fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی

فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی

رفتن به کانال در Telegram

🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما 📍مصطفی سلیمانی (دکتری فلسفه کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت) 📱ارتباط با من: @mostafa_soleymani63 . 🔖اینستاگرام: https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63

نمایش بیشتر
7 467
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-27 روز
-530 روز
آرشیو پست ها
🔹پرونده روان‌شناسی #عزت_نفس ۵ موضوع:‌ (تقویتِ انتقادگرِ درون) #مصطفی_سلیمانی با داستان: پوشک مجله حریم‌ امام، ش ۵٠٣

پنج "من" وجودی انسان ۱. آن‌چه واقعا "من" است؛ من ِ واقعی. ۲. آن‌چه من گمان می‌کنم من هستم؛ منی که خود من خیال می‌کند وجود دارد؛ تصور من از خود. ۳. آن‌چه دیگران گمان می‌کنند من هستم؛ تصور دیگران از من. ۴. آن‌چه گمان می‌کنم دیگران در مورد من گمان می‌کنند؛ تصوری که من از تصور دیگران راجع به خود دارم. ۵. آن‌چه دیگران گمان می‌کنند من در مورد خود گمان می‌کنم؛ تصوری که دیگران از تصور من راجع به خود دارند. در واقع، با یکی از این "من"ها زندگی می‌کنیم، اما آن چهار من دیگر را باید تعطیل کنیم و تنها به تصوری که خود از خود داریم توجه کنیم. دایما دنبال چاق ‌و‌ چله‌کردن تصوری که دیگران از ما دارند هستیم و آن را به قیمت نحیف‌ و لاغرکردن تصوری که از خود داریم، چاق می‌کنیم. |مصطفی ملکیان، مقاله زندگی اصیل؛ نشرنگاه معاصر| ❤️☘ @filsofak

🔹️دانلود فیلم عشق حقیقی (2003) Love actually 2003 📥 کیفیت : BluRay 📝 #زیرنویس_چسبیده_فارسی 💢 نسخه کامل بدون حذفیات 🌟 امتیاز : 7.6 از 10 📺 ژانر : #درام | #عاشقانه | #کمدی 🏆 برنده 1 جایزه فیلم بفتا 10 برنده و 29 نامزدی دیگر ⚠️ دارای محدودیت سنی +18 🔞 ♨️ سال انتشار : 2003 👤 کارگردان : Richard Curtis 🌟 ستارگان : Hugh Grant,Martine McCutcheon,liam neeson 🔥با هنرنمایی #هیو_گرانت #مارتین_مک_کاچون #لیام_نیسون 🚩 محصول کشور : آمریکا🇺🇸انگلستان🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿فرانسه🇫🇷 ✍ خلاصه داستان : داستان درباره هشت زوج متفاوت و نحوه برخورد آنها با عشقشان در یک ماه قبل از کریسمس در لندن است و... کارگاه #عشق_درمانی فیلم ۹ #مصطفی_سلیمانی ❤️☘ @filsofak

🔹️ روانِ به‌هم ریخته! بیشتر آدم‌ها روانِ به هم ریخته‌ای دارند. انگاری که ذهنشان یک جاده هشت‌بانده پرترافیک است، که توی هر صد مترش، یک تصادفِ زنجیره‌ای شده و آن وسط‌مسط‌هاش هم، بعضی از مسافرها از ماشین‌شان پیاده شده‌اند و دارند توی سر و کله هم می‌زنند. بیشتر آدم‌ها روانِ به هم ریخته‌ای دارند. انگاری که توی کله‌شان یک کتابخانه بزرگ هست، که هیچ کتابیش، سر جای خودش نیست. بیشتر آدم‌ها، توی ذهنشان الم‌شنگه است. داد و بیداد است. بگیر و ببند است. غلغله و کولی‌بازی است. بیشتر آدم‌ها، سکون و سکوت را نمی‌فهمند که قرار باشد روانِ آرام و مرتبی داشته باشند. خیال می‌کنند هرچقدر بیشتر حرف بزنند باکمالات‌ترند و اصلاً به این فکر نمی‌کنند که شاید بهتر باشد فقط محض ضرورت زبان باز کنند! بیشتر آدم‌ها، بیست و چهار ساعته نطق می‌کنند، حتی وقتی یک بخت‌برگشته زبان‌بسته‌ مادرمرده‌ای دارد براشان چهار کلمه حرفِ حساب می‌زند! بیشتر آدم‌ها، حتی اگر زبانشان را هم از هم باز نکنند، باز دارند توی ذهن‌شان با خودشان حرف می‌زنند. این‌طور نشان می‌دهند که ساکتند و دارند گوش می‌دهند، اما فکرهای توی ذهن‌شان، آن‌قدر زیادند که دارند از هم سبقت می‌گیرند، و این‌جوری می‌شود که نمی‌توانند حتی توی سکوت هم حرف‌های طرف مقابلشان را بشنوند و وارد دنیاش شوند. بیشتر آدم‌ها، حتی اگر کسی روبه‌روشان ننشسته باشد هم، باز به حرف زدن ادامه می‌دهند! بیشتر آدم‌ها اصلاً بلد نیستند توی خلوت و تنهایی خودشان هم سکوت کنند. بیشتر آدم‌ها ذهن‌شان یک جاده هشت‌بانده پرترافیک است که ماشین‌های توش، از یک‌جا به جای دیگر سرک می‌کشند و نوک می‌زنند و آن‌قدر هر کی به هر کی است که معلوم نیست چی به چیست و چه خبر است. بیشتر آدم‌ها، روانِ به هم ریخته‌ای دارند و همین است که فکرشان شلوغ‌پلوغ است و زیاد حرف می‌زنند. شاید هم چون زیاد حرف می‌زنند و فکرشان شلوغ‌پلوغ است، روانِ به هم ریخته‌ای دارند. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۵۰ 🍀❤️ @The_meaningoflife

بیشترِ آدم‌ها راضی‌اند دنیا با چک و لگدهاش و رفت‌ و آمدِ آدم‌هاش، زندگی کردن را یادشان بدهد! سختشان است مثل بچه آدم بنشینند پ
+8
بیشترِ آدم‌ها راضی‌اند دنیا با چک و لگدهاش و رفت‌ و آمدِ آدم‌هاش، زندگی کردن را یادشان بدهد! سختشان است مثل بچه آدم بنشینند پشت یک ورقه نازک کاغذ، تا ببینند دل‌شان چطور راه زندگی را یادشان می‌دهد! بیشتر آدم‌ها دنبال راه سخت‌ترند، چون از کاری که شروعش سخت‌تر است می‌ترسند. وگرنه کیست که با خودش حرف بزند و به خودش معتاد نشود؟ کیست که با خودش خلوت کند و جز خودش، از همه عالم دست نکشد؟ کیست که از خودش بنویسد و دیوانه خودش و دیوانه نوشتن نشود؟ #مصطفی_سلیمانی . پانویس: [برای ثبت‌نام و اطلاعات بیش‌تر به دایرکت پیام دهید] 🔹️کارگاه آنلاین|جمعه‌ها| ۸ جلسه دوساعته|مهلت ثبت‌نام نهایتا ۱۰ تیرماه.

قدرت شبکه خبرنگاری که شبکه‌ای ندارد و میان ذهن خود و برداشت خود با ده‌­ها ذهن دیگر ارتباط برقرار نمی­‌کند سخنانش در حد تحریریه باقی می‌ماند. خبرنگاران را می‌توانیم به گروه‌­های دیگر تعمیم دهیم؛ کارآفرینان، سیاست­‌مداران، نویسندگان، اساتید دانشگاه، دانشجویان و گروه‌­های حرفه‌ای دیگر. اگر تولیدکننده­‌ای با هم‌­قطاران داخلی و خارجی خود تبادل اطلاعات و تحلیل نکند، طبعا در محیطِ محدودتری تصمیم‌سازی خواهد کرد. اگر نویسنده و یک دانشگاهی صرفا در خلوت ذهن خود، نظریه بنویسد بدون آنکه مَحّک بیرون از ذهن بخورد، در دایره‌ای با شعاع محدود قرار خواهد گرفت و کارآمدی نخواهد داشت. شعاعِ دایره تعامل و معاشرت، سرنوشت افراد، بنگاه‌­ها، سیستم‌ها و حکومت‌ها را تعیین می‌کند. کسانی که کتاب­‌های جدید نمی­‌خوانند، سفر نمی­‌کنند، مشاهده نمی‌­کنند، دیالوگ ندارند و با طیفی از شبکه‌ها در تعامل نیستند، چگونه می‌توانند کارآفرینان، نویسندگان، سیاست‌­مداران و خبرنگاران نوآور و خلاقی باشند؟ تصمیم‌سازی نیازمند شبکه‌سازی است. تصمیم‌سازی­‌های مهم­‌تر، شبکه­‌های وسیع­‌تر و پیچیده‌­تر می‌طلبد. بودنِ در شبکه‌ها حتی پی­‌آمدهای مثبتِ اخلاقی دارد. زیرا افراد متوجه می­‌شوند از آن­‌ها باهوش‌­تر و مطلع‌­تر و دقیق­‌تر هم وجود دارد و از دایره بسته‌­ی خودخواهی، خودمحوری، خودحق‌پنداری و خودبزرگ‌پنداری خارج می­‌شوند. ذهنِ آدمی خیلی سریع به محیطی که در آن زندگی می‌کند دل می‌بندد. خلاقیت و رشد در سایه شنیدنِ حرف‌های جدید و معاشرت با افراد نوآور است. وقتی دایره معاشرت و شبکه تعامل محدود شد، هم اشتباه زیاد می‌شود و هم فکر و رفتار فسیل و مستهلک می‌شوند. شبکه‌­های اجتماعی(Social Media) جایگزینی برای دیدن، شنیدن، صحبت کردن و شنیدن انتقاد نیستند. |دکتر محمود سریع‌القلم| ❤️☘ @filsofak

🔹پرونده روان‌شناسی #عزت_نفس ۴ موضوع:‌ (زادگاه، عملگرد و منابع تغذیه‌ای انتقادگرِ درون) #مصطفی_سلیمانی با داستان: کاش دستی داشتم برای بغل کردن مجله حریم‌ امام، ش ۵٠٢ ❤️☘️ @filsofak

🔹️ اراجیفِ مفت! آدم‌ها گاهی حرف می‌زنند، اما صادق نیستند. گاهی حرف می‌زنند، صادق هم هستند، اما بی‌وقت و بی‌موقع حرف می‌زنند. گاهی‌وقت‌ها حرف می‌زنند، صادق هم هستند، و به‌جا و به‌موقع هم حرف می‌زنند. اما همه‌کس این‌طور نیست و هرکسی هم نمی‌تواند همیشه این‌طور باشد! این‌طور حرف‌هايی مثل دُر و گوهر، ناب و نایابند. باقیِ حرف‌ها، مثل خاک و هوا، که سر‌ تا پامان را گرفته‌اند، دور تا دورمان را پر کرده‌اند. کافیست سر بچرخانیم تا حرف مُفت از در و دیوار بریزد روی سرمان و مُخمان را بخورد. بعضی حرف‌ها، آن‌قدر مفتشان هم گران است که حد و حساب ندارد. به زبان می‌آیند که حداقل توی بعضی‌جاها به درد بخورند، اما می‌زنند هزار جای دیگر را به هم می‌ریزند. یعنی آن‌قدر وزنه بدی‌هاشان به خوبی‌هاشان می‌چربد که بهتر است در نطفه خفه شوند. حرف‌های مفت هزار تا گیر و گور دارند؛ مثلاً خوب که زیر و روشان می‌کنی می‌بینی می‌شود از لابه‌لا و این‌ور و آن‌ورشان هزار مدل دروغ بیرون کشید. می‌شود دید که از واقعیت‌‌، فرسنگ‌ها دورند و در یک جمله «فقط حرفند»! می‌شود دید که یک فریبِ بزرگند! این‌جوری که فقط بخشی از حقیقت را نشان می‌دهند و روی بقیه‌اش خاک می‌پاشند. حتی از دروغ هم ترسناک‌تر! می‌شود دید که بی‌سر و تَهَند. حد و حساب ندارند. پُر از پرگویی‌اند، و صاحبانی دارند که براشان مهم نیست که روحشان با وراجی‌های بی‌وقفه، تیره و تار شود. می‌شود دید که منفعت‌طلبانه‌اند! یعنی محض این گفته می‌شوند که صاحبشان را بُت کنند. می‌شود دید که صاحبِ حرف، دلش می‌خواهد با اراجیفِ مفتی که تحویل این و آن می‌دهد، خودش را عرضه کند! می‌شود دید که یک حرفِ مفتِ حسابی است و هیچ دخلی به دُر و گوهر ندارد. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۴۷ 🍀❤️ @The_meaningoflife

🔹️دانلود فیلم 🎞 (In The Mood For Love) 🎥 «در حال و هوای عشق»(۲۰۰۰) 📝 زیرنویس چسبیده فارسی|کیفیت 720p ✂️ بدون سانسور 🌍محصول کشور: چین/هنگ کنگ 🔹️ژانر: عاشقانه/درام 🔹️نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده: وونگ کار وای 🔥بازیگران: تونی لیانگ/مگی چانگ 🏆امتیاز IMDB: ۸.۱ 📝خلاصه داستان: فیلم در مورد سردبیر یک روزنامه‌ به نام چاو موان است که به همراه همسر خود به یک ساختمان جدید نقل مکان میکند. در این میان زنی به نام سو لی ژن نیز همراه با همسرش در همین ساختمان ساکن میشود. اما پس از مدتی چاو و سو متوجه میشوند همسرانشان با یکدیگر در ارتباط هستند و این موضوع آن‌ها را شوکه میکند تا اینکه… 🔹️در نظرسنجی که در سال ۲۰۱۸ توسط شبکه بی‌بی‌سی انجام شد، در حال وهوای عشق In the Mood for Love نهمین فیلم برتر غیر انگلیسی زبان سینمای حال حاضر به شمار می‌رود. کارگاه #عشق_درمانی فیلم ۸ #مصطفی_سلیمانی ❤️☘ @filsofak

تحریف مغز در گرداب حباب مصطفی‌سلیمانی 🔹️می‌خواهیم تغییر کنیم اما نمی‌توانیم؛ چون در یک عزلتِ اطلاعاتی به دام افتاده‌ایم. در شماره ۱۴۴ از مجله ارتباطات، به موضوع «تحریفِ مغز در گرداب حباب» پرداخته‌ام. 🔹️اگر دوست دارید بدانید چرا این‌روزها فقط با بازتاب صدای خودتان مواجه هستید، نوشته مرا در مجله ارتباطات بخوانید. #مدیریت_ارتباطات ❤️☘ @filsofak

🔹️ حرفی برای گفتن تک‌تکِ آدم‌ها دل‌شان می‌خواهد حرفی برای گفتن داشته باشند. دل‌شان می‌خواهد چیزی از خودشان به دنیا اضافه کنند. دوست دارند اندیشه و عقیده‌‌شان سرمشق دیگران باشد. و برای رسیدن به این خواسته، در به در به دنبال یک راه تازه می‌گردند. به خیالشان، می‌توانند دم به دقیقه یک خروجیِ اطلاعاتی داشته باشند و به خوردِ مخاطبینشان بدهند، اما به فکرشان هم نمی‌رسد که به چه قیمتی؟! کم پیش می‌آید که آدم‌ها قیمتِ خودشان را بدانند! کم پیش می‌آید که حواسشان باشد حرف‌های تازه‌، وقتی می‌ارزند که حقیقت را دور نزده باشند! کم پیش می‌آید که نگران «فضیلت فکری» خودشان باشند. اما صبح تا شب از خودشان می‌پرسند چرا حرف‌ها و فکرهای تازه‌ام خریدار ندارند و روی دستم باد می‌کنند!؟ آدم‌ها به این فکر نمی‌کنند که اگر به فضیلت «صداقت» آراسته نباشند، تصورات غلطشان را قاطیِ حرف‌های تازه‌شان می‌کنند و کمی بعدتر یاد می‌گیرند غلط‌هاشان را ماله‌کشی کنند! آدم‌ها به این فکر نمی‌کنند که اگر به فضیلت «شجاعت» تجهیز نشده باشند، برده دیگران می‌شوند و برای بقای خودشان، دست به هر کار پرخاشگرانه‌ای می‌زنند! آدم‌ها به‌ این‌ فکر نمی‌کنند که اگر از فضیلت «تواضع» محروم باشند، خودشیفته و متعصب بار می‌آیند و هیچ نقد و انتقادی را نمی‌پذیرند! کم پیش می‌آید که آدم‌ها نگران فضیلتِ فکری خودشان باشند، اما همه‌شان بلااستثناء دل‌شان می‌خواهد حرفی برای گفتن داشته باشند، چیزی به دنیا اضافه کنند و اندیشه و عقیده‌‌شان سرمشق دیگران باشد! #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۴۶ 🍀❤️ @The_meaningoflife

⁠ حباب فیلتر و اتاق پژواک چه بر سر کاربران می‌آورد؟ میانه‌روها به حاشیه میروند ✍🏽 مصطفی سلیمانی| روان‌شناس ◾️ دوقطبی شدن به‌دنبال محدود شدن گستره اطلاعات هر کاربر در فضای مجازی، به‌ناچار، افراطی‌گری ایدئولوژیکی نیز تشدید خواهد شد و با واگرا شدن مواضع و نظرات سیاسی، احزاب سیاسی به صورتی جدی شکل خواهند گرفت. در شرایطی که رسانه‌ها نظرات خودشان را بر جوامع تحمیل می‌کنند، سطحی‌نگری و عوام‌زدگی کاربران، موجب کاهش سطح گفت‌و‌گوی آنها با یکدیگر می‌شود و در نتیجه، از هر طیف، فقط تندروها مجال سخن‌گفتن پیدا می‌کنند و میانه‌روها به حاشیه رانده می‌شوند و به این ترتیب، نظریه‌های جانبدارانه اوج می‌گیرند و استدلال‌های سیاسی افت می‌کنند و کاربران، با این تفکر که گویی هیچ محتوا و نظری غیر از محتوا و نظر خودشان وجود ندارد، یک شکاف دوقطبی عمیق، در جامعه پدید می‌آورند. ◾️ تشدید تعصبات کاربر کاربران همفکر، برای تأیید عقاید فعلی خودشان، عقاید افراد مخالف را می‌کوبند و حذف می‌کنند و به‌صورت ناخودآگاه، به فیلتر اطلاعات دیگران می‌پردازند. مشاهده مداوم اطلاعات همسو، سبب می‌شود که کاربران از مشاهده دیدگاه‌های مخالف عاجز بمانند و نتوانند تمام جنبه‌های یک موضوع را ببینند و در نهایت، غیرمنطقی عمل کنند. ◾️ زودباور شدن کاربر وقتی مطالب مورد نظر یک کاربر، دائماً به وسیله افراد همفکر و اشخاص هم‌گروهش تأیید یا بازنشر ‌شود، آنگاه کاربر هیچ‌وقت با عقیده یا نظری مواجه نخواهد شد که سست‌بودن باورها و اطلاعاتش را به او گوشزد کند. در این حالت، فرد به‌تدریج نسبت به تأیید شدن از جانب دیگران و تصدیق گرفتن از آنان عادت می‌کند و به این ترتیب، رفته‌رفته خودش را به‌طور کلی هم‌مسلک و هم‌مرام همفکران خودش می‌بیند و در راستای این هم‌مسلکی، دامنه این اشتراکات را به قدری گسترده می‌کند که به افکار نزدیکانش، بدون هیچ انتقادی اعتماد می‌کند و در واقع، مقاومت خودش را نسبت به مطالب دریافتی از سوی آنها از دست می‌دهد. این موضوع باعث می‌شود که کاربر فضای مجازی، نظرات همفکرانش را بدون تحلیل و واکاوی تأیید کند و به عبارتی، به دام ساده‌لوحی و زودباوری گرفتار شود. ◾️ متوقف‌شدن رشد کاربر وقتی کاربر فضای مجازی، در یک پیله ارتباطی حبس می‌شود، به‌اشتباه خودش را در یک جهان ارتباطی گسترده غرق می‌بیند. او در این جهان، به واسطه مواجه‌شدن با نظرات و عقاید موافق، آرام و خوشحال به نظر می‌رسد، اما حقیقت این است که این فضای ادراکی، چیزی جز یک توهم نیست و آرامشی که بر فضای افراد همفکر حاکم است، به‌نوعی فقط تسکین فشارهای روانی گروه است و آنچه در بلندمدت باقی می‌ماند، یک فضای فکری بسته است که با بایکوت‌کردن نظرات متنوع و مخالف، راه را بر رشد فکری مخاطبان خودش می‌بندد و آنها را در یک رکود فرساینده گیر می‌اندازد. فردی که از نظر اطلاعاتی در حصر قرار گرفته است، به‌ندرت می‌تواند خلاقیت و نوآوری‌ای داشته باشد. ◾️ تفکیک اجتماعی کاربر با چندپاره‌شدن جامعه و تفکیک اجتماعی کاربران فضای مجازی، خواسته یا ناخواسته، افراد خودشان را زیر چتر یک قشر خاص می‌برند و در نتیجه، تحت فشار غیرمستقیم گروه، خودشان را با سایر افراد، همرنگ و هم‌نوا می‌کنند و به هنجارهای اجتماعی‌ای متوسل می‌شوند که مطابق با خواسته همفکران‌شان است و کمک می‌کند آنها در جمع بمانند. ◾️ تنها شدن کاربر کاربر در محدوده آسایش همفکران، پیوسته با اطلاعات آشنا و داده‌های مورد علاقه‌اش روبه‌رو می‌شود و به این ترتیب، از دیگران و اطلاعات متنوع و متعددی که دارند، فاصله می‌گیرد. این فاصله، او را در یک حباب نامرئی زندانی می‌کند؛ حبابی که بعد از فعالیت بیشتر کاربر در فضای مجازی، گستره و دامنه بزرگ‌تری پیدا می‌کند و تنهایی بیشتری را برای او رقم می‌زند. محیط حبابی که فرد درون آن گیر افتاده، هرچند در ظاهر، باب میل اوست و مطابق با علاقه‌مندی‌ها و باورهای او جلو می‌رود، اما در باطن، به یک زندان کوچک و مختصر شبیه است که کاربر را به کنج عزلت خودش کشانده است. ◾️ گرایش کاربر به سوگیری تأییدی کاربر محبوس در حباب فیلتر، به‌مرور ترسو و راحت‌طلب می‌شود. او پیوسته تلاش می‌کند که خودش را از هرگونه نگرانی دور کند و یک موقعیت فریزشده برای خودش دست‌وپا کند. و به این دلیل، به منطقه امن ذهنی خودش خو می‌گیرد و از هر تجربه تازه‌ای طفره می‌رود و در نهایت، به دام خطای شناختی تأیید گرفتار می‌شود. به این معنا که با اشتباه ادراکی خود، درصدد تأیید مدل ذهنی و مفروضات فعلی خودش برمی‌آید و شواهد متناقض و متضاد را، بدون بررسی و واکاوی رد می‌کند. 🗞 این‌ها بخشی از یادداشت مصطفی سلیمانی در شماره ١٤٤ ماهنامه مدیریت ارتباطات و در پرونده حباب فیلتر است. ◽️◽️◽️ @cm_magazine

⁠ حباب فیلتر و اتاق پژواک چه بر سر کاربران می‌آورد؟ میانه‌روها به حاشیه میوند ✍🏽 مصطفی سلیمانی| روان‌شناس ◾️ دوقطبی شدن به‌دنبال محدود شدن گستره اطلاعات هر کاربر در فضای مجازی، به‌ناچار، افراطی‌گری ایدئولوژیکی نیز تشدید خواهد شد و با واگرا شدن مواضع و نظرات سیاسی، احزاب سیاسی به صورتی جدی شکل خواهند گرفت. در شرایطی که رسانه‌ها نظرات خودشان را بر جوامع تحمیل می‌کنند، سطحی‌نگری و عوام‌زدگی کاربران، موجب کاهش سطح گفت‌و‌گوی آنها با یکدیگر می‌شود و در نتیجه، از هر طیف، فقط تندروها مجال سخن‌گفتن پیدا می‌کنند و میانه‌روها به حاشیه رانده می‌شوند و به این ترتیب، نظریه‌های جانبدارانه اوج می‌گیرند و استدلال‌های سیاسی افت می‌کنند و کاربران، با این تفکر که گویی هیچ محتوا و نظری غیر از محتوا و نظر خودشان وجود ندارد، یک شکاف دوقطبی عمیق، در جامعه پدید می‌آورند. ◾️ تشدید تعصبات کاربر کاربران همفکر، برای تأیید عقاید فعلی خودشان، عقاید افراد مخالف را می‌کوبند و حذف می‌کنند و به‌صورت ناخودآگاه، به فیلتر اطلاعات دیگران می‌پردازند. مشاهده مداوم اطلاعات همسو، سبب می‌شود که کاربران از مشاهده دیدگاه‌های مخالف عاجز بمانند و نتوانند تمام جنبه‌های یک موضوع را ببینند و در نهایت، غیرمنطقی عمل کنند. ◾️ زودباور شدن کاربر وقتی مطالب مورد نظر یک کاربر، دائماً به وسیله افراد همفکر و اشخاص هم‌گروهش تأیید یا بازنشر ‌شود، آنگاه کاربر هیچ‌وقت با عقیده یا نظری مواجه نخواهد شد که سست‌بودن باورها و اطلاعاتش را به او گوشزد کند. در این حالت، فرد به‌تدریج نسبت به تأیید شدن از جانب دیگران و تصدیق گرفتن از آنان عادت می‌کند و به این ترتیب، رفته‌رفته خودش را به‌طور کلی هم‌مسلک و هم‌مرام همفکران خودش می‌بیند و در راستای این هم‌مسلکی، دامنه این اشتراکات را به قدری گسترده می‌کند که به افکار نزدیکانش، بدون هیچ انتقادی اعتماد می‌کند و در واقع، مقاومت خودش را نسبت به مطالب دریافتی از سوی آنها از دست می‌دهد. این موضوع باعث می‌شود که کاربر فضای مجازی، نظرات همفکرانش را بدون تحلیل و واکاوی تأیید کند و به عبارتی، به دام ساده‌لوحی و زودباوری گرفتار شود. ◾️ متوقف‌شدن رشد کاربر وقتی کاربر فضای مجازی، در یک پیله ارتباطی حبس می‌شود، به‌اشتباه خودش را در یک جهان ارتباطی گسترده غرق می‌بیند. او در این جهان، به واسطه مواجه‌شدن با نظرات و عقاید موافق، آرام و خوشحال به نظر می‌رسد، اما حقیقت این است که این فضای ادراکی، چیزی جز یک توهم نیست و آرامشی که بر فضای افراد همفکر حاکم است، به‌نوعی فقط تسکین فشارهای روانی گروه است و آنچه در بلندمدت باقی می‌ماند، یک فضای فکری بسته است که با بایکوت‌کردن نظرات متنوع و مخالف، راه را بر رشد فکری مخاطبان خودش می‌بندد و آنها را در یک رکود فرساینده گیر می‌اندازد. فردی که از نظر اطلاعاتی در حصر قرار گرفته است، به‌ندرت می‌تواند خلاقیت و نوآوری‌ای داشته باشد. ◾️ تفکیک اجتماعی کاربر با چندپاره‌شدن جامعه و تفکیک اجتماعی کاربران فضای مجازی، خواسته یا ناخواسته، افراد خودشان را زیر چتر یک قشر خاص می‌برند و در نتیجه، تحت فشار غیرمستقیم گروه، خودشان را با سایر افراد، همرنگ و هم‌نوا می‌کنند و به هنجارهای اجتماعی‌ای متوسل می‌شوند که مطابق با خواسته همفکران‌شان است و کمک می‌کند آنها در جمع بمانند. ◾️ تنها شدن کاربر کاربر در محدوده آسایش همفکران، پیوسته با اطلاعات آشنا و داده‌های مورد علاقه‌اش روبه‌رو می‌شود و به این ترتیب، از دیگران و اطلاعات متنوع و متعددی که دارند، فاصله می‌گیرد. این فاصله، او را در یک حباب نامرئی زندانی می‌کند؛ حبابی که بعد از فعالیت بیشتر کاربر در فضای مجازی، گستره و دامنه بزرگ‌تری پیدا می‌کند و تنهایی بیشتری را برای او رقم می‌زند. محیط حبابی که فرد درون آن گیر افتاده، هرچند در ظاهر، باب میل اوست و مطابق با علاقه‌مندی‌ها و باورهای او جلو می‌رود، اما در باطن، به یک زندان کوچک و مختصر شبیه است که کاربر را به کنج عزلت خودش کشانده است. ◾️ گرایش کاربر به سوگیری تأییدی کاربر محبوس در حباب فیلتر، به‌مرور ترسو و راحت‌طلب می‌شود. او پیوسته تلاش می‌کند که خودش را از هرگونه نگرانی دور کند و یک موقعیت فریزشده برای خودش دست‌وپا کند. و به این دلیل، به منطقه امن ذهنی خودش خو می‌گیرد و از هر تجربه تازه‌ای طفره می‌رود و در نهایت، به دام خطای شناختی تأیید گرفتار می‌شود. به این معنا که با اشتباه ادراکی خود، درصدد تأیید مدل ذهنی و مفروضات فعلی خودش برمی‌آید و شواهد متناقض و متضاد را، بدون بررسی و واکاوی رد می‌کند. 🗞 این‌ها بخشی از یادداشت مصطفی سلیمانی در شماره ١٤٤ ماهنامه مدیریت ارتباطات و در پرونده حباب فیلتر است. ◽️◽️◽️ @cm_magazine

🔹️ چاره تنهایی . بیشتر آدم‌ها با احساس تنهایی دست به گریبانند. خودشان را توی عالم، تک و تنها می‌بینند، و انگار هر چقدر هم دست‌وپا می‌زنند، نمی‌توانند خودشان را از این مخمصه نجات بدهند. اما تنهایی چاره دارد. بعضی‌وقت‌ها آدم‌ها از احساس سنگینِ تنهایی خفه می‌شوند، چون «خودِ واقعی‌»شان نیستند. عقل و فهم خودشان را کنار گذاشته‌اند و با عقل دیگران زندگی می‌کنند. این‌طور آدم‌هایی تنهایانِ دور افتاده از خویشند. بعضی‌وقت‌ها آدم‌ها حس می‌کنند توی این عالمِ عریض و طویل، یک گوشه تنها افتاده‌اند، چون چشمشان دائم پیِ فکر و حرف بقیه دودو می‌زند. این‌طور آدم‌هایی، آن‌قدر خودشان را پس می‌زنند و به بقیه آویزان می‌شوند که احساس تنهایی روی گله به گله وجودشان چنبره می‌زند. بعضی‌وقت‌ها آدم‌ها آن‌قدر خودشان را دست‌ِبالا می‌گیرند که راستی‌راستی همه را از دور و اطرافشان فراری می‌دهند. این‌طور آدم‌هایی آن‌قدر خودشیفته‌اند که تنها خودشان را قبول دارند و می‌پسندند. و همین است که تنهایی سهمشان می‌شود. بعضی‌وقت‌ها آدم‌ها خودشان را با کاری مشغول می‌کنند که با جانشان آمیخته نیست. به کاری مشغول می‌شوند که استعدادی توش ندارند. و از این‌جا مانده و از آن‌جا رانده می‌شوند. این‌طور آدم‌هایی آن‌قدر کلافه‌ و خسته‌اند که نمی‌توانند با هيچ‌کس اُخت و اُنس بگیرند. و آن‌قدر غمگینند که حتی حوصله خودشان را هم ندارند و همین می‌شود که تنها می‌شوند. بعضی‌وقت‌ها آدم‌ها با خودشان در جنگند. یعنی خودشان را می‌کوبند. از خودشان بیزار می‌شوند. با خودشان دشمن می‌شوند. و طولی نمی‌کشد که با بقیه هم سرِ جنگ و دشمنی برمی‌دارند. این‌طور آدم‌هایی آن‌قدر دل‌زده و خشمگینند، که نمی‌توانند هیچ‌کس، حتی خودشان را هم بپذیرند. تنهایی ثمره جنگ‌های درونی است. اصلاً آدم‌ها، همه‌شان بی‌کم و کاست توی تنهایی غوطه‌ورند، مگر این‌که خودِ واقعیشان باشند، خودشان را آویزانِ بقیه نکنند، خودشان را با بقیه برابر ببینند، پی علاقه و استعداد خودشان باشند، و با خودشان توی صلحِ مطلق زندگی کنند. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۴۵ 🍀❤️ @The_meaningoflife

🔹️دانلود فیلم 🎞Jules et Jim 🎥 «ژول و ژیم»(۱۹۶۲) 📝 زیرنویس چسبیده فارسی|کیفیت 720p ✂️ بدون سانسور 🌍محصول کشور: فرانسه 🔹️ژانر: رمانتیک/کمدی/عاشقانه 🔹️نویسنده: فرانسوا تروفو و ژان گرو براساس رمانی از هانری‌پی‌یر روشه 🔹️کارگردان: فرانسوا تروفو 🔥بازیگران: ژن مورو/اسکار ورنر/هنری سره/سیروس رضوانی 🏆 📝خلاصه داستان: سال ۱۹۱۲ در پاریس، ژول مرد نویسنده اتریشی خجالتی و ژیم مرد نویسنده پاریسی خوش مشرب تحت شیفته مجسمۀ سنگی یک زن هستند تا این که با کاترین مواجه می‌شوند که همزاد مجسمه به نظر می‌آید. ژیم باوجود آن که ارتباط نزدیک میان ژول و کاترین، در کنار آنها می‌ماند. کاترین هم حتی وقتی از ژول صاحب فرزند می‌شود ترجیح می‌دهد ژیم کنارشان بماند. 🔹️در سال ۲۰۱۰ این فیلم از طرف ماهنامه امپایر در رتبه چهل و ششم فهرست ۱۰۰ فیلم برتر تاریخ سینما انتخاب شد. همچنین ترانۀ این فیلم به خوانندگی به ژرژ دلرو از طرف هفته نامه تایم به عنوان یکی از ۱۰ ترانۀ برتر تاریخ سینما انتخاب شد. این فیلم یکی از آثار شاخص جریان موج نوی سینمای فرانسه است. کارگاه #عشق_درمانی فیلم ۷ #مصطفی_سلیمانی ❤️☘ @filsofak

🔹️پرونده روان‌شناسی #عزت_نفس ۳ موضوع:‌ (اسلحه انتقادگرِ درون) #مصطفی_سلیمانی با داستان: شوخی با موج دریا مجله حریم‌ امام، ش ۵.۱ ❤️☘ @filsofak

«فکر کردن» خوب است، اما گاهی «بلای جان» و «نابودگرِ روح و روان» است. در شماره جدید مجله #کرگدن، روایتی واقعی از یک زندگی را نوشته‌ام که به شرح یکی از خطای شناختی رایج می‌پردازد. «مرگ هزارپای ریاضی‌دان برای یک حبه قند» را در کرگدن ١۴٢ بخوانید. #مصطفی_سلیمانی ❤️☘ @filsofak

شناورشدن واژ‌ه‌ها و رابطه آن با دموکراسی و استبداد اگر به محیط زندگی مردم جامعه و رسانه‌های کشور انگلستان دقت کنید مُحال است کسی را که دکتر نیست در خطاب -خواه کتبا و خواه شفاها- دکتر بخوانند یا کسی را که مهندس نیست مهندس بنامند. غرض یادآوری این نکته است که در جامعه برخوردار از دموکراسی، کلمات را به‌راحتی نمی‌توان شناور کرد. کلمات مانند انسان‌ها حیثیت خاص خود را دارند و کل جامعه است که می‌تواند در باب سرنوشت مفهومی کلمات تصمیم بگیرد. بنابراین اگر کسی کشیش است شما در چنان جامعه‌ای نمی‌توانید به‌راحتی او را اسقُف اعظم یا بالاتر خطاب کنید. هم او ناراحت می‌شود و هم جامعه شما را از بابت تجاوز به حدود کلمات مورد شماتت قرار خواهد داد. بر همین قیاس کلماتی از نوع استاد و دانشمند و فیلسوف و امثال آن. اما در جامعه استبدادی مسائل برعکس جریان دارد. شما جای هر کلمه را با همسایه‌های آن و با مدارج بالای آن به‌راحتی می‌توانید عوض کنید. نه مخاطب شما از این بابت احساس شرمساری خواهد کرد و نه جامعه شما را مورد انتقاد قرار خواهد داد که این کسی را که تو مثلا فلان عنوان را به او داده‌ای، او دارای چنین مقامی نیست. تجاوز در حریم کلمات در جامعه استبدادی چنان راحت انجام می‌شود که خیلی به‌ آسانی می‌توان کلمه پاپ را _که مفهومی منحصر به فرد و هیچ‌گاه در تاریخ دو تا نبوده است- اندک‌اندک بر هر دربان و کشیشی، اطلاق کرد و این تجاوز به حدود کلمات را تا آن‌جا گسترش داد که در هر روستایی چندین پاپ در عرض هم وجود داشته باشند. همان‌طور که در جامعه استبدادی می‌توان به حقوق افراد تجاوز کرد به حدود کلمات هم می‌توان تجاوز کرد و همان‌طور که در جامعه برخوردار از آزادی و قانون به حقوق افراد نمی‌توان تجاوز کرد، به حدود کلمات هم نمی‌توان تجاوز کرد. از این روی زبان قلمروی است که از مطالعه در آن می‌توان به حدود رعایت حقوق و آزادی‌های فردی و اجتماعی موجود در آن جامعه پی برد. هرقدر جوامع برخوردار از اندیشه دمکراسی باشند زبانشان از شناوری‌های تند بر کنار است و هر قدر استبدادی باشند به همان میزان زبان‌هاشان شناور است. در شعر رودکی تجاوز به حدود کلمات بسیار اندک است، زیرا جامعه سامانی جامعه‌ای است تا حد زیادی برخوردار از قانون و آزادی. شناور بودن زبان هیچ ربطی به زایندگی زبان ندارد، شک نیست که زبان انگلیسی در عصر حاضر -به دلیل هزار عامل فرهنگی و سیاسی و اقتصادی- زاینده‌ترین زبان جهان است، ولی ممکن است به اعتبار عارضه شناوربودن با زبان فلان کشور عقب‌مانده نیمه‌مرده در زنجیر استبداد در اعماق قاره سیاه قابل مقایسه نباشد؛ یعنی زبان آن کشور از زبان انگلیسی شناورتر باشد. شناور شدن زبان اصلا شاید یکی از دلایل نازایی زبان باشد. زیرا زایایی از خواص رشد اجتماعی و فرهنگی است و شناورشدن از لوازم عقب‌گرد و فروماندگی است. شناورشدن نشانه فقدان اندیشه‌های فلسفی و عقلانی در زیربنای جامعه است و جامعه‌ای که در آن اندیشه حکیمان و فرزانگان نقشی نداشته باشد، به‌ناگزیر بازیچه خودکامگان و عوام‌فریبان است. |دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی| ❤️☘ @filsofak

انسان معنوی و هفت ویژگی او من شروط لازم و کافی آن را نمی‌توانم ذکر کنم. فقط شروط لازم آن را ذکر می‌کنم. ۱. اوّلین مسئله زندگی او این است که "چه باید بکنم؟" هر مسئلۀ دیگری غیر از آن تنها زمانی برایش اهمیت می‌یابد که حل آن در پاسخ این سؤال تأثیر داشته باشد. حتی اگر می‌پردازد به این‌که آیا خدایی هست یا نه، آیا زندگی پس از مرگ هست یا نه و آیا جهان متناهی است یا نامتناهی، نظام جهان اخلاقی است یا نه و ... ۲. زندگی انسان معنوی اصیل است، عاریتی نیست. زندگی اصیل یعنی زندگی‌ای فقط بر اساس فهم و تشخیص خود. بنابراین، در این زندگی تقلید، تبعیت از افکار عمومی‌، تحت تأثیر هیجانات عمومی ‌قرار گرفتن، تعبدهای بلادلیل و … وجود ندارد و انسان فقط بر اساس عقل و وجدان اخلاقی خود زندگی می‌کند هرچه را بر اساس عقل و وجدان اخلاقی، درست تشخیص داد به آن عمل می‌کند وگرنه آن را پس می‌زند. ۳. به کل جهان هستی رضا داده است، از جمله به درد و رنج‌ها و شرور این جهان. در عین این‌که همه تلاش خود را برای بردن امور به سمت و سوی نیکوتر انجام می‌دهد،. ۴. برای انسان معنوی بسیار مهّم است که امور تغییرپذیر را از امور تغییرناپذیر تفکیک کند، تا تمام هم و غم خود را صرف امور تغییرپذیر کرده و با امور تغییرناپذیر کلنجار نرود. ۵. تفاوت‌ها را کاملا هضم کرده و پذیرفته که خود با تمام انسان‌های دیگر متفاوت است، هم به لحاظ اخلاقی و هم به لحاظ روان‌شناختی. ۶. انسان معنوی با هیچ‌کس مسابقه نمی‌دهد. فقط با خودش مسابقه می‌دهد. انسان معنوی همیشه خود را فقط با خودش در حال مسابقه می‌بیند و آن هم نه در "داشتن‌ها" بلکه در "بودن‌ها". ۷. ویژگی هفتم انسان معنوی این است که در مقام نظر حقیقت‌طلبی، در مقام عمل عدالت‌طلبی و در مقام احساس و عاطفه نیز عشق‌ورزی پیشه کرده است. |مصطفی ملکیان| ❤️☘ @filsofak

🔹️پرونده روان‌شناسی #عزت_نفس ۲ موضوع:‌ (انتقادگرِ درون) #مصطفی_سلیمانی با داستان: ژ ۳ مجله حریم‌ امام، ش ۵۰۰. ❤️☘ @filsofak