Art Cafe

کنار گذاشتن چیزهایی که قرار بود زمانی  تمام آینده ما باشند دیروز مشغول خانه‌تکانی کتاب‌هایم بودم. بعضی کتاب‌ها را از کتابخانه بیرون می‌گذاشتم تا به دوستان جوان‌تر بدهم. به کتاب‌های درسی دانشگاه رسیدم. دستم روی یکی از آن‌ها ماند. مانده بودم بگذارمش بیرون یا نه... همان‌جا نشستم. کتاب را ورق زدم. فقط نگاهش کردم. و ناگهان روحم رفت بیست سال عقب‌تر... به آن جوانی که با چه ذوقی درس می‌خواند. به رویای وکیل شدن. به شوقی که برای آینده داشت. به اینکه فکر می‌کرد زندگی، مسیری است که کافی است درست انتخابش کنی و با جدیت ادامه بدهی تا به مقصد برسی. بعد زندگی آمد و مسیرهای دیگری پیش پایم گذاشت. چرخش‌های دنیا مرا از آن راه، دور و دورتر کرد. و حالا، بیست سال بعد، نشسته بودم روبه‌روی کتابی که قرار بود بخشی از آینده‌ام باشد و نشد! برای اولین بار، حسرت آن بخش از زندگی را نه مثل یک شکست، که مثل یک زندگی نزیسته دیدم. شاید نیمه دوم عمر، فقط روبه‌رو شدن با چیزهایی نیست که از دست داده‌ایم. شاید آماده شدن برای از دست دادن‌های بزرگ‌تری است که هنوز نرسیده‌اند. کتاب‌ها.. خانه.... کار.... جوانی.... آدم‌ها.... و سرانجام خودمان... در نیمه اول عمر، خیال می‌کنیم قرار است همه چیز را به دست بیاوریم. در نیمه دوم، آرام‌آرام یاد می‌گیریم که هنر دیگری هم وجود دارد: هنر دل کندن از چیزهایی که روزی تمام آینده‌مان بودند. سهیل رضایی . @cafee_art . .