شاید در جهانی دگر.

همیشه دوست داشتم از اون انسان‌هایی باشم که ماندگارترین دیالوگ‌هارو میگن و خاطره‌هایی میسازن که تا ابد و یک روز تو ذهن یک نفر میمونه ولی خب درد اینجا بود که متوجه شدم من برای این آرزوها خیلی معمولی‌ام. یعنی کلا مسیر به این سمت پیش رفت که باید می‌پذیرفتم من بسیار معمولی‌ام و نه کسی قراره برام هزاران خط بنویسه و نه کسی قراره از خنده‌های من به عنوان معجزه‌ی زندگیش یاد کنه. درد داره حقیقتا. این یعنی من همین الانم فراموش شده‌ام.

اینطور که پیش میره فکر نکنم در جهان دیگری هم اوضاع بر وفق مراد باشه عزیزم.

چی بگم والا. وقتشه که یه اجازه‌ای به ددی ایشوزم بدم و بزنم تو کار پیرمردهای پولدار هوس‌ران و کم‌کم خودمو از چشم همه بندازم.

چی بگم والا. وقتشه که یه نخی به این ددی ایشوزم بدم و بزنم تو کار پیرمردهای پولدار هوس‌ران و کم‌کم خودمو از چشم همه بندازم.

دیگه دلم نمیخواد با هیچکس حرف بزنم. هرچیزی یه زمان طلایی داره

چی بگم والا عزیزم. شما ببین اوضاع چطوریه که دیگه مستی هم دردی رو دوا نمیکنه.

وارد اون مرحله از زندگی بزرگسالی شدم که همش باید به این فکر کنم برای ناهار یا شام چی بپزم.

خوشمان نیامد

سوالات جالب بپرسید

لینک هم در بایو

بچه‌ها بیاید ناشناس بازی تا من خوابم ببره

این چندوقته خیلی ازدواجی‌ام. پلن سال جدید فقط ازدواجه.

با دست‌هایی که قرار بود توی دست‌های تو قفل بشه هرکاری می‌کنم جز گرفتن دست تو.

تو جمع اشنا‌ترین‌ها، غریبم.

تو جمع اشناترینا غریبم.

تو شادترین لحظات هم شاد نیستم.

انگار که هربار بیشتر تو انزوا غرق میشم.

زمانی که یه رابطه تمام میشه هیچ‌چیز به اندازه‌ی نگفتنا و نشدنا اذیت کننده نیست. حرفایی که زده نشد، جاهایی که رفته نشد، فیلما و آهنگایی که دیده و شنیده نشد و آینده‌ای که "با هم" ساخته نشد.