حلمان

Chungking Express

As the mist leaves no scar On the dark green hill So my body leaves no scar On you and never will

پارسال در چنین روزی، نیمه هوشیار و پیاده رفتیم به سمت ساحل که طلوع آفتاب رو ببینیم. هیچ کجا بودیم و همه جا. یک پرده مه مرطوب، مرز آسمون و زمین و آب رو توی تردید خودش پوشونده بود. توی خاکستری یکدست، یک لکه‌ی سیاه نزدیک و نزدیک‌تر شد انقدر که اندام یک قایق روی آب رو به خودش گرفت. دو مرد ماهی‌گیر مثل اشباح صبحگاهی از قایق پیاده شدن و در سکوت کامل بدون اینکه کلمه‌ای به لب بیارن، تور بزرگ ماهی‌گیریشون رو پهن کردن روی لایه‌های بی‌حرکت‌ آب و با تکون‌های هماهنگ بین موج و شن جابجا می‌کردن، انگار که یه مراسم آیینی رو به جا بیارن. نمی‌تونستم بفهمم دارن چیکار می‌کنن فقط سعی کردم با چشم‌هام و کاغذ همه چیز اون صبح بی‌نظیر رو برای خودم بردارم و احتمالا اگه ریحان این عکس‌ها رو نگرفته بود باورم نمیشد همه‌ی اون اتفاقات توی خواب افتاده یا بیداری.

I miss two «alk», Walk and Talk.

—Daydreaming to recharge between hard work.