فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
رفتن به کانال در Telegram
🌱روانکاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما 📍مصطفی سلیمانی (دکتری فلسفه کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق کارشناسی ارشد روانشناسی شخصیت) 📱ارتباط با من: @mostafa_soleymani63 . 🔖اینستاگرام: https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
نمایش بیشتر7 467
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-27 روز
-530 روز
آرشیو پست ها
Repost from معنای زندگی
🔹️ اضطراب خوشبختی
همه آدمها بیکموکاست، دلشان میخواهد سعادتمند باشند.
دلشان میخواهد حالشان خوب باشد. کِیفشان کوک باشد. نیششان تا بناگوششان باز باشد. توی دلشان عروسی باشد. ولی انگار همه اینچیزها براشان دستنیافتنی است. انگار یک رؤیاست. آرزویی است که تا ابد آرزو میماند. و خیالی است که تا آخرِ دنیا هم جان نمیگیرد؛ چون خاصیتِ دنیا این است که خوشی توش جا نمیشود!
بیشتر آدمها یکجورهایی مطمئنند نمیشود همیشه خوش باشند. مطمئنند نمیشود دنیا به کامشان بچرخد. و خیال میکنند اینجور دیدنِ دنیا یعنی واقعبینی. حسشان این است که روشنفکرند، چون دنیا مجموعهای از خوبیها و بدیهاست. پر از خوشی و ناخوشیست. و هرکس دنیا را اینطور نبیند ابله است. به این خاطر، به نظرشان معقول است که بالأخره بعد از هر خنده زیاد، یک گریه سنگین هم از راه برسد.
بیشتر آدمها آرزوی خوشبختشدن را به گور میبرند، چون تا میآیند مزه خوشبختی را زیر زبانشان احساس کنند تُفَش میکنند. با خودشان میگویند چرا باید به چیزی عادت کنم که دوام ندارد؟ چرا باید توی راهی بیفتم که آخرش به سقوط ختم میشود؟ اصلاً مگر من تافته جدا بافته عالمام؟ چرا باید همه خوشیهای دنیا، راهشان را کج کنند سمت من؟ بقیه آدمها چه گناهی کردهاند که خوشبخت نیستند؟ اصلاً مگر زندگی اینشکلی است؟ و همینطور دلیل میبافند تا خودشان را قانع کنند هیچ وجهی ندارد که خوشبخت باشند.
آدمها خوشبخت میشوند اگر شجاعتِ تحملِ خوشبختی را داشته باشند؛
اگر باور کنند که خوشبختی، نابودشان نمیکند؛
و اگر قبول کنند که لازم نیست خوشبختیشان نیست و نابود شود.
اما بیشتر آدمها حوصله ندارند با اضطراب خوشبختیشان بجنگند.
اعصابشان نمیکشد چرندیات ذهنشان را برملا کنند.
و ترجیحشان این است که یک عمر بدبخت باشند، چون خوشبختی جرأت میخواهد.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۵۴
🍀❤️ @The_meaningoflife
(تفاوت واجب و اجبار)
.
_جامعه، وقتی میتواند مسألهای را اجبار و قانون کند که مقبولیت اکثریت مردم را لحاظ کرده باشد. در واقع زمانی شریعت تبدیل به قانون و اجبار میشود که جامعه، قانون الهی را به میثاق اجتماعی تبدیل کرده باشد!
_به عنوان مثال:
اگر اکثر مردم یک جامعه(مثلا 80%) خواستار نگاهی غیر از شرع باشند، پیداست که پیشنهاد شرع، قابلیت تبدیل شدن به قانون و اجبار را ندارد!
_علامه طباطبایی معتقد بود که زمانی باید بگوییم فلان امر حرام است که مردم آمادگی ایمانی انجام آن حکم را داشته باشند. یعنی میان گفتن آن حکم و استطاعت انجام آن از سوی مردم، فاصلهای نباشد.
ایشان می فرمایند: «حکمت نزول تدریجی و تفریق قرآن، مقارن شدن علم و عمل به قرآن و تمامیت یافتن استعداد مردم در تلقی آن است و برای اینکه طبع بشر از گرفتن معارف و احکام آن زده نشود.»(ذیل آیه۱۰۶، سوره اسرا)
ضمنا أمر و نهی قبل از تعلیم و تعلّم، محبّت سوز و روی مخ مردم راه رفتن است که موجب نفاق و دورویی میشود!
_شهید بهشتی میفرماید: فرزندانتان را آدم بار بیاورید؛ آدم یعنی انسان آزاد و آگاه!
_آزادی و قدرت انتخاب را نباید از انسان گرفت تا مبادا انسانیّتش مخدوش گردد!
به گفته یکی از فضلای قم:
۱. حکم پوشش بانوان در همان آغاز بعثت اعلام نشد. سیزده سال تلاش فکری و فرهنگی در مکه و چند سال زمینهسازی تربیتی در مدینه لازم بود تا این قانون به احکام اسلامی راه یابد. جالب اینجاست که قرآن در هنگام اعلام وجوب حجاب، حکمت آن را «شناخته شدن زنان باایمان» و درنتیجه، «آسودگی و آزار ندیدن» آنان اعلام میکند و نه حفظ یا گسترش عفاف و حیا.
۲. اکنون پس از حدود چهل سال حجاب اجباری در ایران، بهتر از هر زمان دیگر میتوان این نکته را درک کرد که تحمیل پوشش و ظواهر، اگر عفت و حیا و ایمان مردم را کاهش ندهد، آن را افزایش نخواهد داد و تنها راه، همان است که پیامبر خدا پیمود:
ترویج خداباوری و گسترش کرامت و اخلاق انسانی. وقتی این بذر در جانها به شکوفایی رسید، قطعاً ثمرات و نشانههایش در حفظ حجاب و پایبندی به ظواهر نیز آشکار خواهد شد.
.
پس در نتیجه:
یک جامعه عقلایی، برای کسب رضایت عمومی، می بایست آنقدر جلو رود که قانون الهی تبدیل به یک میثاق اجتماعی گردد. باید همچون پیامبر روی مخ مردم کار کرد، اما ما روی مخ مردم راه میرویم!
🌾 #مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
🔰 ٧٠ درصد کودکانی که مورد آزار و اذیت قرار میگیرند، در بزرگسالی کودکان دیگر را آزار میدهند.
📌 این تصاویر به شیوهای گویا و اثرگذار، چرخه آزار و اذیت را نشان داده و مخاطب به سادگی میتواند درک کند که چطور ایجاد خشونت در زمان حال، خشونت را در آینده بازآفرینی کرده و آن را ادامه میدهد؛ یک چرخه خشونت همیشگی! این کمپین برنده جوایز معتبر خلاقیت کن ۲۰۱۳ و کلیو ۲۰۱۳ شده است
#آگهی
@AR_NOSRATI
🔰 میتونیم با هم اختلاف نظر داشته باشیم و همدیگر رو دوست بداریم، مگر اینکه عقیده و نظر تو مبتنی بر سرکوب من باشه و انسانیت و حق زیست من رو منکر بشه!
🖌جیمز بالدوین / نویسندۀ آمریکایی
#شعرو متن
@AR_NOSRATI
📝📝📝
📌 به سخنان دشمنانت خوب گوش کن، در آن حقایقی خواهی یافت که هیچیک از دوستانت به تو نگفتهاند.
افلاطون
#شعرومتن
@AR_NOSRATI
📷📷📸
📌 تعدادی از عکسهای سوررئال Patty Maher را ببینید، او فضاهای عجیب و غریبی خلق میکند، با سوژههایی که غالبا زن هستند اما هیچ وقت چهرههایشان دیده نمیشود.
#عکس
@AR_NOSRATI
کیرکگور نخستین کسی بود که میان ترس و اضطراب (دلهره) تمایز قائل شد، او ترس را ترسیدن از چیزی و دلهره را ترسیدن از هیچ چیز یا نیستی تعریف کرد و سرسختانه معتقد بود در این نیستی، دیگر فرد کارهای نیست.
فرد دلهره از دست دادن خود و نیست شدن را دارد و از آن مضطرب است. برای این اضطراب نمیتوان مکانی تعیین کرد. رولو می میگوید: ناگهان از همه سو بر ما یورش میبرد. ترسی که نه قابل فهم است، نه معلوم است از کجا آمده و نه میتوان با آن مواجه شد و با این وجود هولناک و هولناکتر میشود: احساس درماندگیای را موجب میشود که خود ناگزیر اضطراب بیشتر میآفریند.
(فروید اضطراب را واکنشی به درماندگی میدانست، نوشته است اضطراب علامتیست که به ما میفهماند خطری در کار است و فرد منتظر است موقعیت درماندهکننده از راه برسد.)
چگونه باید با اضطراب مقابله کرد؟ باید چیزی را جایگزین هیچ چیز کنیم. منظور از عبارت هیچ چیز که مایه دلهره است به تدریج یه یک چیز بدل میشود هم همین است. و رولو می آن را اینگونه بیان کرده است: اضطراب درصدد بدل شدن به ترس است. اگر ترس از هیچ چیز را بدل به ترس از یک چیز کنیم میتوانیم پیکاری برای حفظ جان خود تدارک ببینیم.»
اروین یالوم
از کتاب رواندرمانی اگزیستانسیال
ترجمه سپیده حبیب
❤️☘ @filsofak
[به نظر مازلو] زمانی که فاقد احترام به خود باشیم، در مقابله با زندگی احساس حقارت و دلسردی و ناتوانی میکنیم. برای دستیابی به احساس احترام به خود راستین، باید خود را خوب بشناسیم و بتوانیم فضایل و نقاط ضعفمان را به طور عینی تشخیص دهیم. اگر ندانیم چیستیم و کیستیم، نمیتوانیم به خود احترام بگذاریم.
دوآن شولتز
از کتاب روانشناسی کمال
ترجمه گیتی خوشدل
❤️☘ @filsofak
۱۰ فیلم برتر با موضوع عشق
#مصطفی_سلیمانی
+به دوستان خود ارسال کنید
❤️☘ @filsofak
🔹پرونده روانشناسی
#عزت_نفس ۶
موضوع: (تسلّط بر انتقادگرِ درون)
#مصطفی_سلیمانی
با داستان: پنجههای مشتکرده
مجله حریم امام، ش ۵۰۴
به عشق ایمان دارم.
به اینکه خودش پیشقدم میشود. به اینکه خودش دست عاشق را میگیرد و عاشقی را یادش میدهد. و به اینکه خودش عاشق را به خودش میرساند.
لابهلای شلوغپلوغیِ زندگی گیر افتادهای و آنقدر بیچاره شدهای که نمیتوانی قدم از قدم برداری. مات و مبهوتی که باید خودِ غمگینت را چطور سرِ حال بیاوری. دلت میخواهد دلمردگیات تمام شود و زندگی توی تنت بچرخد، که ناگاه عشق لمست میکند.
جان میگیری، ولی دوام نمیآوری. بسکه با خوشی غریبهای رَم میکنی؛ به سمت ناکجاآباد. انگار عشق برایت سم است. زهر مهلک است. مثل آدمی که سالهاست به بوی تعفن خو کرده، عطر تنِ معشوق، زودی دلت را میزند.
راهِ بیراهه خودت را پی میگیری و معشوق را به حال خودش رها میکنی.
معشوق میمانَد. همانجور و همانجایی که جاش گذاشتهای. حتی دستهاش، به شکل آغوش تو خشکشان میزند. و از جاش جُم نمیخورد مبادا گُمش کنی.
تو میروی و میروی و میروی و بالأخره توی رفتنهات، میفهمی آرامِ دلت، همان بود که رهاش کردی.
برمیگردی. نه که راه بیفتی، فقط برمیگردی. اما معشوق، راه میافتد. سراسیمه به سمتت راه میافتد. خودش را تا روبهروت میرساند. دستهاش را به آغوش باز میکند. برای تویی که آغوشی براش نداری!
نمیتوانی بغلش بگیری چون احساس میکنی کم و خوار و خفیف است. با خودت میگویی «این بود؟ چقدر آسان به دست میآید! پس به دردم نمیخورَد.» با خودت میگویی «لابد من خیلی میارزم که اینطور برام سر و دست میشکند!»
محلش نمیگذاری و میچرخی. دوباره راه بیراهه خودت را میروی. اینبار تندتر از قبل. اما معشوق نمیرود. میمانَد. دوباره همانجایی که رهاش کردهای میایستد تا گُمش نکنی.
تو میروی. تند. ولی یاد معشوق، رهات نمیکند. مکث میکنی. معشوق دوباره به سمتت راه میافتد. تا میبینی به سمتت راه افتاده، دوباره رَم میکنی. راهِ بیراههات را میروی. به خودت میآیی. تازه میفهمی آرامِ جانت همان است که هی پساش میزنی و رهاش میکنی. پیاش میروی. محکم. مطمئن. تند.
و دستهاتان. آغوشید برای هم. الی الأبد.
#مصطفی_سلیمانی
#کارگاه_نویسندگی
.
#نوشتن_درمانی #نویسندگی #نویسندگی_خلاق #آموزش_نویسندگی #نوشتار_درمانی #درمان
.
.
🔸️پانویس:
کامنت دوستان را بخوانید و خودتان هم کامنتی خلاقانه برای شرح این صحنه بنويسيد🌻
https://www.instagram.com/p/CfriaEWugt2/?igshid=YmMyMTA2M2Y=
❤️☘ @filsofak
توصیههایی برای جستجوی دقیقتر در گوگل
چطور نتایج مرتبط و معنیدارِ جستجو را از نتایج نامرتبط و گمراهکننده تفکیک کنیم. نکاتی که ممکن است بعضیشان را بدانید، اما لزوما نه همه آنها را.
در این ویديوی آموزشی مشخصا راههای محدودکردن ابتدایی نتایج و فرمولهای جستجو در گوگل را با ذکر مثالهایی مرور میکنیم.
|کانال فکتنامه|
@JameahiBehtarBesazim
گفتوگو و توسعه
ما به اشتباه گمان میکردیم باید گفتوگو کنیم تا بفهمیم چگونه به سمت توسعه برویم. در طول "گفتوگوهای توسعه" دریافتیم که گفتوگو خود توسعه است؛ گفتوگو یعنی توسعه. ملتی که مهارت گفتوگو دارد توسعه یافته است و ملتی که توسعه یافته است مهارت گفتوگو دارد.
|دکتر محسن رنانی، مطلب کامل را اینجا ببینید|
@JameahiBehtarBesazim
🔹️دانلود فیلم
عصر معصومیت (۱۹۹۳)
THE AGE OF INNOCENCE
📥 کیفیت: ۷۲۰p
📝 #زیرنویس_چسبیده_فارسی
💢 نسخه کامل بدون حذفیات
🌟 امتیاز : 7.2 از 10
📺 ژانر : #درام | #عاشقانه
🏆 برنده: برنده 1 اسکار 15 برنده و 33 نامزدی
➕برنده اسکار بهترین طراحی لباس و نامزد 4 اسکار دیگر
➕برنده گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن
➕برنده بهترین کارگردانی و بازیگر نقش مکمل زن از انجمن ملی نقد فیلم آمریکا
➕نامزد جایزه گرمی بهترین موسیقی متن فیلم
♨️ سال انتشار : 1993
👤 کارگردان: مارتین اسکورسیزی
🌟 ستارگان: دنیل دیلوییس، میشل فایفر و وینونا رایدر و...
🚩 محصول کشور: آمریکا🇺🇸
✍ خلاصه داستان: دهه ۱۸۷۰ در نیویورک وکیلی بنام «نیولند آرچر» (دنیل دی لوییس) با دختری بنام «می ولاند» (وینونا رایدر) از خانواده مینگوت نامزد میشود. آرچر میخواهد عروسی هر چه سریعتر برگزار شود، اما از طرف دیگر هر روز بیشتر مجذوب دختر عمه نامزدش، «الن اولنسکا» (میشل فایفر) میشود...
✔️این فیلم در لیست "فیلمهایی که قبل از مرگ باید دیده شود" قرار دارد.
کارگاه #عشق_درمانی فیلم ۱۰
#مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
آدمهای کاغذ و قلم
#مصطفی_سلیمانی
🔸️بعضی آدمها رسمن عاشقند. آدمهایِ کاغذ و قلم که بلدند بیهوا سرِ راهت سبز شوند و با نوکِ قلمشان امید بپاشند به کاغذِ زندگیات.
آنها که اهلِ نوشتن از مهربانیاند و در هر حالی پیِ کلمهای میگردند که قِل بخورد توی کاغذِ مهرشان. آنهایی که بلدند حتی بوها و رنگها را هم کلمه کنند برایت.
نام اینها را باید «نویسندههای عاشق» بگذاری. عاشقانی که هیچوقت بلد نبودهاند بیروح باشند. نخواستهاند کلمات را همینطور خشک و خالی به خوردت بدهند. صمیمیاند و خودمانی.
خالقانیاند که خودشان را شبانهروز وقفِ خَلقِشان میکنند، و تواضع منششان، و عشق تجربه زیستهشان است.
حالا اگر از این نابهای نایاب بپرسی چطور حالتان را خوب کردهاید و من چطور باید حالم را مثل شما خوب کنم، بیبرو برگرد برایت یک نسخه میپیچند: «نوشتن را امتحان کن». میگویند «مثلِ فیلی نباش که از بس تویِ خودش کِز کرده، سخت میتواند عاجهایش را پیدا کند»؛ پس خودت را روی کاغذ بریز.
راستی اگر روزی از بختِ خوش و پیشانیِ بلندت، یکی از اینها به تورَت خورد، مبادا چشم از چشمهاش برداری که بد قافیه را میبازی.
میدانی دارم از که حرف میزنم؟ از کسی که همه احساسات و عواطفِ سرکوب شدهات را میشناسد و با گوشت و پوست و استخوانش دردهای شبیه درد تو را لمس کرده است.
مخاطب حرفهام کسانیاند که «عشق» را جوری برایت شرح میکنند که احساس میکنی نبض جهانت را توی دستهاشان گرفتهاند.
آنها با حضورشان در زندگی تو، کاری میکنند که بیتفاوتی دُمش را بگذارد رویِ کولش و برود پِیِ کارش. آنقدر به دنیایت ارزش میدهند که چیزِ بُنجل دیگر در دنیایت معنایی نخواهد داشت؛ جوری که حتی صدایِ قارقارِ کلاغ و جیرجیرِ برف پاکنِ ماشین هم، زیباترین سمفونیِ دنیا را در ذهنت تداعی کند.
این آدمها بلدند حتی نگاه تو را هم مهربان کنند؛ آنقدر که دلت بخواهد سرپرستیِ تمامِ بیخانمانها و کودکانِ کار را هم بر عهده بگیری و حتی مادرِ تمامِ بچه گربهها و جوجهگنجشکهایِ بیپناه هم باشی.
اصلن جنسِ محبتشان امضادار است و در دل و جانت ردِّپا میگذارند. میتوانند باهات کاری کنند که همیشه منتظر باشی. منتظرِ یک اتفاقِ خوب، جهتِ افتادن، لایِ کلمات، لایِ ساعتهایِ غمگین و شاد، لایِ نگاههای سنگین و آغوشهای سرد.
این آدمها از جنسِ ماندگاریاند. از جنسِ رفاقتهایِ ناب و ابدی. دور نباشید از این آدمها که نویدِ روزهایِ خوبِ زندگیاند، بس که رسالت نیکی به گردن دارند: «واسطۀ خوب شدنِ حالِ دیگران»
❤️☘ @filsofak
Repost from معنای زندگی
اگر راستیراستی آب بخواهی، ابر بهشخصه بالای سرت فرود میآید.
هروقت بخواهی تشنگیات را فرومینشاند. برگ و بارت میشود. و تنگ در آغوشت میگیرد.
اگر راستیراستی بخواهی برسی، هيچوقت از رفتن بازنمیمانی.
#مصطفی_سلیمانی
🍀❤️ @The_meaningoflife
Repost from معنای زندگی
🔹️ از این شاخه به آن شاخه
بیشتر آدمها خودشان را بیچاره میدانند.
معتقدند استعدادهاشان به هدر رفته و کسی بالاسرشان نبوده و قدرشان را ندانسته است. ولی همین آدمها، وقتی نوبت به خودشان میافتد، خودشان هم قدر خودشان را نمیدانند.
شب را روز میکنند و روز را شب، و تنها کاری که انجام نمیدهند، دانستنِ قدرِ خودشان است!
بیشتر آدمها، حتی آنموقع که تصمیم میگیرند قدر خودشان را بدانند، باز هم در مسیرِ بیچاره کردنِ خودشان قدم برمیدارند!
اینجوری که تصمیم میگیرند از خودشان یک اَبَر انسان بسازند! یک همهکاره! یک همهفنحریف! یک همهچیزدان! یک غیرِ انسان!
بیشتر آدمها وقتی یادشان میافتد که باید قدرِ خودشان را بدانند، دستپاچه میشوند؛ درست مثل کسیکه توی یک بیابانِ برهوت گیر افتاده و دارد برای یک قطره آب جان میدهد.
اینجور وقتها بیشتر آدمها، دیوانهوار شروع میکنند به کندنِ زمین!
زمین را جا به جا میکَنند و مثل مرغ سر کنده، برای رسیدن به آب پرپر میزنند. چهار متر اینور میکَنند، پنج متر آنور، نیم متر هم یک طرفِ دیگر. میکَنند و خودشان هم میدانند که با اینجور کَندنی، به هیچجا نمیرسند. میکَنند و آخرش هم دست از پا درازتر میشوند. میکَنند و تَهَش هم، تشنه و خسته و مأیوس و غمزده، ولو میشوند روی شنها و دراز به دراز میافتند و میمیرند؛ بدون اینکه حتی یک چکه آب هم گلوشان را تَر کرده باشد.
بیشتر آدمها عادت دارند بیهوده و بیهدف از این شاخه به آن شاخه بپرند.
عادت دارند نیروی وجودیشان را بیتمرکز، پخش کنند روی هزار تا موضوع، و دست آخر، هیچچیز به دست نیاورند و از اینجا رانده و از آنجا مانده شوند. عادت دارند انرژیشان را متفرق کنند. عادت دارند به همهکار بپردازند و به هیچکاری نپردازند. عادت دارند همهکاره هیچکاره شوند.
انگار نه انگار که نور خورشید، وقتی میسوزاند که مداومت و تمرکز داشته باشد. و انگار نه انگار که آب، وقتی سنگ را سوراخ میکند که از چکّه مداوم خسته نشود.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۵۱
🍀❤️ @The_meaningoflife
