برایم روشن شد: تو دیگر زنده نیستی. تو در جایی هستی که باید آن را عالم پس از مرگ نامید. اکنون به آنجا رسیده‌ای؛ به جهان پس از مرگ! 🔰شگفت‌انگیز است. چیزی که برای من حتی شگفت‌انگیزتر بود این بود که وقتی فهمیدم کجا هستم، با اینکه تا آن لحظه هم ترسی نداشتم، همه‌چیز کم‌کم بسیار دلپذیرتر شد. فضا لطیف و دوست‌داشتنی بود؛ واقعاً انگار مرا در آغوش گرفته بودند. مثل این بود که فقط انسان‌های خوب اطرافم هستند. با خودم فکر کردم: پس حتماً به جایی خوب رسیده‌ای؛ شاید بتوان آنجا را بهشت نامید. تو به آنجا رسیده‌ای. 🔰احساس امنیت و آرامش… بله. می‌دانستم که دیگر روی زمین نیستم. از بدنم خارج شده بودم. در جای دیگری بودم. سپس چیزی به‌سوی من آمد؛ چیزی شبیه یک میدان نیرو، مثل ابری که به‌طرفم حرکت می‌کند، اما ابری که نیرویی درونش وجود داشت. و درون آن ابر، کسی حضور داشت. البته او را آن‌طور که اکنون شما را می‌بینم، نمی‌دیدم؛ اما می‌دانستم موجودی درون آن حضور دارد. 🔰آن موجود شروع به صحبت با من کرد. در لحظه اول با خودم فکر کردم: این دیگر چیست؟ اکنون کجا هستم؟ چیزی ناشناخته بود. اما در عین حال زیبا و دلپذیر بود. می‌دانستم که به جایی خوب رسیده‌ام. 🔰به‌هرحال، آنجا این پرسش مطرح شد که آیا هنوز در دنیای قبلی کاری برای انجام دادن دارم یا نه. برایم روشن شد که بله، چند کار و مسئولیت دارم. سپس همه کارهایی را که باید انجام می‌دادم، برایش شرح دادم؛ مهم‌ترین مسائل و امور.