ForElisa

تولدت مبارک کیان. تو هیچوقت از یاد من پاک نمیشی. من برای تو و نبودت یه جور دیگه اشک ریختم.

تنها رانندگی کردن توی جاده آزادی مطلقه؛ یه پلی‌لیست درهم‌وبرهم، رقصی که کسی نمی‌بینه، هم‌خوانی با آهنگی که متنش رو فقط حدس می‌زنی و با اعتمادبه‌نفس اشتباه می‌خونیش، و لذت این‌که هیچ‌کس وسط اجرا تصحیحت نمی‌کنه!

از استرس واکسن دو‌ ماهگی دارم به باد فنا میرم!

فامیلِ خوب فامیلِ مرده است. فامیلِ خوب پدری، فامیل دو بار مرده است.

نشستی یهو یادت میاد عه عه این همه جوون با هزارتا امید و آرزو دیگه وجود ندارند. اون حفره خالیه یهو خالی‌تر میشه و باز کاری از دستت برنمیاد.

میگن نوزادها تا ۴-۳ ماهگی اطراف خودشون رو محو‌ و سیاه و سفید میبینن، اما من مطمئنم امروز وقتی باز مثل همیشه تو بغلم بودی و گریه میکردی و من درمونده‌تر از همیشه به این فکر میکردم که اصلا مادر خوبی نیستم که نمیتونم آرومت کنم، منو واضح و رنگی دیدی که یهو برای اولین بار بهم خندیدی. چهل روزگی‌ات مبارک مامان. همون چهلی که همه میگفتن وقتی برسه اوضاع برات آسون تر میشه. با اومدن چهل نه دل دردت بهتر شد نه گریه‌هات ولی عوضش برام خندیدی و من فهمیدم راستی راستی تو برام بالاترینی، بالاتر از هر چیزی که تاحالا تو زندگیم داشتم.

واقعا چیه این زن بودن، یکی از دنیا می خوری، دو تا از هورمونات.

با هر باری که آسمان گریه میکنه و من بهش میگم عیب نداره مامان و محکم‌تر بغلش میکنم، یه چیزی توی وجودم آروم میگیره و خوب میشه که نمیتونم توضیحش بدم.

ایرانی بودن همین که هم خوشحالم از اینکه دارید آنلاین میشید هم عصبانی‌ام از خفت و خواری که تحمل کردیم.

پس زمینه زندگیم شده صدای جارو‌ برقی و لباسشویی. یه موجود ۵۳ سانتی و دل دردش شده دغدغه تمام زندگیم.

کاش یاد بگیرم هیچوقت فکر حل اشتباهی که یکی دیگه میکنه نباشم. کاش یاد بگیرم اونی که اشتباه میکنه یکی دیگه است و لازم نیست من به زور خودمو وارد اشتباهش کنم تا تنها نباشه.

هشتاد ‌و چهار روز دوری از خونه.

تمام جزئیات ریز توئه فسقلی🐢💚

اینو برای تو مینویسم چون تا قبل از این روزا نمیدونستم، خبر نداشتم که تا کجای جونم رفتی. اینو برای تو مینویسم، توی این دوری، تنهایی و سیاهی و این بارون‌های همیشگی جهنمی تا شاید یکم آروم بگیرم. دل تنگتم. با تمام وجودم دلتنگتم. زنگ زدی، گفتی رفتی اون کافه جدیده ببینی چجوریه که وقتی باز کنار هم بودیم جای بد نریم. گفتی طعم‌شو دوست نداشتی و من سر به سرت گذاشتم و گفتم جدیدا منتقد شدی؟ هر جا میری از قهوه‌هاش خوشت نمیاد. سکوت کردی و گفتی نمیدونم شاید رازش بودن توئه و الان که نیستی همه چیز انقدر برام بد مزه است. بهت نگفتم و قرار هم نیست بفهمی که تکه‌های وصله پینه شده وجودم که با بدبختی جمعشون کرده بودم تا بتونم باهات حرف بزنم، باز به هزاران تیکه دیگه تقسیم شدند و من به بهونه خواب بودن آسمان بغض‌ام رو پشت صدای آرومم قایم و سریع تلفن رو قطع کردم. دلتنگتم. دلتنگ صدای شوخ و قلب مهربونتم. دلتنگ دستای بزرگ و همیشه خشکتم و دلتنگ خود توام وقتی حالت خوبه و صدام میکنی: پری خانم کجایی قربونت برم؟

ولی واقعا «برای حسرت یک زندگی معمولی».

کاش تو هم همین سمت آسمون بودی که من هستم.

بچه‌ها. ممنونم ازتون برای پیام‌های قشنگتون. ببخشید دونه دونه جواب نمیدم. این روزا حتی فرصت فکر کردن هم ندارم چه برسه به کارای دیگه. آسمان هم تشکر میکنه از همه♥️🍓