پَرسه‌های یک روانشناس اگزیستانسیالیست

تنها چاره‌ی ما در مواجهه با فقدان‌های بی‌شمار زندگی، سوگواری هنرمندانه است. انتظار، اضطراب‌زاست. ابهام اضطراب‌زاست. بلاتکلیفی اضطراب‌زاست. وضعیت اضطرابی، آدم‌ها را می‌بلعد؛ آنها را یا منفعل، کسل و سست می‌کند یا پرخاشگر، عصبی و تند. ما به حدی از اضطراب نیاز داریم که زندگی را از ما ندزدد، روزمرگی را از ما نگیرد و همچنان تجربه‌ای باشد برای خرج کردن غم و خشم انباشته‌شده‌ی وجودمان. اما نباید این سوگواری را فقط به خلوت خویش محدود کنیم یا صرفاً در شبکه‌های اجتماعی به دنبالش بگردیم. باید به یکدیگر پیوست. دور هم جمع شویم، همدیگر را به آغوش بکشیم و از این اندوه صحبت کنیم. پیوند ما در این روزها با عزیزان و دوستان باید ملموس و معطوف به حضور فیزیکی باشد. حتی یک قدم‌زدن دونفره، یک گپ کوتاه درباره‌ی تجربه‌های ناخوشایند، در هر جا و مکانی غیر از استوری و پست و کامنت، تسلی‌بخش خواهد بود. باید مدام به هم یادآوری کنیم که احساس عذاب وجدان، تله است. مقصر هیچ‌کدام از این وقایع ما نبوده‌ایم و نیستیم؛ چون اساساً آنچه از دست ما برمی‌آمد، طی سال‌های متمادی پرداخت شده است؛ چه با خون، چه با مهاجرت، چه با حذف و ارعاب و... سوگواری هنرمندانه، اضطراب ما را متعادل خواهد کرد تا بتوانیم از خود در برابر آسیب‌ها و تهدیدهای پس از فاجعه مراقبت کنیم. آنهایی که رفته‌اند، برای زندگی رفته‌اند. ما نیز باید برای زندگی ادامه دهیم. برای یاد آنها و ادامه‌ی راهشان، این بار باید هوشمندانه‌تر کنار هم باشیم. برای این پیوند عمیق اجتماعی، هزینه‌ی گزافی پرداخت کرده‌ایم؛ هزینه‌ای که نباید بگذاریم هدر برود.

پرسه‌های یک روانشناس اگزیستانسیالیست یادداشت‌های وحید رحیمی

🪩 @Existentialogy