İrina Beznosenko Nalbantoğlu

Seansın Dönüm Noktası "Annem artık hayatıma karışmıyor… ama ben hâlâ kararlarımı ona göre veriyorum." Bir seansta danışanımla karar verme konusu üzerinde çalışıyorduk. İlk bakışta anneyle ilgili belirgin bir sorun yoktu. Annesi artık yetişkin kızının hayatına müdahale etmiyordu. Ne yapacağını söylemiyor, bir şeyi yasaklamıyor, birçok konuda kararlarına saygı gösteriyordu. Dışarıdan baktığınızda insan rahatlıkla şunu söyleyebilir: "burada separasyonla ilgili ne kaldı ki?" Fakat karar verme mekanizmasına biraz daha yakından baktığımızda çok ilginç bir şey ortaya çıktı. Danışan herhangi bir seçim yapacağı zaman zihninde otomatik olarak şu sorular beliriyordu: "annem buna ne derdi? Bunu doğru bulur muydu? Hayal kırıklığına uğrar mıydı?" Anne artık dışarıdan kontrol etmiyordu. Ama yıllar içinde oluşmuş anne figürü içeride yaşamaya devam ediyordu. Seansın dönüm noktası tam burada geldi: bir ebeveynin hayatınıza artık müdahale etmemesi, separasyonun tamamlandığı anlamına gelmeyebilir. Gerçek separasyon "annem bana karışmıyor" demek değil. Bir noktada "annem farklı düşünse bile ben kendi seçimimin arkasında kalabiliyorum" diyebilmek. Burada çok ince bir fark var. Annenizin fikrini merak edebilir, deneyiminden yararlanabilir, hatta aynı fikirde olabilirsiniz — sorun bu değil. Sorun, içinizdeki karar mekanizmasının hâlâ şu sırayla çalışması: ben ne istiyorum → annem ne düşünür → onaylıyor mu → o zaman güvenle seçebilirim. Böyle olduğunda insan yetişkin olabilir, kendi parasını kazanabilir, başka bir şehirde yaşayabilir, kendi ailesini kurmuş olabilir… Ama bazı seçimlerde hâlâ içsel olarak izin bekleyen çocuk pozisyonuna dönebilir. Bu mekanizmanın altında test edilebilecek bazı kısıtlayan programlar: — "Büyükler benden daha iyi bilir." — "Onay almadan karar verirsem hata yapabilirim." — "Annem üzülürse benim seçimim yanlış demektir." — "Ailemden farklı bir hayat seçersem onlardan uzaklaşırım." — "Seçimlerimin sonuçlarını tek başıma taşımak güvenli değildir." Ve burada separasyonun başka bir boyutu açılıyor: ebeveyninizden farklı düşünme hakkı. Onları sevmeye ve saygı duymaya devam ederek, bağınızı koparmadan. Ama kendi hayatınızla ilgili son kararı artık içerideki anneye, babaya ya da başka bir otoriteye değil, kendinize bırakarak. Çünkü bazen insan ebeveyninden fiziksel olarak çoktan ayrılmıştır. Ama zihnindeki her önemli kararın karşısında hâlâ görünmez bir sandalye vardır. Ve o sandalyede anne oturuyordur. Seansın sonunda asıl soru şuydu: "annem tamamen farklı düşünseydi, ben yine de bu seçimin bana ait olduğunu hissedebilir miydim?"