کرشمه

‏می‌دانی! سخت‌ترین قسمت، رفتنت نبود؛ سخت‌ترین قسمت این بود که زندگی بعد از تو ادامه پیدا کرد. صبح آمد، مردم خندیدند، خیابان‌ها شلوغ شدند و هیچ‌کس نفهمید که جایی در این دنیا، قلبی آرام آرام از چیزی که دیگر برنمی‌گردد، دست می‌کشد. حالا دیگر صدایت را به یاد نمی‌آورم و برای به یاد آوردن چهره‌ات باید تلاش کنم. تنها چیزی که از تو فراموش نشده، جای خالی توست؛ و چه اندوهی بزرگ‌تر از این‌که آدم، نبودنِ کسی را واضح‌تر از خودش به خاطر بیاورد. به رفتنت عادت کردم عزیزم، به بازنگشتنت نه!