Art Cafe

اندر حکایت مادربزرگ ـ غلط‌های شیرین ننه‌بی‌بی مدتی است کلمات و جمله‌ها را عجیب‌وغریب می‌خواند. اول فکر کردیم چشم‌هایش ضعیف شده. عینکش را تمیز کردیم، شماره‌اش را عوض کردیم، حتی چند بار از او خواستیم آرام‌تر بخواند. اما انگار مشکل از چشم‌هایش نبود؛ کلمات بودند که جلوی چشم او شکل دیگری پیدا می‌کردند. مثلاً یک روز چشمش افتاد به تابلوی «بازار بزرگ فرهنگیان» و با اطمینان خواند: «مادربزرگ فرهنگیان!» همه زدیم زیر خنده. ننه‌بی‌بی اما اخم کرد و گفت: «خب، مگر مادربزرگ فرهنگیان نداریم؟» از آن روز به بعد، دیگر حواسمان جمع بود هر تابلویی را به او نسپاریم. «برج‌های بلند» برایش شده بود «برنج‌های دانه‌بلند». «شهرک صنعتی» را «شربت صنعتی» می‌خواند. و «سالن انتظار» را «سالاد انتظار». هر بار هم برای «سالاد انتظار» توضیح می‌داد: «لابد کنار صبر، یک چیزی هم برای خوردن می‌گذارند!» کم‌کم دیگر به اشتباه‌هایش نمی‌خندیدیم؛ منتظرشان می‌ماندیم. یک روز با هم به بیمارستان رفته بودیم. ننه‌بی‌بی ایستاد و به تابلوی بزرگی که بالای در ورودی بود خیره شد. چند لحظه گذشت. بعد عینکش را بالا زد، چشم‌هایش را ریز کرد و گفت: «بخش… محبت ویژه.» گفتم: «نه ننه‌بی‌بی، نوشته «مراقبت ویژه».» لبخند زد. گفت: «می‌دانم.» جا خوردم. گفتم: «پس چرا گفتی محبت؟» دستش را روی دستم گذاشت و گفت: «آخر آدمی که به آنجا می‌رود، فقط مراقبت نمی‌خواهد.» چیزی نگفتم. دوباره به تابلو نگاه کردم. «بخش مراقبت ویژه.» این بار، برای اولین بار، آرزو کردم کاش همه کلمات را می‌شد مثل ننه‌بی‌بی خواند. شاید بعضی غلط‌ها، غلط نیستند. شاید فقط دنیا را کمی شیرین‌تر می‌خوانند. زهرا رئیسی