سۆزی مێحڕاب

👈روایت دوستی؛ قصەای از جنس انسانیت.!!! ✍ عبداللە علی پور سمیر، چشم‌های عبدالله بود و عبدالله پاهای سمیر.! یکی جهان را به چشم می‌دید و دیگری راه عبور از آن را برای هر دو هموار می‌کرد. عبدالله، با کمک سمیر از موانع و چاله‌های مسیر آگاه می‌شد، و سمیر به نیروی او تکیه می‌کرد تا بتواند در زندگی حرکت کند. آن‌ها نه‌ تنها به یکدیگر وابسته بودند، بلکه هر یک بخشی از توانایی‌های دیگری را در وجود خود کامل می‌کردند؛ گویی زندگی، آن دو را به هم سپرده بود تا معنای واقعی همراهی، همدلی و انسانیت را به نمایش بگذارند. سال‌ها گذشت و هر دو به دوران پیری رسیدند. دیگر کسی از خویشاوندان و نزدیکانشان باقی نمانده بود که تکیه‌گاهشان باشد. از این‌ رو، در اتاقی کوچک کنار یکدیگر زندگی می‌کردند و روزگارشان را با هم می‌گذراندند. محل کارشان نیز یک قهوه‌خانه بود. سمیر، در داخل قهوه‌خانه می‌نشست و با قصه‌ها و سخنان شیرینش، دل مردم را به دست می‌آورد و آن‌ها را سرگرم می‌کرد. عبدالله، نیز در برابر همان قهوه‌خانه، گندم‌شامی پخته‌شده می‌فروخت و از این راه زندگی خود را می‌گذراند. اما روزی رسید که، سمیر از دنیا رفت. با رفتن او، انگار بخشی از وجود عبدالله نیز خاموش شد. عبدالله، دیگر آن همراه همیشگی را نداشت؛ همان کسی که چشم او به جهان بود و حضورش به زندگی‌اش معنا می‌بخشید. پس از مرگ سمیر، عبدالله به مدت یک هفته از اتاق بیرون نیامد. شب و روز گریه می‌کرد و در اندوه از دست دادن دوستش فرو رفته بود. سرانجام، هنگامی که به سراغش رفتند، با پیکر بی‌جان او روبه‌رو شدند؛ عبدالله نیز در همان اتاق، پس از مرگ دوست دیرینه‌اش، از دنیا رفته بود. شاید این دو مرد در ظاهر، انسان‌هایی ساده و بی‌ادعا بودند؛ اما زندگی‌شان درسی بزرگ برای تمام انسان‌ها به یادگار گذاشت. 🤏نکات و پیام‌های حکایت: یکی ( سمیر ) چشم داشت، اما برای حرکت به دیگری نیازمند بود؛ دیگری نابینا بود، اما با تکیه بر دوستش می‌توانست راه زندگی را ادامه دهد. آن‌ها به‌جای آنکه ناتوانی‌های یکدیگر را ببینند، توانایی‌های هم را به خدمت گرفتند.! سمیر، برای عبدالله پنجره‌ای رو به جهان بود و عبدالله برای سمیر، پلی برای عبور از دشواری‌های زندگی. چه زیباست که گاهی خداوند برای نشان دادن معنای واقعی توانایی، دو انسان را چنان کنار هم قرار می‌دهد که آنچه در یکی کم است، در دیگری یافت می‌شود؛ نه برای آنکه یکی بر دیگری برتری داشته باشد، بلکه برای آنکه هر دو بیاموزند هیچ انسانی به‌تنهایی تمام آن چیزی نیست که زندگی از او می‌خواهد. اما تلخ‌ترین بخش این روایت، آنجاست که سمیر از دنیا می‌رود و عبدالله دیگر تاب ماندن را ندارد. شاید در آن اتاق کوچک، تنها یک دوست را از دست نداده بود؛ بلکه بخشی از جهان خود را گم کرده بود. 🖇ادامە داستان... #سۆزی‌میحڕاب ═══‌‌‌‌༻🍁༺‌‌‌═══ 🕋 @Sozimihrab🌹  ═══‌‌‌‌༻‌🍁༺‌‌‌═══