saeed_khaksar58

از پیچ و تاب راه بالا رفت گم شد میان  بغض و اندوهم افتادم از پا ، روی خاک سرد بیهوده میگفتم چنان کوهم میرفت و دنیای مرا میبرد میرفت و بر  جانم تبر میزد طعم نبودن را به من می داد مردن به بودن هام  سر میزد از رنگ لبهای جنونخیزش تا حسرت در سینه پنهانم از وسعت چشمان دریاییش موج بلا مانده ست در جانم میرفت آرام و نمیدانست دستان سردم را چه خواهم کرد میرفت و  میرفت و چه خواهد شد میرفت در بهت سکوتی سرد وقت مرور خاطراتش بود دنیای چشمم از غمش تر بود با یاد لبخندش دلم لرزید یاد صدایش تیر آخر بود از مرد بودن قصه ها گفتم اما نگفتم مرد یعنی سنگ گفتم که مردان سخت میمیرند در عشق نه ، در های وهوی جنگ پایان راه بودنم با او آغاز در خود مردن من شد دیدم ترک برداشت دنیایم آینه جان ! وقت شکستن شد #سعید_خاکسار @saeed_khaksar58 1405/08/10