کرشمه

کاش تو را در پارکی می‌دیدم، روی نیمکتی که آفتابِ کم‌جان عصر یک روز پاییزی بر آن افتاده، با نوه‌هایت که دورت می‌دویدند و تو با لبخند نگاهشان می‌کردی؛ نه این‌جا، نه روی یک اسکرین‌شات از ویدئوهای کهریزک نه میانِ این کیسه‌های مشکی. کاش جهانی دیگر وجود داشت که در آن، مرگ تو به آهستگیِ غروب خورشید بود؛ شبی در سال‌های پیری، وقتی صورتت از خنده پُر چین شده و دستت در دستِ نوه‌هایت گرم است، نه این‌گونه ناتمام و خونین...