کرشمه

به تو فکر می‌کنم. تویی که کشته شدی و من حتی نامت را نمی‌دانم. تویی که فیلم و عکسی از لحظه‌ی جان‌باختن و خاکسپاری‌ات موجود نیست و نمی‌دانم کجا و زیر کدام سنگ آرمیده‌ای. تو که همه‌جا همراه منی. هر صبح با صدای تو بیدار می‌شوم، همراه تو در خیابان قدم می‌زنم. به یاد تو شاخه‌گلی از سرِ چهارراه می‌خرم و با تو شب‌ها خنجری درون خودم می‌چرخانم تا بغضم بدل به اشک شود که من زخم‌هایت را هر شب با اشک‌هایم می‌شویم.