Ai000 Cybernetics QLab

بازدارندگی وسط ندارد. یا تمام است، یا تبلیغات است. تنگه هرمز گلوگاه است، نه دکترین عزیزانم. عمق راهبردی ابزار است، نه ستون عزیزانم. سلاح نیمه‌کاره و نمایش رادیولوژیک نه خرد است و نه مقاومت؛ یک توهم امنیت و بازدارندگی است. این رویکرد، به دشمن بهانه جهش سطح می‌دهد و پیامدش روی خود این سرزمین نالان نهایت فرو می‌نشیند. دشمنی که دارایی خنثی را برای پیام می‌زند، به عمل نمایشی جواب نمایشی نمی‌دهد. فاز را عوض می‌کند و پاتیلتان را تبر خواهد کرد. خلاصه نظریه روشن است و هشتاد سال آزمون پس داده است. یکی مانند والتس درست می‌گفت که سلاح کامل و قابل‌باور برای دشمن، منطق جنگ بزرگ را عوض می‌کند چون هزینه نابودی طرف مقابل را از محاسبه پیروزی خارج می‌سازد. اوکراین بدون بازدارندگی مستقل در مقابل چکمه تاوان داد. آنان که از دلار هشتصد تومانی تا دلار چندصد هزار تومانی هر بار گفتند اقتصاد می‌پاشد، حاضر نشدند این جمله را بپذیرند که ایران سال‌هاست هزینه سیاسی و تحریمی نزدیک‌شدن به آستانه را پرداخته است. آنچه نپرداخته، تصمیم است. تصمیم را پشت ترس، کارشناس بی‌مسئولیت، اپوزیسیون خائن و افسانه قایم کردند. پیچیدگی زبان کسانی است که نمی‌خواهند هزینه انتخاب را گردن بگیرند. خوش‌بینی احمقانه می‌گوید همه‌چیز آماده است و فقط یک هفته مانده است. بدبینی فلج‌کننده می‌گوید هیچ‌چیز نیست پس باید کثیف و نمایشی عمل کرد. هر دو به نظرم خیانت‌ هستند. پرسش میدان را نیز باید بدون رمان عاشقانه جواب داد. آنکه در جنگ تازه می‌پرسد با دارایی باقی‌مانده چه باید کرد، اعتراف می‌کند دکترین از پیش وجود نداشته است. دکترین یعنی آستانه روشن، فرمان واحد، پیام علنی و خط قرمز میان سلاح تمام و زباله نمایشی. فرماندهی که دارایی حیاتی را روی ویترین و سطح می‌گذارد تا هر هفته با یک تیتر غربی فرو بریزد، قربانی تقدیر نیست؛ مرتکب سهل‌انگاری راهبردی است. ایران مظلوم ما حق حیات دارد، نه حق تعارف. این را تاریخ 400 ساله اخیر این مملکت دیکته کرده است. بازدارندگی ناقص را معادل بی‌بازدارندگی حساب کنید. هر طرحی که به حریف بهانه گذار از سطح متعارف به سطح راهبردی بدهد، برای این خاک و این مردمان مظلوم مردود است. این را احساسات نمی‌گوید. محاسبه می‌گوید. ریاضیات می‌گوید. معادلات تاریخی می‌گوید. دشمن فقط آن سوی آب نیست. دشمن داخلی تصمیم، طبقه‌ای است که هر مسیر سخت را پیچیده و هر مسیر آسان را عقلانیت می‌نامد. این زبان همان زبان معامله بدون پشتوانه است که بقای یک ملت کهن را به میز بی‌ستون تبدیل کرده است. حکومت اگر میان حیات ایران و محرمات خودساخته یکی را انتخاب نکند، تاریخ هر دو را با هم جمع می‌کند و به زباله دان تاریخ خواهد انداخت. در این مسیر اگر ملتی هزینه بازدارندگی را نفهمد، پس از واقعه فقط دنبال مقصر می‌گردد. ایران از سر بسیاری از مدعیان حکومت و اپوزیسیون و کارشناس زیاد تاوان داده است. لیاقت این سرزمین تصمیم است، نه میزگرد روی ویرانه ترس و خیانت و شکم هایی که از مال حرام پر شده است. پوزیسیون و اپوزیسیون اگر در یک چیز شریک بوده‌اند، ترس از تصمیم نهایی بوده است. به افکار عمومی ساخته‌شده در بیرون و به کارشناس‌نمای درون باج راهبردی نباید داد. آنان خون این خاک را نمی‌پردازند. دکترین را دیگر با تعارف آلوده نکنید. هدف پنج‌ساله نه صدور شعار است و نه انتظار معجزه در دریای زرد و مالاکا که در این بازه تاریخی و این اتفاقات ما مردمان مظلوم این خاک نجات پیدا کنیم. هدف این است که ایران به پدیده‌ای تبدیل شود که حذف نظامی‌اش نامعقول باشد و یکی مانند آن جهود بی پدر و مادر تخم به تهدید اتمی آن نداشته باشد. سیاست خارجی باید زمان بخرد برای تکمیل ستون، نه برای پنهان‌کردن بی‌تصمیمی یک سری بی وطن که زره ای برای این خاک ناراحتی و دردی ندارند. روایت را باید عوض کرد زیرا وقتی تهدید به حمله اتمی می کنند، دیگر مسئله اسباب‌بازی به عنوان تصمیمات استراتژیک نیست، مسئله حق حیات این ملت است. حق حیات این خاک است. خلاصه به نظر من تا ۲۰۳۰ گره‌های عالم باز می‌شود. در آن تسویه‌ حساب آخرالزمانی یا این کشور یک متغیر حاشیه‌ای و خاک بر سر مانند جنگ بین المللی دوم هست یا واقعیتی که هر تصمیمی بر علیه آن می تواند عاقبت برگشت‌ناپذیر برای مهاجم به ارمغان بیاورد. در آن دوره تلخ ایران به عنوان یک متغیر حاشیه ای را تکه‌پاره می‌کنند. واقعیتها را دور می‌زنند و بر روی سر و تن و ناموس آن معامله می‌کنند. ضعیف اخلاقی در این دنیا زنده نمی‌ماند، ضعیف مسلح ناقص هم نیز زنده نمی‌ماند. زنده آن نیرویی است که هزینه نابودی‌اش از سود نابودی‌اش بیشتر باشد. باقی شعر است و شعر را روی مزار کشورها در طول تاریخ زیاد خوانده‌اند. @aioooir | #national_security