Ai000 Cybernetics QLab

حفاظت اطلاعات یکی از مهم ترین ارکان امنیت ملی و دستگاه امنیتی هر کشوری است. شما اگر نتوانید از اطلاعات و تصمیمات راهبردی و برنامه ریزی های خود محافظت کنید، عملا کار خاصی نکردید و در رقابت حتما شکست خواهید خورد. چندین سال پیش که در حال مطالعه تاریخ امنیت و اطلاعات بودم، این مسئله از همان ابتدا خیلی پر رنگ بود. مثلا پاکستانی ها با محوریت پروژه ساخت بمب اتم خود، یک دستگاه امنیتی بسیار مخوف و مجزایی ساختند که وظیفه آن حفظ اطلاعات، تصمیم گیری ها، نگهداری اسناد مهم و محرمانه، لیست دانشمندهای انتخاب شده، امنیت فیزیکی سایت های هسته ای و ... بود. این سازمان اکنون به عنوان SPD هم شناخته می شود که خیلی خیلی وظیفه مهمی دارد و درز هر گونه اطلاعاتی از سیلوها و کلاهک های اتمی و دانشمندان و ... پاکستان برای آنها می تواند موجب فاجعه شود. برای کره شمالی هم این مسئله وجود دارد. خلاصه این ماجرای مدیرعامل انویدیا و رابطه آن با مدیر مگاسپید یک مسئله ساده نیست. ماجرا اینه که این بنده خدا به یک مهمانی می رود و در آنجا با یک بیزنسمن چینی آشنا می شود که این خانوم همسر آن شخص چینی بوده است. حال مشخص شده که اساسا هر دو یعنی هم زن و هم شوهر جزو دستگاه امنیتی چینی یعنی ام اس اس بودند و در یک برنامه هدفمند مدیرعامل انویدیا را هدف قرار دادند. این مسئله ساده نیست. انویدیا طراح و دیزاینر اصلی چیپ های GPU هست. مگااسپید تامین کننده تراشه بوده است. یعنی اگر چینی ها موفق شده باشند که از این طریق به اطلاعات محرمانه انویدیا در سطح دیزاین و طراحی و تراشه و ... دسترسی پیدا کنند، بعد اینکه بتوانند تایوان را بگیرند و به شرکت tsmc هم دسترسی پیدا کنند، عملا آمریکایی ها یک باخت بزرگ در جنگ نوفناوری دادند. چند روز پیش هم چین مانور و شبیه سازی حمله به تایوان را برگزار کرد. دو روز پیش هم شی جی پینگ گفته که باید تایوان و چین باید reunification شوند. خلاصه حرف اینه وقتی دو کشور در رقابت سنگین با هم هستند، هیچ رحمی به هم نمی کنند تا به نهایت اطلاعات و داده از هم برسند. حال شما تصویر کنید سازمان امنیتی امریکایی ها باز چقدر سوار مسئله بوده است که فهمیده در چنین سطحی چینی ها نفوذ کردند. درگیری چین و تایوان به نظر خیلی خیلی نزدیک تر از ان چیزی هست که تصور می شود. به قول یک بنده خدایی، وقتی این دو باهم برخورد کنند، روزگار سختی برای کل بشر رخ خواهد داد. درسته امریکایی ها در حال قطع کردن دست های چین از مناطق مختلف جهان هستند ولی این را هم نباید فراموش کنیم که این اژدهای خفته، این اسماگ مواردی دارد که دست و بال آن را در مقابل امریکایی ها نمی بندد. مهم ترین خریتی که امریکایی ها کردند حمله به ایران بود. این حمله به چینی ها اعتماد به نفس این را داد که وقتی ایران با 10 درصد سطح فناوری چین توانست مقاومت کند، ان ها به مراتب بهتر عمل خواهند کرد. روزگاری به نظرم در تاریخ خواهند نوشت که حمله امریکا به ایران به واسطه انگلوک های جهود، معادل حمله خشیارشاه به یونان بود که آنجا هم دو بی ناموس جهود در آن دست داشتند. @aioooir | #chinese #usa

تصور اینکه روزگاری در ایران چنین بررسی‌هایی شروع شود، واقعا نتایج آن حیرت‌انگیز خواهد بود. 😂 @aioooir | #ceo_lovers

به نظرم این دقیقا همان پارادوکسی است که در تحول شبکه‌ های مخابراتی با آن مواجه شدیم. ما از یک طرف پروتکل‌ ها و مکانیزم‌ های امنیتی پیشرفته‌ تری در اختیار داریم، اما از طرف دیگر تعداد اجزای نرم‌ افزاری، رابط‌های ارتباطی، وابستگی‌ های خارجی و نقاط مدیریتی شبکه هم به‌ شدت افزایش پیدا کردند که نظارت و تشخیص انومالی های انها بسیار دشوار است. بنابراین، پیشرفته‌ تر شدن پروتکل‌ ها الزاما به معنای کوچک‌ تر شدن وکتور حمله پذیری نیست. در واقع، اتفاقی که افتاده این است که مخابرات از یک زیرساخت عمدتا متکی بر تجهیزات تخصصی و پروتکل‌ های اختصاصی، به یک زیرساخت نرم افزاری و توزیع شده و مبتنی بر کلاد تبدیل شده که این تحول مزایای بسیار زیادی از نظر مقیاس‌ پذیری، انعطاف‌ پذیری، اتوماسیون و توسعه سرویس‌ ها داشته اما در عین حال مدل تهدید آن را هم به شکل بنیادی تغییر داده. و اینجا به نظرم باید یک بازنگری جدی در مفهوم امنیت مخابرات داشته باشیم. امنیت مخابرات دیگر صرفا مسئله امنیت دسترسی رادیویی و امنیت سیگنالینگ یا حفاظت از تجهیزات Core نیست. ما باید کل زنجیره را از فریمور و باندها گرفته تا شبکه رادیویی و بک هاول و Transport Network و Mobile Core و IMS و OSS/BSS و NFV و Kubernetes و Supply Chain و ... را در قالب یک اکوسیستم واحد بررسی کنیم چون بررسی و امنیت گزینشی چنین ساختاری نتیجه مطلوب نداره. خلاصه در نهایت، امنیت یک شبکه مخابراتی فقط به این وابسته نیست که آیا پروتکل‌ های آن رمزنگاری شدند یا خیر، یا چه میدونم از تجهیزات اریکسون استفاده کنیم یا هواوی، بلکه به این وابسته است که چه کسی می‌ تواند با چه سطحی از دسترسی، کدام بخش از شبکه را کنترل کند، چه اعتمادی میان اجزای آن برقرار شده و اختلال یا نفوذ در یک نقطه تا کجای زیرساخت قابلیت انتشار دارد. به عبارت دیگر، ما لزوماً شبکه‌ های مخابراتی را غیر قابل نفوذتر نکردیم بلکه آن‌ ها را به اکوسیستم‌ های نرم‌ افزاری بسیار پیچیده‌ تری تبدیل کردیم که امنیتشان به تعداد زیادی مولفه و وابستگی متقابل گره خورده است. در مخابرات مدرن، دیگر فقط با امنیت ارتباطات مواجه نیستیم با امنیت یک زیرساخت نرم‌ افزاری و توزیع‌ شده مواجهیم که بخش مهمی از ارتباطات یک کشور روی آن بنا شده است. @aioooir | #ict_soc #ict_cert

حالا تصور کنید که تمام این ساختار را در مقیاس یک اپراتور ملی بررسی کنید. اپراتوری که هزاران سایت رادیویی، چندین دیتاسنتر، شبکه‌ های انتقال، Mobile Coreهای توزیع‌ شده، مراکز IMS، سامانه‌ های OSS/BSS، زیرساخت‌ های Virtualization و ارتباطات Interconnect با سایر اپراتورها دارد. در چنین شرایطی، وکتور حملات دیگر یک نقطه یا یک پروتکل مشخص نیست بلکه یک اکو سیستم پیچیده از دارایی‌ ها، وابستگی‌ ها و Trust Relationshipها است. دیگر در این وضعیت، مهاجم برای تهدید کردن یک شبکه مخابراتی مدرن الزاماً نیازی به حضور در محدوده پوشش رادیویی آن ندارد. ممکن است نقطه شروع یک سناریوی تهدید، یک Management Interface در RAN، یک API در Core، یک سامانه Orchestration، یک مسیر دسترسی به زیرساخت مجازی‌ سازی یا حتی یک نقطه اتصال میان اپراتورها در شبکه IPX باشد. البته رسیدن از چنین دسترسی‌ هایی به شنود محتوای ارتباطات، کنترل Sessionها یا دست‌ کاری ترافیک، به پیش‌ شرط‌ها و زنجیره‌ های فنی دیگری وابسته است و نباید این دسترسی‌ ها را معادل شنود مستقیم دانست ولی برای رسیدن به شنود نیاز است که وارد ساختار مخابراتی شد که چنین گره هایی می تواند مقدمه ان را فراهم کنند. با این حال نکته اصلی این است که مسیرهای ورود و نقاط با لقوه اثر گذاری دیگر محدود به Spectrum و Radio Interface نیستند. حتی اگر مهاجم هیچ‌ وقت به محتوای رمزنگاری‌ شده یک ارتباط دسترسی پیدا نکند، باز هم ممکن است داده‌ های بسیار ارزشمندی در اختیار داشته باشد مانند CDR و IPDR و Signaling Metadata و اطلاعات Subscriber و Session Data و Mobility Information و Location Records می‌ توانند برای تحلیل الگوهای ارتباطی، روابط میان مشترکان، جا به‌ جایی افراد و ساختارهای ارتباطی مورد استفاده قرار بگیرند. از منظر Intelligence، گاهی همین Metadataها ارزش عملیاتی بسیار بالایی دارند. حتی زمانی که محتوای ارتباطات به‌ واسطه مکانیزم‌های رمزنگاری قابل مشاهده نیست. در 5G نیز با وجود مکانیزم‌هایی مانند SUCI و 5G-AKA و SEPP و سازوکارهای امنیتی مبتنی بر SBA، همچنان مسئله امنیت کل معماری پا برجاست. رمزنگاری Subscriber Identifier در سطح مشخصی از معماری، به معنای حفاظت از تمام اطلاعات هویتی و رفتاری مشترک نیست. وجود TLS نیز لزوما به معنای صحت Authorization نیست و استفاده از OAuth 2.0 هم به‌ تنهایی تضمین نمی‌ کند که یک Network Function فقط به منابعی دسترسی داشته باشد که واقعاً مجاز به استفاده از آن‌ هاست. امنیت هر کدام از این اجزا به نحوه پیاده‌سازی، Configuration، مدیریت کلید و Certificate، کنترل دسترسی و معماری Trust وابسته است. @aioooir | #ict_soc #ict_cert

حالا مسئله را از زاویه دیگری نگاه کنید. بخش قابل‌ توجهی از این کارهای شبکه دیگر الزاما روی تجهیزات اختصاصی مخابراتی اجرا نمی‌ شوند. با ورود NFV و Cloud-Native Network Functions، پای Kubernetes و Container Runtimeها و Container Imageها، Linux Kernel و CNI Pluginها و Service Mesh و API Gatewayها و Container Registryها و CI/CD Pipelineها و Orchestration Platformها هم به زیرساخت مخابرات باز شده است. این یعنی یک حفره تبدیل به هزاران حفره اکنون شده است. حال فرض کنید این آش شلعه قلم کار بدون نگاه امنیتی هم تکامل پیدا کرده باشد. خلاصه برای بررسی امنیت یک اپراتور، دیگر نمی‌ توانید فقط به تجهیزات مخابراتی نگاه کنید. باید امنیت Kubernetes، دسترسی به انواع سرویسها و پروتکل ها و دیوایس ها و مدیریت و نظارت بر روی زنجیرهع ها و حتی فرآیندهای Build و Deployment سرویس ها را هم در نظر بگیرید. چون در چنین معماری‌، مرز میان Telecom Infrastructure و IT Infrastructure تا حد زیادی کم‌ رنگه و عملا خط تمییزی نمیشه بینشون قائل شد و مهاجم به راحتی میتونه با ورود به یکی از این دو محیط در هر دو حرکت کنه. نکته مهم این است که این تغییر صرفا به معنای اضافه شدن چند آسیب‌پذیری جدید نیست. ما با تغییر ماهیت Trust Boundaryها مواجه هستیم. در معماری‌ های قدیمی‌ تر، بخشی از اعتماد به اختصاصی بودن تجهیزات، شبکه‌ های مجزا و محیط عملیاتی محدود وابسته بود اما در معماری‌ های جدید، اعتماد میان تعداد زیادی سرویس و سیستم‌ عامل و API و کانتینرها و Orchestrator و زیرساخت مدیریتی توزیع شده است. در نتیجه، یک ضعف در هر گره یا نقطه ای از شبکه ای تی یا مخابرات می‌ تواند پیامدهایی داشته باشد که از محدوده همان سیستم فراتر بروند. از طرف دیگر، موضوع OSS و BSS را هم نباید دست‌ کم گرفت. سامانه‌ هایی مانند EMS و NMS و Provisioning Platform و Inventory Management و Subscriber Management و Billing و Fault Management در بسیاری از موارد دید و دسترسی گسترده‌ نسبت به بخش‌ های مختلف شبکه دارند که نفوذ به انها بسیار می تواند تاوان سنگینی داشته باشد. این سامانه‌ ها ممکن است مستقیما در مسیر پردازش User Traffic قرار نگرفته باشند اما از منظر مدیریت و کنترل زیرساخت، جزو حساس‌ ترین دارایی‌ های اپراتور محسوب می‌ شوند. به همین دلیل، امنیت Management Plane در بسیاری از سناریوها به‌اندازه امنیت Control Plane و User Plane اهمیت دارد. @aioooir | #ict_cert #ict_soc

اما قسمت جالب‌تر ماجرا Mobile Core هستش که در 4G با اجزایی مانند MME، HSS، SGW، PGW و PCRF مواجه هستیم که بخش مهمی از ارتباطات کنترلی آن‌ ها بر پایه Diameter و GTP شکل گرفته. در 5G نیز معماری به سمت Service-Based Architecture حرکت کرده و Network Functionهایی مانند AMF، SMF، UPF، AUSF، UDM، UDR، PCF، NRF و NSSF وارد این ساختار شدند که پیچیدگی نمایی افزایش پیدا کرده. اینجا دیگه با یک مجموعه سرویس توزیع‌ شده مواجه هستیم که از طریق APIهای مبتنی بر HTTP/2 و سازوکارهای Service Discovery و Service-Based Interface با یکدیگر ارتباط برقرار می‌ کنند که خود همین یعنی هزار و یک مسئله امنیتی. در چنین معماری‌ و بند و بساطی، امنیت دیگر صرفا به حفاظت از پروتکل Signaling محدود نمیشه. نحوه Authentication و Authorization میان عملکردهای شبکه ای، مدیریت سرتیفیکتها، اعتبارسنجی توکنها، کنترل دسترسی به APIها، حفاظت از NRF، جداسازی عملکردهای شبکه و صحت Service Discovery همگی بخشی از مدل امنیتی شبکه هستند. برای مثال، اگر در یک 5G Core، مدیریت هویت سرویس‌ها، OAuth 2.0، TLS یا سیاست‌های Authorization به‌درستی پیاده‌ سازی نشده باشند، ممکن است یک ضعف در لایه API یا Service Discovery به مسئله‌ ای فراتر از یک آسیب‌ پذیری نرم‌ افزاری معمولی تبدیل شود. از طرف دیگر، اینو هخم نباید فراموش کنیم که در این معماری همچنان پروتکل‌هایی مانند PFCP و GTP-U در مسیرهای کنترلی و انتقال User Plane نقش دارند و IMS نیز با اجزایی مانند P-CSCF، I-CSCF، S-CSCF و SBC همچنان بخش مهمی از زیرساخت سرویس‌های صوتی و چند رسانه‌ ای را تشکیل می‌ دهد. بنابراین، حتی با مهاجرت به 5G هم با یک محیط یکپارچه و ساده مواجه نیستیم بلکه مجموعه‌ ای از پروتکل‌ ها، فناوری‌ ها و نسل‌ های مختلف شبکه در کنار یکدیگر فعالیت می‌ کنند که این گراف امنیتی و دفاعی را دو چندان پیجیده میکنه. @aioooir | #ict_soc #ict_cert

در این مدتی که درگیر بررسی امنیت سیستم‌ های مخابراتی هستم، یک موضوع را به شکل عجیبی تازه متوجه شدم. من حداقل خودم سال‌ ها این‌ طور فرض کرده بودم که چون پروتکل‌ های سیگنال دهی به‌ روزرسانی شدند، از استک SS7 عبور کردیم و عملا به سمت معماری‌ های مبتنی بر TCP/IP حرکت کردیم، پس امنیت ارتباطات مخابراتی هم به شکل قابل‌ توجهی بهبود پیدا کرده اما واقعیت اصلاً به این سادگی نیست. برای اینکه یک شبکه مخابراتی را در گذشته مورد نفوذ قرار میدادید و به دنبال رهگیری یا شنود ارتباطات آن بودید، در بسیاری از سناریوها به تجهیزات رادیویی، دسترسی به محیط RF و توانایی تعامل با اسپکتروم مورد نظر نیاز داشتید. طبیعتاً این به معنای نبود مسیرهای حمله دیگر نبود، اما بخش مهمی از تصور امنیتی ما حول دسترسی به زیرساخت رادیویی و پروتکل‌ های اختصاصی مخابرات شکل گرفته بود. امروز اما ماجرا کاملاً متفاوته مثلا اگر معماری یک شبکه مدرن 4G یا 5G را از RAN شروع کنید و به سمت Backhaul و Transport Network و Mobile Core و IMS و OSS/BSS و در نهایت زیرساخت‌ های Cloud و Virtualization حرکت کنید، با مجموعه‌ای از Network Functionهای نرم‌افزاری، سیستم‌ عامل‌ ها، سرویس ها، APIها، پروتکل‌ های استاندارد و اختصاصی، رابط های مدیریتی و زنجیره‌ های پیچیده‌ ای از Trust Relationshipها مواجه می‌ شوید که حیرت انگیزه. یعنی عملاً هر کدام از این اجزا، علاوه بر منطق اختصاصی مخابراتی خودشان، یک Attack Surface کاملاً نرم‌افزاری و شبکه‌ ای هم دارند. برای مثال، در لایه RAN دیگر صرفاً با یک Base Station مستقل مواجه نیستیم. در معماری ‌های جدید، با اجزایی مانند gNodeB و CU و DU و RU و در معماری Open RAN با مولفه‌هایی مانند O-RU، O-DU، O-CU، Near-RT RIC و Non-RT RIC سروکار داریم. هر کدام از این اجزا می‌ توانند دارای فریمور و سیستم‌عامل و رابط مدیریتی و پروتکل‌ های کنترلی و وابستگی‌ های نرم‌ افزاری متفاوتی باشند. حتی در معماری Open RAN، موضوعاتی مانند امنیت E2 Interface و A1 Interface و O1 Management Interface و پیاده‌ سازی‌ های RIC و xApp/rAppها به حوزه‌ های مستقل بررسی امنیتی تبدیل می‌ شوند که ای خودش یک گرافی از جهنم امنیتی است. از اینجا که جلوتر بیاییم به Backhaul و Transport Network می‌رسیم که دیگر با مفاهیمی مانند IP/MPLS و Ethernet، و Segment Routing و BGP و IS-IS و OSPF و VLAN و VRF و Synchronization Protocolهایی مانند PTP و SyncE مواجه هستیم. در این لایه، مسئله صرفا آسیب‌ پذیری یک روتر یا سویچ نیست. نحوه جداسازی Control Plane و User Plane، سیاست‌های Routing، پیاده‌سازی ACLها، مدیریت دسترسی، حفاظت از مسیرهای مدیریتی و حتی صحت Synchronization می‌ توانند مستقیماً بر دسترس‌ پذیری و یکپارچگی سرویس‌های مخابراتی تثیر بزارن. @aioooir | #ict_soc #ict_cert

آقامیری رئیس مرکز ملی فضای مجازی:

شرکت‌های استارت‌اپی حوزه هوش مصنوعی که با صنایع نظامی اسرائیل همکاری می‌کنند، دست از این همکاری بردارند. ما کسانی که دست‌شان به خون مردم ما آلوده است را نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم. بدانند که ما روی این شرکت‌ها، اشراف کامل داریم و اگر دست از همکاری برندارند، خواهیم دید چه می‌شود.

می گن بعد این مسیج تیل فرار کرده به آرژانتین و اونجا موز می فروشه. @aioooir | #what_is_going_on_here?

😂🤣 @aioooir | #wrong_move_cause_fuck_mood

SMBv3 Null Pointer Dereference Zeroday on Windows Server 2025 H2 26100.2894 by Ai000 Cybernetics Qlab Team. @aioooir | #vuln_research

این بحث که اخیرا مطرح شده است مبنی بر اینکه با وجود ابزارهایی مانند REA و ایجنت های هوشمند که تخصصی کار آن ها مهندسی معکوس و استخراج الگوریتم های Licensing و ... است، آینده محصولات تجاری چه خواهد شد؟ ماجرا به نظر من خیلی عمیق تر از این حرفاست. خیلی چیزها به صورت بنیادین در حال تغییر هست. به نظر در آینده ما با سیستم عامل های Agentic Native رو به رو خواهیم شد. سیستم عامل هایی که همه مولفه های آنها از مدیر حافظه تا سکوریتی آن ها یک ایجنت است. یعنی مجموعه ای از ایجنت ها در کنار هم زنجیره می شوند و یک سیستم عامل هوشمند خلق می کنند که در این سیستم دیگر شما نرم افزار طراحی نخواهید کرد، بلکه محصولات شما یک سری ایجنت هستند که هوشمند رفتار می کنند و باید در اکوسیستم و قوانین زیستی ویرچال سیستم عامل های نسل بعدی بتوانند کار کنند. اونجا دیگر به نظر من کلا صنعت نرم افزار، امنیت نرم افزار، ماهیت نرم افزارها و ... به کل تغییر میکند. یعنی باید تغییر کند و راه دیگری نیست. وقتی شما پلتفرم هایی را اکنون مشاهده می کنید که برای تعامل ایجنت ها طراحی شده است، این یعنی اینکه اکوسیستم بعدی کلا انسان را الویت دوم قرار خواهد داد، و الویت اول ایجنت ها هستند. @aioooir | #future

اگر دیوایس های خانواده Forti را در حال استفاده هستید، در جریان باشید که بدجور تو این مدت مورد Exploitation قرار گرفته اند. به‌ خصوص FortiGate تو این مدت تحت exploitation جدی و مداوم بودند و دقیقا حمله روی هسته سیستم‌عامل است، نه لایه‌های سطحی که با rule-based یا anomaly detection معمولی به‌راحتی دیده شود. از آنجایی که آسیب پذیری روی هسته خود سیستم عامل FortiOS است، تقریبا بعید است که بتوان با سامانه آنومالی آن را شناسایی کرد. حتما یک بررسی دستی روی سامانه ها انجام بدید. دو آسیب پذیری اخیرا پچ شده است ولی خب مهاجم ها از قبل دسترسی به این اکسپلویت داشتند. به قول بنده خدایی شیر را دوشیدند و حال وقت قربانی کردن گاو است. چون این حملات کلا Rule-based نیست، دل به سامانه ها نبنددید. بررسی دستی کنید. مخصوصا برای دستگاه‌ هایی که قبلاً در معرض عموم بودن، فرض compromise بگیرید و فارنزیک مموری انجام بدید. @aioooir | #fortishit

بعد از این که بگذریم، خود دستورکارهاست. مثلا نگفتند که اگر فلان آنومالی را مشاهده کردید، فلان کار را کنید. اگر رفتار مشکوکی در سرویس ها دیدی، به این شکل عمل کنید. اگر در ترافیک شبکه فلان چیز را دید، فلان کار را کنید. یک سری کلیات چرت و پرت نوشتند و فکر می کنند گره ای قراره باز شود. مرد حسابی این یعنی چی؟ ۱. استقرار حاکمیت حقوقی دامنه ملی ۲. مهاجرت عملیاتی و تست پایداری زیرساخت ۳. هدایت ترافیک و مدیریت یکپارچه‌سازی (HTTP 301 Redirect) ۴. بازنگری وابستگی‌های فنی، رمزنگاری و مدیریت هویت (IAM) ۵. اطلاع‌رسانی ترابردی و شفاف‌سازی دیجیتال افتا در تذکری راهبردی تاکید کرده است الان یک بچه که از ورکشاپ های دوروزه شلغم شاه هم بیرون اومده باشه میدونه اینا رو باید انجام بده. به این نمی گن نقشه راه پیشنهادی، این را همان یارو که تو لینکدین می نویسد متخصص فقط اسپلانک ماهی 200 تومان هم میتونه بنویسه. مهم راه حل هدفمند هست. @aioooir | #meme #afta

😂😂 @aioooir | #meme #afta

طبقه بندی گروه های ساده متناهی یا CFSG همان نقطه ای است که ریاضیات جمعی به مرز ظرفیت یک ذهن رسید. اثبات نسل اولش، نوشته شده در هزاران صفحه و طی چند دهه توسط حدود صد نفر، می گوید هر گروه ساده متناهی یا دوری از مرتبه اول است، یا متناوب، یا از نوع لی، یا یکی از آن 26 گروه پراکنده. طبقه بندی گروه های ساده متناهی یا CFSG همان نقطه ای است که ریاضیات جمعی به مرز ظرفیت یک ذهن رسید. اثبات نسل اولش، نوشته شده در هزاران صفحه و طی چند دهه توسط حدود صد نفر، می گوید هر گروه ساده متناهی یا دوری از مرتبه اول است، یا متناوب، یا از نوع لی، یا یکی از آن 26 گروه پراکنده. این بلوک های سازنده تمام گروه های متناهی اند. اگر طبقه بندی کامل باشد، در اصل می توان هر گروه متناهی را از روی آن ها ساخت. اما حجمش آن قدر زیاد بود که حتی کسانی که روی پروژه کار می کردند فقط تکه هایی از آن را می دانستند. حالا یک دسته عامل هوش مصنوعی، همان اثبات نسل اول را کامل در Lean بازنویسی و راستی آزمایی کرده اند. در نتیجه این کار 43.1 میلیون خط کد و بیش از 2.05 میلیون اعلان و ارجاع به 715 مقاله و کتاب وجود دارد. در این کار هر گام منطقی را هسته Lean چک کرده و در جریان این کار، سیستم به مشکلی در ادبیات موجود هم برخورده است. هنگام صوری سازی قضیه گروه نامتوازن، نمونه های نقضی برای یک ادعای بستاری (closure) پیدا شد که در مسیری منتشر شده به کار رفته بود. مقاله ای همراه پروژه این مانع را توضیح می دهد و استدلالی جایگزین برای حالت گروه ساده ارائه می کند که بر نظریه 1976 سولومون درباره 2-مولفه های ماکسیمال بنا شده است. گام کلیدی اش حفظ سقف های ساده است. خلاصعه تیم در حال جمع آوری خطاهای دیگر از متون منتشر شده هم هست. نقشه پروژه هر مقاله و کتاب را به بلوکی تبدیل کرده که اندازه اش از تعداد گزاره هایی که تامین می کند می آید. لم یا تعریف فقط یک نتیجه است و چیزی داخلش قرار نمی گیرد. کنارش نقاط عطف با وضعیت های در حال کار، تازه تایید شده و بی کار دیده می شود، به علاوه پیام های زنده و نمودار زمانی منابع از 1870 تا 2026 در ان وجود دارد. خلاصه به نظر میاد سیستم فقط راستی آزمایی نکرده است. در حین عبور از اثبات، شکافی در استدلال منتشر شده پیدا کرده و راهی جایگزین هم ارائه داده است. تا دیروز درست بودن چنین اثباتی به این وابسته بود که چند نفر بتوانند بخش هایی از آن را بخوانند. امروز درست بودنش به نظر میاد به اجرای چیزی وابسته است که هیچ کدام از ما نمی توانیم کامل ببینیمش. مقیاس از حد خواندن انسان فراتر رفته و سیستم، بدون توقف، هم تایید کرده و هم اصلاح کرده. بقیه ما فقط نقشه لکه های روشن را می بینیم. @aioooir | #random_thought

طبقه بندی گروه های ساده متناهی یا CFSG همان نقطه ای است که ریاضیات جمعی به مرز ظرفیت یک ذهن رسید. اثبات نسل اولش، نوشته شده در هزاران صفحه و طی چند دهه توسط حدود صد نفر، می گوید هر گروه ساده متناهی یا دوری از مرتبه اول است، یا متناوب، یا از نوع لی، یا یکی از آن 26 گروه پراکنده.

نویسند این ابزار Oleh Yuschuk هست که الان هم در آلمان زندگی می کند و در حوزه امنیت سخت افزار و بررسی بردهای PCB و ... فعالیت دارد. با توجه به بررسی سورس کد Ollydbg این بنده خدا هم مانند کریس کسپرسکی نور خورشید را سال به سال می دید. به قدری این بشر موجود عجیب و غریبی بود که در هیچ لاین از کدها شما تفکیک مشاهده نمی کردی. مثلا نوشتار توابع اولی به صورت getthatmotherfuckershit بود. اعتقادی به کمل کیس و اسنیک کیس و پاسکال و ... نداشت. عین ماشین فقط نوشته بود. تا همین چند سال پیش هم 3 4 تا پتنت هم ثبت کرده است. ولی خب کلا ادم های عجیبی هستند که دید و نگاهشون به دنیا به کل با بقیه متفاوت است. @aioooir | #oleh

@aioooir | #science_evolution #hinton

@aioooir |