آنچه خوبان همه دارند... عادله حسینی

-بچه‌ها عجب عکسایی شد. خوراک بک‌گراند گوشی هستن. آزاده خواهر کوچک‌تر ندا این را می‌گوید و کنارمان می‌نشیند. آزاده دختر خونگرمی است که تنها چهار ماه از نامزد کردنش گذشته است. بُلدترین موضوع در رابطه با او‌، دلتنگی‌هایش برای نامزدِ مدام در حال ماموریتش است. همگی ردیف روی یکی از تپه‌های شنی می‌نشینیم و به هیاهوی زیر پایمان نگاه می‌کنیم. -امیر‌محمد گفت برای عکس گرفتن زیاد دور نشید. چقدرم که ما گوش کردیم. راحله جواب ندا را با بی‌خیالی می‌دهد: -برو بابا الان هر چهار تا مردا از خداشونه ماها دور و برشون نیستیم. راحت‌تر می‌تونن دید بزنن و هَوَل‌بازی در بیارن. و بعد سرش را به سمت من می‌چرخاند: -هانا دعا کن از اینجا می‌ریم هورمون‌های صدرا بهم نریزه بگه زن می‌خوام. رها بین من و صدف نشسته است. آرام طوری که فقط ما دو نفر بشنویم می‌گوید: -والا هورمون‌های ما هم بهم ریخته از بس پسر خوشتیپ ریخته. خودم را عقب می‌کشم و دست‌هایم را ستون بدنم می‌کنم. گرمای شن‌ها با نزدیک شدنمان به غروب آفتاب دلچسب می‌شود. جواب راحله را با تأخیر می‌دهم: - اگه صدرا زن خواست حداکثر کاری که  می‌تونیم براش بکنیم اینه با امیررضا مجدد بفرستیمش کویر. می‌خندد و با بی‌قیدی می‌گوید: -هع...کجای کاری. من قبل این‌که بیایم اینجا تو غذای امیررضا کافور ریختم‌. نهایت بتونی با امیرعلی بفرستیش. همه می‌خندیم. آزاده انگار یاد موضوع جالبی افتاده باشد با هیجان می‌پرسد: -بچه ها امیرعلی دوست دختر داره؟ من از اول سفر ندیدم سرش تو گوشیش باشه یا تلفن مشکوکی حرف بزنه. ندا شانه بالا می‌اندازد: -داشته باشه یا نداشته باشه چه فرقی می‌کنه. طرف مجرده از هفت دولت آزا‌د. راحله توضیح ندا را کافی نمی‌داند که ادامه می‌دهد: -به خدا اگه کسی از کارش سر در بیاره. اگه داشته باشه هم خیلی محافظه‌کاره. شن‌های زیر دستم را به بازی می‌گیرم "نه وقتشو دارم، نه شرایطشو و نه حتی تمایلشو." صدف پا برهنه وسط بحث می‌پرد: -شماها گیجید بابا... مگه‌ می‌شه یکی با شرایط امیرعلی رل نداشته باشه. خودشم نخواد دخترا ولش نمی‌کنن... شماها اصلاً کاری‌تون نباشه. تو این‌ دو روز بسپریدش به من، ته و توی همه چیو در میارم. این خط این نشون. https://t.me/+HqCYGa0yc9RhNzg0 https://t.me/+HqCYGa0yc9RhNzg0

پرسیده بودید عاشقانه کدام رمان عادله جان بیشتره. همشون عاشقانه دارن و بدون سانسور هستن ولی طبیعتا سمفونی و آچمز و بعد نیم رخ و لوکیشن. دوباره پرسیده بودید خود نویسنده کدوم رمانشو بیشتر دوست داره سمفونی و لوکیشن 😁 نپرسیده بودید ولی خودم میگم من آچمز و سونامی رو بیشتر دوست دارم 😎 @ancheh_khoban1403

خواب_خواب_خوابِ باراااان😍 https://t.me/+BnySHaNmRjA3NjY8 در هیچ کدام از لحظات زندگی‌اش، یادش نمی‌آمد که دست به کاری بزند که شبیه چسباندن دستش به یک بخاری داغ باشد اما حالا... مِهرش را به جایی مُهر کرده بود که همیشه فکر می‌کرد خیلی خاص‌تر از آن باشد. سوخته بود اما پشیمان نبود. بین بازی جرئت و حقیقت، برای اولین بار بود که هردویش را برگزید و برد. انگار همیشه حقیقت در گرو جرئتی بود که از هم جدا مانده‌اند! اگر برمی‌گشت صدها بار دیگر هم تکرارش می‌کرد. اصلا اولین بوسه برای هر کسی، شبیه اولین باز کردن دکمه پیراهنِ حریر خواهش، در مقابل دیگری و رسیدن تن به وسوسه عشق بود اما برای او... شبیه گاز زدن سیب سرخ حوا بود برای رسیدن به آدمش... گناه بود ولی شیرین... آنقدر شیرین که حس گناه هم پشیمانش نمی‌کرد. #رمان_خواب_باران #الناز_محمدی https://t.me/+BnySHaNmRjA3NjY8 برای خوندن این رمانِ جذاب و رایگان وارد لینک زیر بشید👇 https://t.me/+BnySHaNmRjA3NjY8

«همه می‌گن من شوهرم رو کشتم... اما هیچ‌کس نمیگه چرا!» سیاوش قدمی جلو گذاشت. آن‌قدر نزدیک که ونوس سرمای اسلحه‌ی کمریِ او را روی پهلویش حس کرد. - نباید اینجا باشی ونوس... باید همین الان بهت دستبند بزنم و تحویلت بدم! صدایش خشن بود، اما نگاهش پر از یک تمنای ممنوعه بود. ونوس پوزخند تلخی زد. چانه‌اش را بالا گرفت و بی‌پروا زل زد در چشمان تاریکِ بازپرس پرونده‌اش: - پس چرا دستگیرم نمی‌کنی؟ چرا هر بار که می‌خوای منو از زندگیت بندازی بیرون، دوباره خودت پیدات می‌شه؟ سیاوش سکوت کرد. فاصله‌ی میلی‌متری‌شان را از بین برد، دستش را کنار سر ونوس محکم روی دیوار کوبید و حصاری بی‌راهِ‌فرار ساخت. چشم‌هایش را بست و از عطر تنِ متهم ردیف اولِ پرونده‌اش، نفسی عمیق و لرزان کشید. ونوس آرام زمزمه کرد: - از من می‌ترسی، جناب سرگرد؟ سیاوش چانه ظریف او را در پنجه‌اش گرفت، انگشت شستش را با التهاب روی لب‌های دخترک کشید و با صدایی دورگه نالید: - نه... از خودم می‌ترسم. از اینکه می‌دونم قاتلی، اما بازم نمی‌تونم ازت دست بکشم! https://t.me/+vJAdHgzfz8VjNjE0 ⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️⚠️ من شوهرم رو کشتم! 🩸 حداقل این چیزیه که همه باور دارن. اما هیچ‌کس نمی‌دونست سال‌ها قبل، چه کسانی روحِ من رو کشته بودن! اون... سرگرد و مأمور ویژه پرونده‌ی من بود. کسی که باید طناب دار رو مینداخت دور گردنم. بین ما نه عشقی بود، نه اعتمادی... ما فقط دو تا دشمن بودیم که هرچی بیشتر به حقیقتِ اون قتل نزدیک شدیم، بیشتر تو باتلاقِ هم فرو رفتیم! https://t.me/+vJAdHgzfz8VjNjE0

یه دختر پایین شهری بودم که بابام وضع مالی خوبی نداشت. سه وعده غذارو  یکی میکردیم که گرسنگی زیاد اذیتمون نکنه. مادرم مدام درد پاش اذیتش میکرد و آرزوم بود یه روز برسه تا بتونم خرج دوا درمونش رو دربیارم. آقام به هر دری می‌زد بسته بود و به سختی زندگی میکردیم تا اینکه یه روز صبح زود از خواب بیدار شدم . هنوز دست و صورتم رو نشسته بودم که مامانم اومد بالای سرم و گفت شب قراره برام خواستگار بیاد. دست از پا نمیشناختم و نفهمیدم چطور خودم رو به حیاط رسوندم تا آب و جارو کنم. اصلا نپرسیدم خواستگار کی هست چون فکر می‌کردم عطا بچه محلمونه. شب شد و مهمون ها یکی یکی اومدن. استکان ها رو توی سینی چیدم و چادر سفید یادگار مادربزرگم رو سرم کردم. انقدر زیبا بودم که می‌دونستم تو نگاه اول دل هر پسری رو میلرزونم. وقتی همه ی مهمون ها جمع شدن زنگ در به صدا اومد. از پشت پنجره ی آشپزخونه دیدم خان داداش خَیِر محل که مولتی میلیار...در بود و تمام مردم محله ازش حرف میزدن و سرش قسم میخوردن با هیبت و جبروت،همراه خانواده ش وارد خونه شد.توی همون نگاه اول وقتی توی کت و شلوار خوشرنگش دیدمش دهانم باز موند و حالا می‌فهمیدم دخترهای محل در موردش چی می‌گفتن و چرا آب از لب و لوچه شون آویزون می‌شد. نفسی کشیدم و فکر کردم خیالاتی شدم و هنوز قراره دوماد برسه. مادرم که گفت چای ببرم فکر کردم به احترامشون هست چون همه خان داداش و خانواده ش رو،روی سرشون میذاشتن. چای رو دور دادم و خواستم برگردم که عموی بزرگم بلند گفت: _حالا اگه دوست دارین عروس و دوماد برن حرفاشون رو بزنن. با تعجب به اطرافم نگاه کردم و دنبال دوماد می‌گشتم که یهو خان داداش بلند شد. سمت من حرکت کرد و یه لحظه حس کردم توی رویام. وقتی نزدیکم شد و شونه به شونه ی من وایستاد و من شوک زده فقط نگاهش میکردم که خندید و گفت: _نمیخوای با من حرف بزنی؟؟ با تعجب بهش زل زدم و با لکنت گفتم: _مگه دوماد شمایی؟؟؟ https://t.me/+zrkSKcG5ORllMjVk https://t.me/+zrkSKcG5ORllMjVk

-شب اومد پیشت یه موقع اذیتش نکنی از حق زناشویش محرومش کنی مادرم زبان تیزش را به کار انداخت -بالاخره که هدفش از ازدواج با تو همینه دیگه به سینه‌اش کوبید و بغض تو گلوم نشست -اگه اذیت کنی واسه حقش شیرمو حلالت نمی‌کنم دختر حقش من بودم.دختر لالی که زبان حرف زدم نداشت.با بغض سرتکون دادم که مادرم رو به آرایشگر با حرفی که زد صدای شکستن قلبمو شنیدم -این که زبون حرف زدن نداره ببینم چیکار کردی ؟ همین که روبه‌رویم استاد با حض لبخند زد -قشنگه خانم به ساعتش نگاه کرد و با غروری که مدتی بود نصیبش شده‌بود سر بالا گرفت و گفت : -خوبه یه رژ بزن تمومش کن حق داشت بالاخره قرار بود دختر بی‌زبانش را از سر باز کند.قرار بود داماد دار شود.آن هم مردی که ابهتش را یک محل خریدار بودند تور را روی سرم زدند داماد نیامد صدای آهنگ نبود.سکوت بود پشت سکوت گفته بودند پیش زن بیمارش است زنی که اجازه داده بود او دوباره ازدواج کند می‌گفتند عاشق است عاشق زنش آن‌قدر که شاید نزدیکی نکند آن قدر که شاید فقط کارش را کند و برود ازدواج مصلحتی همین بود دیگر.... به خانه‌اش که پا گذاشتم.نه خبری از داماد بود نه خانوادش فقط من بودم و سکوت شب و توری که خودم کنارش زدم و تنی که روی تخت رها شد نمی‌دونم چند ساعت گذشته بود که با دستی که روی لباس تنم نشست تکون خوردم -هیششششش هیکل تنومندش را دیدم و قلبم تند نتپید -پس تو هم همون دختر الکنی هستی که واسم لقمه گرفتن با حرفش قلبم انگار نزد.وقتی دست‌هاش روی پوست برهنه تنم نشست تموم تنم لرزید. زهرخندش ترساندم -واسه چی میترسی ؟ لب‌هایم باز و بسته شد ولی کلمه‌ای بیرون نیامد.بوی الکل می‌داد.مست کرده‌بود -چته ؟ مگه واسه همین زنم نشدی ؟ تنش روی تنم سایه انداخت نفس تو سینه‌م حبس شد نه خبری از بوسه بود نه نوازش های گرم یک تازه داماد بغص من بود و نفس‌های داغ و مست او و صدای شکستن قلبی که درست بود این مرد را دوست نداشت ولی تحقیر حرف هایش را بیشتر نمی‌خواست -همش چند دقیقه‌اس تموم که شد منم میرم پیش زنم خُب ؟ توصیه‌ی ویژه این روزها که چیزی به پایان رمانش نمونده بی‌سانسور خوندشو قبل از چاپ از دست ندید😍🥹 https://t.me/+yqyrEstZtQE4N2I8 https://t.me/+yqyrEstZtQE4N2I8 https://t.me/+yqyrEstZtQE4N2I8 https://t.me/+yqyrEstZtQE4N2I8

دوستانی که دارید برای آخر هفته فایل تهیه میکنید تهیه ۳ فایل به بالا شامل تخفیف می‌شه. فایل مدنظر رو انتخاب و به من پیام بدید

تو خونه خالی، تو یه اتاق، اونم بدون لباس! طبق ماده ۶۳۸ قانون مجازاتتون ۷۴ ضربه شلاقه!

با سکوت هردو، صدای پلیس بالا رفت. - ترتیب انتقال دختره رو به پزشکی قانونی بدین. دست دخترک بیشتر گره خورد و صدای مردی که کنارش نشسته بود، نجوا شد: - دختری؟! نفسی که کشیده بود، همان میان سینه‌ ماند و قفل شد. دکتر دندان‌پزشکش داشت از او باکره بودنش را میپرسید! آن هم در کلانتری! پس از انکه باهم در زیرزمین خانه‌ای توسط پلیس گیر افتاده بودند! و در بدترین وضع، یعنی با عریانی خودش! تنها پوششی که داشت پالتوی بزرگ مرد بود که به دورش پیچیده شده بود. این وضعیت چگونه قابل توضیح دادن بود؟! مرد نفسش را فوت کرد و گفت: - مجبورش کردم! دختر چشم روی هم فشرد، او داشت خود را سپر بلایش میکرد! به سرعت گفت: - دروغ می‌گه! قضیه اونی بود که گفتم. که در اتاق زده شد. - پدر دختره اومد! نگاه پدر روی سروان ایستاد. -  مشکل کجاست؟ سروان تند گفت: - اینا تو خونه‌ی خالی.. پدر بین حرفش آمد. - مَحرم هستن! نگاه ستوده و دختر در هم گره خورد. محرم؟ https://t.me/+RyJUl6laG9s3NjFk محرمیتی پیش رو داشتند که نمی‌دانستند نقشه‌اش از خیلی پیشتر ریخته شده است!

#پارت_53 #عشق ناب ده شصتی🥹👇 چرخیدم که در اتاق را باز کنم، کلید را توی قفل انداختم و قبل از داخل رفتن نیم نگاهی به حیاط کردم، اما... در همان حال ثابت ماندم. چشمم به جوانی خورد که در همان دم، پا در حیاط گذاشت. ناخواسته دستم روی قفلی در خشک شد‌. خیره‌اش ماندم. دیدنش کاری که داشتم را از یادم برد. جوانی خوش‌سیما، با موهای پُر به رنگ پرکلاغی. صورتی رعنا و شش تیغه. پیراهنی کرم رنگ و شلوار مشکی بر تن داشت. شلوارش شبیه باقی مردان که پایینش گشاد و دمپا می‌شد نبود، ساده و راسته. حتی مدلِ موهایش هم چون باقی مردان نبود. پشت مو نداشت و بدون مدل و ساده بود. تیپِ در عین حال شیک و متفاوتش از بقیه، چشمانم را در مرکزیت خودش ثابت کرد. بدون اینکه چیزی دستِ من باشد، همان‌گونه که خیره تک به تک جزئیانش بودم، احساس کردم قلبم تکان خورد و یک‌باره فرو ریخت. نیمرخ جوان سوی من بود و دیدم اخمی غلیظ روی صورت آورد. هنوز خیره نگاهش می‌کردم که دستی تکانم داد. هول‌زده چادر را بالا کشیدم و چرخیدم. شهره با ساندویچ کوچکی در دست مشکوک نگاهم کرد: -چته؟ عزرائیل پشت سرت اومد انگار. لرز بدنم را می‌گفت. آب‌دهانم را قورت دادم. عرق کرده بودم و تپش قلبم آرام نمی‌گرفت. جوابی نداشتم. دستم روی چادر ماند و ناخواسته نگاهم دوباره به همان جوان کشیده شد. عموسجاد را در نزدیکی‌شان دیدم که با اخم غلیظ و اشاره‌اش که چرا پایین آمده‌ایم نگذاشت نگاهم همان سو بماند. شهره هم چشمانش همان سمت بود. دستپاچه چرخیدم داخل اتاق بروم که جمله‌ی شهره از حرکت بازم داشت: -کاش از خدا یه چیز دیگه خواسته بودم. خنده‌اش باعث شد چشم به صورتش دهم و بپرسم: -چی می‌گی شهره؟ دست برد و در را باز کرد: -اون جوونک رو دیدی؟ همون که سه روز پیش تعریفش‌و پیشت می‌کردم و تو هم محض دلخوشی من یه دقیقه گوش ندادی چی می‌گم. بریم تو بگم برات. او هم اشاره عمو را دیده بود که سریع داخل اتاقم کشید‌ و در را بست. تکیه به دیوار دادم تا نفس‌هایم آرام بگیرد. پرده‌ی رو به حیاط و روی در شیشه‌ای را کمی کنار زد. به همان جوان اشاره و حرف‌هایش را تکمیل کرد: -اومدم بهت گفتم می‌خوام نقاشی‌ یه نفر رو بکشم یادته؟ منظورم همین پسره بود. آب دهانم در گلویم ماند و پایین نرفت. -از تهرون اومده. سر و شکلش‌و دیدی چقدر با ما فرق داره؟ پدر عروسِ آقاجان داییش می‌شه، از منیژه شنیدم مادرش تجدید فراش کرده اینم دیگه تهرون نمونده، سرمایه‌ش‌و جمع کرده و دو ماهه کوچ کرده نیشابور. کف دستانم عرق کرده بود. شهره چرخید با خوشحالی سراغ قلم و کاغذهای پخش و پلای روی میز کارش رفت: -الان بهترین فرصته، هر چند اگه آقاجان بفهمه عکس پسر مردم‌ رو کشیدم سرم‌و بیخ تا بیخ می‌بره ولی می‌ارزه، همش که نمی‌شه گل و گیاه و زن و زوله بکشم. می‌خوام یه بار نافرمونی کنم چهره به مرد اصیل تهرونی رو بکشم، حواست هست مرمر؟ تو کشیک بده تا طرح اولیه‌شو خط بزنم. حتی ذهنم یاری‌ام نمی‌کرد به شهره بتوپم: «الان؟ تو این موقعیت؟» دوباره چشم به جوان دادم. دست به سینه تکیه به صندلی داده بود و سگرمه‌هایش در هم بود. چشمانِ جوان از روی ایوان طبقه بالا و اتاق‌ها آمد و آمد تا به پله‌ها رسید. تا در ورودی حیاط رفت و برگشت. سرش نیم‌چرخی زد و به اتاق کار ما نگاه کرد. قبل از اینکه به خود بجنبم مرا که پرده را کنار زده و محوش بودم، دید. واضح دید. -کسی نمیاد مرمر؟ با توأما... چند ثانیه چشم در چشم شدیم و او سرش ثابت ماند و دیگر حرکتش نداد. «نه‌» بی‌جانی گفتم و شهره با قلم و کاغذهایش درگیر شد. با قلبی که توی دهانم می‌کوبید نتوانستم خیره‌اش بمانم دیگر. پرده را رها کردم و دو قدم عقب پریدم، اما از پس پرده نازک می‌دیدم سرش تکان نخورد و هم‌چنان خیره به در اتاق است. -چی شد؟ کسی اومد؟ چرا رنگت پریده؟ https://t.me/+N3G4icj-w7IwYzk8 https://t.me/+N3G4icj-w7IwYzk8

بعد از دید زدن شهریار، ولو با قلبی پریشان و نفسی بند‌ آمده، فکر می‌کردم کار خوبی بوده و باید تکرارش کنم، یا بی‌حیایی بوده و باید به استغفار کردن پناه ببرم. خطوط بالاتنه‌ی خوش‌فرم و درهم‌پیچیده‌ و پوست صافش، زیر نور زیاد اتاق به خوبی آشکار بودند‌. شانه‌های پهنش به بازوهای قدرتمندی ختم می‌شدند؛ شبیه آرتیست‌های فرنگی! خودش نه شرم داشت و نه حتی نگاهم می‌کرد تا ببیند در چه حالی هستم. بی‌خیال مشغول کارش بود، انگار هر روز لباسش را جلوی من عوض می‌کرده است. پیراهنی را که از تن درآورد به دستگیره آویزان کرد. بزاق جمع شده در دهانم را به زحمت قورت دادم. حرکت عضلاتش و بالا و پایین رفتن دستانش داشت نفسم را چند‌باره بند می‌آورد، انگار من برهنه شده‌ بودم. هوا دیگر بوی عطرهای متفاوت را نمی‌داد. بوی سرکش و وسوسه‌انگیز تن او همه جا بود.  چرخیدم؛ جای ماندن نبود، تمام این اتاق ممنوعه بود؛ هر جا را که نگاه می‌‌کردم با پوستی که رنگش طوری بود که انگار در آفتای سوخته باشد و بالاتنه‌ی ورزیده و شانه‌های پهنش روبه‌رو می‌شدم. گوش سپردم به صداها. در گنجه‌ای که بسته شد و صدای ساییده شدن پارچه‌ روی هم. نفس کشیدنم را کنترل کردم، اگر به حال خودش می‌گذاشتمش صدایش تا آن سر خانه‌ می‌رفت، چه برسد به شهریار. تنم گرم شده بود و حس می‌کردم شهریار نزدیکم شده و بیخ تنم نفسش را رها می‌کند. به گمان اینکه حسم درست باشد، برگشتم. شهریار دور بود، دست‌کم آن‌قدر که پوستم مورمور شده، نزدیک نایستاده بود. هوس بود یا کنجکاوی، در تمام تنم جولان می‌داد. فرمان داد اشتباه کردی نگاه گرفتی‌. تماشایش کن! مگر قرار است برای این چشم‌چرانی به کسی جواب پس بدهی. صندلی میز کارش را عقب کشیدم و رویش نشستم. گر‌گرفته همان کاری را کردم که تمنایش را داشتم. روبه‌روی آینه داشت دکمه‌های پیراهن دیگری که آن هم رنگش سفید بود و فقط کمی نازک‌تر و راحت‌تر به نظر می‌رسید، می‌بست. دکمه بستن که تمام شد، مشغول بالا دادن آستین پیراهنش شد. هر دو آستین را با دقت بالا داد، یقه‌اش را مرتب کرد و پیراهنی را که آویزان به دستگیره‌ی گنجه بود، برداشت. نمی‌خواستم حالا که در اتاقش، وردلش، نزدیک‌نزدیکش هستم، مثل همان روزهایی رفتار کنم که قرار بود برای اولین بار در کافه‌پارس همدیگر را ببینیم و معامله کنیم. دستمان برای هم روتر از آن بود که او به طرفم برگردد و من وانمود کنم نگاهش نمی‌کردم. پیراهنش را از همان جایی که ایستاده بود به طرفم پرت کرد‌: -رخت‌ شستن بلدی؟ یه مدت زحمت شستن رخت‌ولباسای من می‌افته گردنت. غیرارادی خودم را عقب کشیدم و پیراهنش به صورتم خورد و روی پایم افتاد. منگ و گیج بودم. تنم هنوز در حال‌وهوای وقتی  بود که او را لخت مقابل خودم دیده بودم. بوی تن و ادکنلش درهم‌آمیخته بود و از بینی‌ام کوتاه رد شد. همان لحظه‌ی کوتاه هم به ولوله‌ی تنم سرعت داد. اگر همین‌طور همه‌ چیز پیش می‌رفت می‌توانست باعث شود دست به کارهای خطرناک بزنم. پیراهنش را از روی پایم چنگ زدم و روی تخت انداختم. باید هر چه سریع‌تر از او دور می‌شدم. از روی صندلی بلند شدم. -بریم بیرون! سرش را کمی جلو آورد. در نگاهش حرصی شبیه میلی سرکوب شده موج می‌زد‌. تاریک و وسوسه برانگیز. -نیومده که نمی‌تونیم بریم... گردنش را کمی به دو طرف تاب داد، داشت ادای کسی را درمی‌آورد که انگار سختش است حرفش را یکجا تمام کند. -قد یه قربون صدقه و دو سه تا ماچ و بوسه و یه تو بغل هم رفتن باید بمونیم‌ اینجا یا نه؟ تو که از رسم و رسومات خوب خبر داری. لب زدم: -به قاعده‌ی یه پیرهن عوض کردن اینجا موندیم، همین برای آدمای بیرون کافیه‌. اخم کرد: -اصلاً اون بیرونیا به کنار؛ تو... قدمی به جلو آمد و دست راستش را تا نزدیک شانه‌اش بالا آورد و شمرده‌تر از قبل گفت: -تو واقعاً دوست نداری دست‌های من تن و بدنت رو نوازش کنن؟ دستش را آرام بست و پایین آورد: -دلت نمی‌خواد لمست کنن؟ هوس اسیرش کرده بود یا هم خودش دوست داشت اسیرش بشود، اما نه، رنگ صورتش کمی به سرخی می‌زد و چشمانش پر از التماس بود‌. اگر یک ثانیه‌ی دیگر می‌ماندم معلوم نبود دستانش با من چه کار می‌کردند. نگاهم به فضای کنارش بود، آن‌قدری جا داشت که فرار کنم و از دستانش بگریزم. هر دو دستش را بالا آورد: -می‌خوای یه امتحان کنیم؟ این‌قدر خوشت می‌آد که بعداً خودت می‌آی سراغم! https://t.me/+Qij6MyH7MxJBVnLU https://t.me/+Qij6MyH7MxJBVnLU

-ریاضیو گند زدم عمو،به زور سیزده میشم. بچه های مدرسه بادقت نگاهمان می کردند و اورا...اویی که جذابترین مرد قصه ام بود را به یکدیگر نشان می دادند. بینی ام را به زحمت بالا کشیدم و دوباره با گریه گفتم: -خیلی خراب کردم. سیزده میشم،می دونی سیزده یعنی چی؟ دوست داشتم آغوش باز کند برایم،اما فقط ثابت و دست درونِ جیب ایستاده. -سیزده یعنی هفت تا از بیست کمتره درسته؟ با مهربانی اشک هایم را پاک کرد: -فدای سرت دردونه،من اصلا هفت تا از جونام رو برات می ذارم تا بیست بشی.  سیزدهِ تو از بیستِ خیلیام بهتره بچه. من صدایِ "اووووووو" مملو از ذوقِ دختران مدرسه را شنیدم اما فقط علی را تماشا می کردم و می فهمیدم. او لبخند زد و بعد،سرم را در سینه اش پنهان کرد و من صدایِ جیغ و هورا و حسرتِ بسیاری از دختران را شنیدم اما فقط برایم علی مهم بود که دم گوشم گفت: -گریه نکن،عوضش میریم هفت تا بستنی می خوریم تا رفع بشه. باشه؟ دستانم را دورِ گردنش حلقه کردم و با گریه گفتم: -دلم برات تنگ شده بود عمو. اگه نمی اومدی قهر می کردم. -شما بیخود می کردی. -چیشد که اومدی؟مگه دادگاه نداشتی صبح؟ سرم را نوازش کرد: --می دونستم استرس داری،هرکاری کردم دیدم دلم آروم نمی گیره. گفتم بیام یکی دو ساعت ببینمت و برم. وقتی که من در آغوشِ او می گریستم و یکی از دختران با بهت گفت: -واااای،رلشه؟چقدر جذابه لعنتی. حرومش بشه. -چه جرئتی داره ها. باباشو همه میشناسن،نمی ترسه به باباش بگن؟ و دلسا با خنده و اخم پاسخ داده بود: -اولا که عموشه و بعدشم به هیچکس ربطی نداره. من اما دلم گرفته بود...عمویم نبود. عموی ناتنی ام بود...عمویی که در سیزده سالگی عاشقش بودم https://t.me/+i43Xw6NDYmpjMmM0 https://t.me/+i43Xw6NDYmpjMmM0 عشق بچگیم بود🥹 عشق ممنوعه و پنهانی بچگیم♥️ عاشق عموی ناتنی ام بود. عمویی که قاضی بود و مرد نامبروان فامیل قرار بود براش زن بگیرن و من باید تماشا می کردم اما...کی‌فکر میکرد این کشش دوطرفه باشه و رسوایی بزرگی در انتظارمونه؟🖤🖤🖤

دوستانی که دارید برای آخر هفته فایل تهیه میکنید تهیه ۳ فایل به بالا شامل تخفیف می‌شه. فایل مدنظر رو انتخاب و به من پیام بدید

*💥بهش می‌گن صابرخان!🤠 زنجیر به گردن، خالکوبی شیر رو بازو، دکمه‌های بلوزش تا کجا باز. خط ابرو و برو بازو هم که ماشاالله! تازه نگم از اینکه بیلیاردباز قهاریه. اما محرم به محرم آدم می‌شه و سینه می‌زنه! اهان اینم بگم وکیل هم هست جنابمون! وجنات رو داشتی... * اما عاشق یه دختر چادری و مذهبی شده! دختری که تو بددردسری افتاده و کسی وکالتش رو قبول نمی کنه جز صابر😎 قلدرخانمون فقط به بهانه نجاتش می‌تونه عقدش کنه، وگرنه که اون و دختر حاجی؟😂 اما دخترمون نمی‌دونه اون سالهاست که عاشق‌شه و رسیده خونه‌ی صابر حجاب به سر داره😁😁 آخ آخ نمی‌دونید چقدر قیافه‌ی صابر دیدنیه با این وضعیت😂😍 https://t.me/+QG9upfeIDJ9mQ6rw *❌❌سواستفاده‌های صابر تو دوران عقد آی خوندنیه😁🙈* فقط یه ذره از اون همه عشق🥰🥰 سرش را آهسته پایین برد.... چشمانش میان چشم و لب سحر گردش کرد و لبانش کمی از هم فاصله گرفت... سحر فکر کرد می‌تواند همین لحظه از حال برود... و لب‌های مرد آرام و با ملایمت بی‌همتایی روی لبانش نشست... صورتش داغ شد، کل تنش تا ساق پاهایش... این چه شراره‌ی آتشی بود داشت به جانش می‌ریخت؟ مگر قرار نبود این ازدواج فقط برای حمایت باشد.

#پارت_62 -خب بچه‌ها خسته نباشید، همه‌تون هستید؟ خانم‌سرمدی در کنار همان خانم‌جوان ایستاده و ما را از نظر می‌گذارند. خانم‌جوانی که قد بلند و هیکل تراشیده‌ای دارد، شال آبی‌ای که روی موهای رهایش آویزان کرده به چهره سپید و چشمان رنگی‌اش جلای بیشتری بخشیده است. در یک کلام می‌توانم بگویم آن خانم با آن لبخند کمرنگ و نسبتا مغروری که روی لبش خودنمایی می‌کند و دست به سینه مشغول تماشای ما هست، به مدل‌ها شباهت زیادی دارد. با پیوستن مبینا و حمید به جمع‌مان خانم‌سرمدی لبخند کمرنگی می‌زند و دست به سوی حاتم‌پیرزاد و برادرش بلند می‌کند: -با جناب حاتم‌پیرزاد که آشنایی کمی پیدا کردید، ایشون هم برادرشون آقای‌حامد پیرزاد هستند. برادرحاتم قد متوسط‌تری نسبت به خودش دارد... در واقع حالا که کنار هم ایستاده‌اند، می‌توان تفاوت‌هایشان را به مقایسه نشست. چهره‌شان شباهت به یکدیگر ندارد، حامد رنگ موهایش بور است و پوست روشن‌تری نسبت به حاتم دارد، هیکلش متوسط است و در کنار حاتم کمی قد کوتاه‌تر و لاغرتر دیده می‌شود، می‌توان گفت حامد چهره اروپایی دارد و حاتم چهره شرقی... اما هر دو نفر در جایگاه خود هیکل بی‌نقص و ورزشکاری دارند. -اوف می‌شه رو هر دو نفرشون تا قیامت کراش زد. زمزمه کیمیا نطق آرام نسیم را هم باز می‌کند: -ژن دارند لامذهبا... به این نتیجه رسیدم، هر چی پولدارتر باشی، ژنت هم بروزتر و خوشگل‌تر می‌شه، خداوکیلی نگاشون کن، انگار زاده خود اروپان. اون وقت ماها انگار از قوزآباد، منطقه نامعلومی که هنوز روی کره زمین به رسمیت شناخته نشده، زاده شدیم. زمزمه‌شان درست زیر گوشم است و نمی‌گذارند روی حرف‌های خانم‌سرمدی تمرکز داشته باشم: -بچه‌ها می‌شه بذارین ببینم خانم‌سرمدی چی می‌خواد بگه؟ نسیم می‌غرد: -چی می‌خواد بگه؟ همون دستورات همیشگی و قوانین مسخره‌ش... -خانم‌سبحانی مثل اینکه شما حرفی برای گفتن دارید که اجازه صحبت به ما نمی‌دید! با جمله خانم‌سرمدی، نسیم دست و پایش را جمع می‌کند از نگاه‌هایی که رویش می‌نشیند. -شرمنده... بفرمایید شما. برادران‌پیرزاد و همان خانم‌جوان هم نیم‌نگاهی سمت ما می‌اندازند و چشم می‌گیرند. لحظه‌ای نگاه حاتم‌پیرزاد از نسیم تا روی من که کنارش ایستاده‌ام کش‌ می‌آید. نگاهمان به یکدیگر سه ثانیه هم دوام نمی‌آورد که او چشم می‌گیرد و جمله خانم‌سرمدی باعث می‌شود شوکه شده کمر راست کنم. -ایشون سرکار خانم‌ مهساکامروا، سرآشپز حرفه‌ای و کاربلد، تعلیم دیده در آلمان، از دوستان صمیمی و نزدیک بنده هستند و قراره از فردا به عنوان جایگزین من و سرآشپز مخصوص بلوط به مدت چند ماه مشغول به کار بشند. با تصور رفتن خانم‌سرمدی از بلوط مبهوت نگاه می‌چرخانم روی او و مهسا نامی که معرفی کرده است. کامروا کمی روی پا جا به جا می‌شود و در مقابل معرفی خانم‌سرمدی تنها می‌گوید: -لطف داری سمانه‌جون. صدایش هم به مانند چهره و سر و تیپش نرم و لطیف و خانومانه است. -این می‌خواد جایگزین سرمدی بشه؟ کیمیا به نظرت الان بدبخت شدیم یا خوشبخت؟ کیمیا زیر لب پاسخ زمزمه نسیم را می‌دهد: -تیزی شلوار پارچه‌ایش‌و نگا کن فقط، هندونه رو قاچ می‌کنه، با اون کفشای پاشنه هفت سانتی و مانتوی کوتاه مشکیش بیشتر شبیه مدلایی شده که می‌خواد کت شلوار و کفشاش‌و تو پاچه مردم کنه، نه یه سرآشپز. بی‌توجه به حرف‌هایشان به این فکر می‌کنم، چطور بعد از مدت‌ها بتوانیم کسی دیگر را جای خانم‌سرمدی در نظر بگیریم! اصلا نظم آشپزخانه به مانند قبل برقرار می‌شود یا نه؟! https://t.me/+KkZ7ONzaPb5hYWI0 https://t.me/+KkZ7ONzaPb5hYWI0 https://t.me/+KkZ7ONzaPb5hYWI0 جانان کمک سرآشپز کافه رستوران بلوطه🥲 کافه‌ای دلباز و دنج که صاحب قبلی کافه رو می‌فروشه به کشتی‌گیر معروفی. سرآشپز اصلی تغییر پیدا می‌کنه و در کنارش حاتم پیرزاد مدیر جدید تو همون دیدار اول با جانان برخورد فراموش نشدنی دارند و...🥹

من‌ شهریار زرگرانم... متاهل بودم و اسم دختر یکی از سرشناس ترین  خانواده های تهران تو شناسنامه‌ام بود که دلم‌و باختم به چشمای عصیانگر و هوش زیاد دختری که براش نقشه کشیده بودم که انتقام بگیرم...دختری که عطر موهاش و بوی‌ تنش هر مردی رو دیوونه می‌کرد... من باختم...بدم‌ باختم...اما اون وقتی فهمید متاهلم می‌خواست ترکم‌ کنه...اما نمی‌دونست من کله خرابم و دنبالش همه جارو می‌گردم و پیداش می‌کنم....! https://t.me/+Qij6MyH7MxJBVnLU https://t.me/+Qij6MyH7MxJBVnLU -ازاین به بعد هم‌بیشتر مواظب رفتارو کردارت باش! دلم نمی‌خواد اراجیفی شبیه اون چه جهان با داد و فریاد جلوی آدمای تجارتخونه‌ات گفت، فرداپس‌فردا از دهن هر کس و ناکسی بشنوم من با تو هیچ صنمی ندارم...! بند کیف را محکم در دستم گرفتم و بی‌توجه به لبخند روی لبش، ادامه دادم: -به میل و اراده‌ی خودم نیست که نزدیکتم؛ تو این رو از همه بهتر می‌دونی! اگه دست من بود ترجیح می‌دادم بعد از اون شبِ پشت عمارت دروس، دیگه هرگز چشمم به چشمت نیفته؛ پس کار رو از اینی که هست برام سخت‌تر نکن. جعبه‌ی سیگار را روی میز پرت کرد و با جلوکشیدن تنش فاصله‌ی بین‌مان را به جایی رساند که عطر لعنتی‌اش حفره‌های بینی‌ام را پر کرد. سرش را به سمت شانه‌ام پایین آورد و نزدیک گوشم گفت: - تو باید خیلی از خداتم باشه که پچ‌پچ کنن من و تو جیک‌وپوکی با هم داریم! با نیم‌نگاهی به لبم و بازدمی که از آن بیرون می‌آمد، سرش را کمی عقب کشید: -اسم شهریار زرگران که بیاد ورِ اسم تو، یه شهر جرئت نمی‌کنن بهت نگاه چپ بندازن چه برسه جهان که با یه اشاره‌ی من، می‌شاشه به خودش! زل زد به چشمانم و سرزنش‌آمیز لب و ابروهایش را حرکت داد: -من جای تو بودم تا می‌شد این شایعه‌ رو دست‌به‌دست می‌کردم تا بزرگ بشه! استفاده کن از من و اسم و شهرتم! من راضی، گور پدرِ آدم ناراضی! آرام گفتم: -روزگار من بدون عاریت‌گرفتن اسم ‌و رسم شهریار زرگران تا الان گذشته، من بعدم می‌گذره. با اخم نیم‌چرخی زدم: -به جبران این مزاحمت شبانه به نوچه‌ات بگو من رو هر چه زودتر برسونه خا‌نه‌ام و در روندن هم احتیاط کنه. آستین پالتوام را گرفت و نگهم داشت: - قهر نکن، یه سیگار بکشیم با هم بعد برو! -من سیگاری نیستم که راه‌به‌راه بشینم سیگار دود کنم. ریز خندید: -اوقاتت تلخ شد یهو! تا گفتم ممکنه چیزای دیگه‌ای بدونی و به روی خودت نیاری... مکث کرد و کمی سرش را جلو آورد: -مثل حال‌واحوالی که از سرهنگ تعریف می‌کنی شدی! مگه دیگه چیا می‌دونی؟! بی‌توجه به فاصله‌ای که چیزی از آن باقی نمانده بود، کامل به سمتش برگشتم! عادت به تاریکی یا نزدیک‌تر شدن، یکی از این دو باعث شده بود به خوبی ته‌ریش‌های روی صورتش را ببینم‌. -بده وانمود می‌کنم دروغات رو باور کردم و به روی خودم نمی‌آرم؟ زمزمه کرد: -به روم بیار، بذار بیشتر کیف کنم از اینهمه زیرکی و زبل بودنت! https://t.me/+Qij6MyH7MxJBVnLU https://t.me/+Qij6MyH7MxJBVnLU این رمان خیلی قشنگه😍😍 رو به پایان❤️❤️

-ریاضیو گند زدم عمو،به زور سیزده میشم. بچه های مدرسه بادقت نگاهمان می کردند و اورا...اویی که جذابترین مرد قصه ام بود را به یکدیگر نشان می دادند. بینی ام را به زحمت بالا کشیدم و دوباره با گریه گفتم: -خیلی خراب کردم. سیزده میشم،می دونی سیزده یعنی چی؟ دوست داشتم آغوش باز کند برایم،اما فقط ثابت و دست درونِ جیب ایستاده. -سیزده یعنی هفت تا از بیست کمتره درسته؟ با مهربانی اشک هایم را پاک کرد: -فدای سرت دردونه،من اصلا هفت تا از جونام رو برات می ذارم تا بیست بشی.  سیزدهِ تو از بیستِ خیلیام بهتره بچه. من صدایِ "اووووووو" مملو از ذوقِ دختران مدرسه را شنیدم اما فقط علی را تماشا می کردم و می فهمیدم. او لبخند زد و بعد،سرم را در سینه اش پنهان کرد و من صدایِ جیغ و هورا و حسرتِ بسیاری از دختران را شنیدم اما فقط برایم علی مهم بود که دم گوشم گفت: -گریه نکن،عوضش میریم هفت تا بستنی می خوریم تا رفع بشه. باشه؟ دستانم را دورِ گردنش حلقه کردم و با گریه گفتم: -دلم برات تنگ شده بود عمو. اگه نمی اومدی قهر می کردم. -شما بیخود می کردی. -چیشد که اومدی؟مگه دادگاه نداشتی صبح؟ سرم را نوازش کرد: --می دونستم استرس داری،هرکاری کردم دیدم دلم آروم نمی گیره. گفتم بیام یکی دو ساعت ببینمت و برم. وقتی که من در آغوشِ او می گریستم و یکی از دختران با بهت گفت: -واااای،رلشه؟چقدر جذابه لعنتی. حرومش بشه. -چه جرئتی داره ها. باباشو همه میشناسن،نمی ترسه به باباش بگن؟ و دلسا با خنده و اخم پاسخ داده بود: -اولا که عموشه و بعدشم به هیچکس ربطی نداره. من اما دلم گرفته بود...عمویم نبود. عموی ناتنی ام بود...عمویی که در سیزده سالگی عاشقش بودم https://t.me/+i43Xw6NDYmpjMmM0 https://t.me/+i43Xw6NDYmpjMmM0 عشق بچگیم بود🥹 عشق ممنوعه و پنهانی بچگیم♥️ عاشق عموی ناتنی ام بود. عمویی که قاضی بود و مرد نامبروان فامیل قرار بود براش زن بگیرن و من باید تماشا می کردم اما...کی‌فکر میکرد این کشش دوطرفه باشه و رسوایی بزرگی در انتظارمونه؟🖤🖤🖤

دوستانی که دارید برای آخر هفته فایل تهیه میکنید تهیه ۳ فایل به بالا شامل تخفیف می‌شه. فایل مدنظر رو انتخاب و به من پیام بدید