زندگی در گوشه دنیا

این را هم اضافه کنم که در طول یکسال گذشته، به عنوان یکی از میلیون‌ها ایرانی‌ای که نظر و مواضعشان هیچ تاثیری در سرنوشت جنگ و شرایط سیاسی کشور نداره، بارها در خلوت خودم نظرم بالا و پایین شده. در تعامل با عوامل گوناگون دخیل در سرنوشت ایران، بارها نامید و امیدوار شدم. و تنها چیزی که ثابت مونده این بوده که می‌دونستم فارغ از اینکه کدام سرباز و کدام فرمانده کشته یا پیروز بشه، گوشت قربانی جنگ مردمند. هیچوقت هم به هیچ کسی که صاحب قدرت نبوده، صرفا به خاطر موضع یا تشخیصش و اینکه برای کی کف زده، فحش ندادم و ملامت نکردم. فقط گاهی، به تناسب جایی که خودم ایستاده بودم، فاصله‌ام را با آدم‌ها تنظیم کردم که پرونده به هم نگیره. چون می‌دونستم که نه اون کاره‌ای است و نه من. خیلی تلخه که بهار صد سال پیش گفته: جز انتظار و جز استقامت وطن علاج دگر ندارد و هنوز هم همینه!