Green Lotus

بیرون می‌کشم از دریا تو را از دل آب‌های پرخطر جایی که فاصله‌ها طولانی ترند جایی که درد، قوانین دارد. یر چهره‌ات موجی به بلندای گور پشت سر شهرهایی که ترک‌‌شان کردی همه جابجا شده‌اند مثل قلب‌هایی در باد و نه‌در باد من به دنبال کبودی‌های تو می‌گردم و میدانم پاره‌ای زخم‌ها همیشه زخمی‌اند. گوش می‌سپرم: "هیچکس در دریا تنها نمی‌میرد". شگفتا چگونه می‌شود دهه‌ها بعد در تمام خشکی‌ها تمام پاره‌های تو را که نیاز دارم، نیابم.ِِ تو را به آب‌ها برمی‌گردانم تو را به خیزاب‌ها به رنگ آبی‌ که می‌شکنیم و نمی‌شکنیم دل به دریا می‌زنیم، گم می‌شویم و نمک، نمک، نمک دریا را در ما نگه می‌دارد آن‌سان که میل فاصله را و خدایان مرگ را. ناتالی هندال