İrina Beznosenko Nalbantoğlu

Soru: "Yıllardır kilo vermeye çalışıyorum, veremiyorum. Acaba bu kiloyla mutlu olma hedefi mi koysam?"

Burada asıl soru kilo değil. Asıl soru şu: Ben kendimi ne zaman sevmeye izin veriyorum? Zayıflayınca mı? İdeal kiloya gelince mi? Yoksa şu an, bu bedenle de görünmeye, giyinmeye, hayatta olmaya izin verebilir miyim? Yıllarca bedene şu mesaj verildiğinde — "Sen fazlasın. Sen yeterli değilsin. Ben seni sonra seveceğim." — beden bu mesajı depolar. Bilinçdışı düzeyde bir tehlike sinyali olarak kaydeder. Ve tehlike altındaki beden gevşemez. Güvene geçmez. Bazen tam tersine daha da tutar — çünkü tutmak, o anda bildiği tek güvenli yanıttır. Yani sorun irade değil. Sorun, bedenin aldığı mesaj. Beden savaş ortamında dönüşmez. Sürekli "düzeltilmesi gereken bir sorun" olarak görülen beden, savunmaya geçer. Diyet çalışsa da çalışmasa da, bu temel mesaj değişmediği sürece döngü kendini tekrar eder. Çünkü beden bir proje gibi yönetilmeye değil, geri dönülmeye ihtiyaç duyar. Kilolu ama özgür görünen kadınlarda gördüğünüz şey sadece kilo meselesi değil. Onların alanında şu izin var: "Ben hayatımı ertelemiyorum. Görünmek için önce küçülmem gerekmiyor." Bu bir vaz geçiş değil — bu, kendine verilen farklı bir izin. Ama "bu kiloyla mutlu olayım" hedefi de bence yarım bir hedef — eğer altında hâlâ bir red varsa. Doğru soru şu değil: Kabul mü, değişim mi? Doğru soru: Değişim reddedişten mi geliyor, kabulün içinden mi? Çünkü bu ikisi bedende çok farklı hissettiriyor. Reddedişten gelen değişim çaba ister, direnç üretir, yorar. Kabulün içinden gelen değişim ise farklı işler — beden güvene geçtiğinde, zorlanmadan da hareket etmeye başlayabilir. Sağlık hedef olabilir, hafiflemek hedef olabilir — ama bunlar kendinden nefret ederek değil, bedene geri dönerek olur. Hedef şöyle kurulabilir: Bu kiloyla da yaşamayı, görünmeyi, giyinmeyi kendime yasaklamıyorum. Ve aynı anda bedenimin daha iyi hissettiği hâline dönmesini de destekliyorum. Beden kabulü "hiçbir şey yapmayacağım" demek değil. Beden kabulü, "artık kendime karşı savaş açmadan ilerleyeceğim" demek. Beden bizim evimiz. Ve bazen dönüşüm, bedeni zorlamaya başladığımızda değil — bedene ilk kez gerçekten döndüğümüzde başlar.