یارِ خاکسار

هو اما بعد، جهاد دری از درهای بهشت است که خداوند آن را به روی دوستان خاصّ خود گشوده است؛ و جهاد، جامهٔ تقوا، زره استوار الهی و سپر محکم اوست. هرکس جهاد را از روی بی‌رغبتی و ناخشنودی ترک کند، خداوند جامهٔ خواری بر تن او پوشاند، و بلا او را فراگیرد؛ به خواری و فرومایگی گرفتار شود، و بر دلش پرده‌ای از گمراهی افکنده گردد. حق به سبب ضایع کردن جهاد از او بازستانده شود، به خواری محکوم گردد و از انصاف محروم ماند… شب و روز در نهان و آشکارا شما را به نبرد با این قوم فرا خواندم و گفتم که پیش از آنکه سپاه بر سرتان کشند، بر آنها بتازید. به خدا سوگند، به هیچ قومى در خانه هایشان تاخت نیاوردند. مگر آنکه زبون خصم گشتند. شما نیز آن قدر از کارزار سر بر تافتید و کار را به گردن یکدیگر انداختید و یکدیگر را نصرت ندادید، تا هر چه داشتید به باد یغما رفت و سرزمینتان جولانگاه دشمنانتان گردید. خطبهٔ ۲۷ نهج‌البلاغه