حلمان

یه کلمه‌ای داریم توی آلمانی به اسم Heimweh. ترکیبی از Heim (خونه) و Weh (درد). برای وقتی که از خونه دوری و دردت می‌گیره. اولین بار که مامان‌بزرگ اومد اینجا فوری رفت کنار پنجره، پرده‌ها رو کنار زد و با خنده گفت: «کوه‌ها هم که از پنجره پیداست! خیالت راحت باشه دیگه این خونه خیلی عالیه.» همون‌جا فهمیدم یه چیز خیلی واقعی و قابل مشاهده تو خون این نوه و مامان و مامان‌بزرگ هم‌زمان داره می‌جوشه. کوه‌ها برای من خونه‌ست. وقتایی که زندگی بهم فرصت نمی‌ده مثل گوزن نزار قبانی «به دشت بزنم دنبال عطر علف»، کم‌کم دردِخونه به شکل قابل لمسی توی بدنم پیدا می‌شه. مدام سعی می‌کنم یادم بیارم وقتی زیر آسمون خالی‌ام، تو کوه یا جنگل، چقدر بیشتر خودمم؛ چقدر «درخت‌ترم». وقتی پام وصله روی سطح غیرآسفالتی، چطور به هسته‌ی داغ زمین و به زندگی وصل‌ترم.

And everything is green and submarine.

Hermann Hesse

روز هنوز خوابش میاد و شروع نشده. کل شب بارون باریده و خیسی خیابونا اون قرمز لازم رو منعکس می‌کنه. آدمایی که همیشه دیرشونه اتفاقی موقع رد شدن از خیابون یه صف منظم می‌سازن. تام ویتس تو گوشمه و شهر کیفیتی جارموشی پیدا کرده.

I love how the fiddle goes absolutely feral.