فرهنگ

نور در زبان سپهری، بیانی نمادین و استعاری از معرفت و معنویت است. در سوره‌ی تماشا هم می‌گوید: آن که نور از سر ِ انگشت ِ زمان، برچیند می‌گشاید گره ِ پنجره‌ها را با آه.⁷ یعنی اگر کسی بتواند از آگاهی‌های راه‌یاب و راه‌گشای زمانه، بهره ببرد، می‌تواند گره ناگشوده‌ی فرهنگ، شعر، ذهن و زبان و تاریخ را به تمامی باز کند. دلالت‌های متن و دلالت‌های بینامتنی، چنان روشن و راه‌گشا هستند که جایی برای سیگار، نمی‌گذارد. برگردان سخن سهراب این است: ره‌گذر (سالک، عارف، جوینده‌ی حقیقت) با اشارات و عبارات راه‌نمایش، راه را با همه‌ی تاریکی‌هایش برای سوار ( جوینده‌ی حقیقت) روشن کرد. ✍ م. فرهنگ                            ۱۴۰۴/۲/۳۰ ــــــــــــــــــــــــــــ ۱. حافظ در باره‌ی دشواری راه حقیقت می‌فرماید: از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود زنهار از این بیابان، این راه ِ بی‌نهایت ۲. نقد شعر سهراب سپهری، چ اوّل، تهران: انتشارات مروارید، ۱۳۷۰، ص ۲۶۳. ۳. هشت‌کتاب، چ ششم، تهران: انتشارات طهوری، ۱۳۶۶، ص ۳۶۴. ۴. مثنوی، دفتر دوم، ص ۳۶۴، بیت ۳۰۵. ۵. دیوان شمس، غزل شماره‌ی ۳۷۲. ۶. هشت‌کتاب، ص ۳۳۸. ۷. همان، ص ۳۷۳. #سهراب_سپهری 📚@FarhangDoostan