Фармони Мубораки Мавлоно Ҳозиримом Дарбори Ҷашни Алмосӣ, Бунӣ, Читрол, Покистон, 9-уми декабри соли 2017
—————————
Фарзандони рӯҳонии маҳбубам,
Дар ибтидои ин Фармон, ман ба ҳукумати Покистон ба хотири истиқболи гарму эҳтиромомез ва мурооташон аз ман изҳори сипос менамоям ва мутмаинам, ки шумо низ дар ин сипосгузорӣ бо ман шарик хоҳед шуд.
Ман ба якояки шумо ба таври фардӣ, ба ҳар яки шумо ба таври фардӣ, ба хонаводаҳо ва ҷамоатҳоятон гармтарин, беҳтарин ва муҳаббатомезтарин дуоҳои хайри худро медиҳам.
Хонаободон, Хонаободон, Хонаободон.
Шумо бояд бидонед, ки ман аз будан бо ҷамоатам дар ин лаҳзаҳо чӣ андоза хушҳол ҳастам.
Вақте ки ман ба оянда менигарам, аз худ мепурсам, ки Имом ба ҷамоаташ бояд чӣ ҳидоят диҳад, то тамоми наслҳое, ки дар назди ман ҳастанд ва наслҳое, ки баъдтар хоҳанд омад, ба як ояндаи хуб омода шаванд.
Аввалан, ман ба фарзандони рӯҳониам мегӯям: дар чаҳорчӯби ахлоқи динатон зиндагӣ кунед, дар чаҳорчӯби ахлоқи динатон зиндагӣ кунед. Содиқ бошед. Бо маводи мухаддир сарукор надошта бошед. Хонаводаҳоятонро муттаҳид нигаҳ доред. Фарзандони худро соҳиби донишу маълумот гардонед. Барои наслҳои ояндаи хонаводаҳоятон сармоя захира кунед, то дар ояндаи солими хонаводаҳои худ саҳм дошта бошед ва қодир бошед, ки сифати зиндагии хонаводаҳои ҷамоатро насл ба насл беҳбуд бахшед.
Ба ёд дошта бошед, ки таҳсил дигар танҳо масъалаи ба мактаб рафтан нест – таҳсил, имрӯз, як раванди давомдор дар саросари зиндагист. Бинобар ин, ҳар қадре ки дар зиндагӣ ба пеш ҳаракат мекунед, ба омӯзишатон идома диҳед, то қодир бошед, ки барои худ ва хонаводаҳои худ зарфиятҳои беҳтару беҳтареро эҷод кунед.
Ман ба фарзандони рӯҳонии ҷавонам мегӯям: фурсати омӯзишро аз даст надиҳед. Бар пояи он чизҳое, ки меомӯзед, созандагӣ кунед, ба омӯзиши худ дар саросари зиндагиатон давом дода, аз ин тариқ ба созандагии худ дар тӯли умр идома диҳед. Имрӯз таҳсил масъалаи дар мактаб нишастан бо китоб, қалам, коғаз ва шояд мошини ҳисоб нест – ин чизе нест, ки шумо мехоҳед анҷом диҳед. Чизе, ки шумо мехоҳед анҷом диҳед, ба даст овардани дониш ва вусъат додани донишест, ки ба шумо ва ба хонаводаҳоятон аз насл ба насл хидмат хоҳад кард. Бинобар ин, аввалин асл ин аст, ки дар ҳар фаъолияте, ки анҷом медиҳед, шоиста ва моҳир буданро биёмӯзед. Дар хотир дошта бошед, ки шоистагӣ ва маҳорат бо гузашти замон тағйир хоҳад кард, зеро он ҳамеша чунин будааст. Бинобар ин, раванди таҳсилу омӯзиш чизе нест, ки имрӯз оғоз шавад ва фардо ба поён расад, он як раванди давомдор дар саросари зиндагии шумо мебошад. Ман барои ҷамоатам орзу дорам, ки шумо бояд хуб таҳсилкарда бошед ва бояд аз донишу маълумоти худ барои беҳбуди сифати зиндагиатон истифода кунед.
Сониян, ман ба фарзандони рӯҳониам мегӯям: бо дигар ҷомеаҳо робитаҳои хуб барқарор кунед, бо дигар ҷомеаҳо робитаҳои хуб барқарор кунед. Бо онҳо кор кунед ва онҳоро ташвиқ намоед, ки бо шумо кор кунанд, то битавонед якҷоя бо мушкилоти зиндагӣ бархурд кунед ва иншоаллоҳ, бар мушкилот ғолиб биёед ва муҳити инсонии беҳтаре барои зиндагӣ кардан дошта бошед.
Бинобар ин, ман имрӯз ба фарзандони рӯҳониам мегӯям: бо ҷомеаҳо ва ҷамоатҳое, ки дар миёнашон зиндагӣ мекунед, робитаҳои гарм барқарор намоед ва саъй кунед, ки фаъолиятҳое барои ҳамкорӣ ва мушорикат пайдо кунед, то битавонед якҷоя барои ояндаи худ созандагӣ кунед.
Фарзандони рӯҳонии маҳбубам!
Аз чизҳое, ки ба шумо ва хонаводаҳоятон зиён мерасонанд, худдорӣ кунед. Ва ман ба фарзандони рӯҳониам мегӯям, ки бо маводи мухаддир сарукор надошта бошанд. Ман намехоҳам, фарзандони рӯҳониам бо ҳеҷ роҳ ба истеъмол ва хариду фурӯши маводи мухаддир сарукор дошта бошанд, ман намехоҳам ҷамоатам дар ҳар навъ фаъолияте, ки бо маводи мухаддир иртибот дорад, даргир шавад. Бинобар ин, ман ба якояки шумо мегӯям: ба хостаҳои Имом дар ин масъала эҳтиром бигзоред, зеро ман яқин дорам, ки ин ба манфиати шумо хоҳад буд.
Ман, ҳамчунин, ба фарзандони рӯҳониам мегӯям: агар шумо тавонед дар анҷом додани як фаъолияти хуб - як фаъолияти корӣ, як фаъолияти кишоварзӣ, як фаъолияти тиҷоратӣ ё як фаъолияти касбӣ ба мисли дарс додан гирди ҳам биёед - пас бо ҳам биёед ва якҷоя кор кунед.