می‌خواهم زنده بمانم

توانِ ماورائیِ شما اینه که زبانِ گربه‌ها رو بلدی و می‌تونی باهاشون حرف بزنی.

توانِ ماورائیِ شما اینه که می‌تونی با موج‌ها سخن بگی، سوارِ موج‌های دریا بشی و همراه اون‌ها سفر کنی‌.

توانِ ماورائی شما اینه نه با لمس کردن زمینِ هر منطقه‌ای می‌تونه گذشته‌ و تاریخی که پشت سر گذاشته و اتفاقاتی کا درش رخ داده از ازل تا به امروز رو ببینی.

توانِ ماورائی شما اینه که می‌تونی پرنده‌های اساطیری رو ببیینی، باهاشون ملاقات کنی و اون‌ها رو رام کنی و حتی گاهی همراه اون‌ها به آسمان سفر می‌کنی.

توانِ ماورائیِ شما اینه که شب ها که همه خوابن، وقتی از زمین و آدم‌ها خسته‌ای می‌تونی به کهکشان ها، سیارات و ستاره ها سفر کنی.

توانِ ماورائی شما اینه که با در دست گرفتن کتاب‌ها می‌تونی دوره‌ای که اون کتاب درش نوشته شده رو ببینی و به اونجا سفر کنی‌.

توانِ ماورائیِ شما اینه که می‌تونی احساسات رو به شکل گیاهان در بیاری و از خاک رشدشون بدی و اون ها رو پرورش بدی‌.

توانِ ماورائی شما اینه که نه تنها مخفی‌گاه اسب‌های بالدار رو بلدی و همراهشون می‌تونی سفر کنی‌‌‌، که به زبان همه‌ی اسب‌ها مسلطی و می‌تونی باهاشون سخن بگی.

توانِ ماورائیِ شما اینه که می‌تونی با لمس کردن آب، صدای موجوداتی که درون اون زندگی می‌کنن رو بشنوی و باهاشون حرف بزنی‌.

توانِ ماورائی شما اینه که دست به هر گیاهِ خشکیده‌ای بکشی زنده و سبز می‌شه‌.

توانِ ماورائیِ شما اینه که با نگاه کردن به چشم‌های آدم‌ها، احساسات نفهته‌ی اون‌ها رو از پشت نقاب چهره‌هاشون می‌تونی ببینی.

توانِ ماورائی شما اینه که هاله‌ی اطرافِ آدم‌ها که شامل تمام ویژگی‌هاشون هست رو می‌‌تونی ببینی‌

یه چالش کوچولوی آخر شبی باز بریم؟ این پیامو فوروارد کنید کانالتون، با توجه به حسی که ازتون می‌گیرم بگم توانایی ماورائی شما چیه؟!

من این روزا خیلی به یه معجزه نیاز دارم، وقت‌هایی که از خودم ناامید می‌شم، یادم میاد کلی آدمِ قشنگ هستن که انتخاب کردن اینجاد کنار من باشن و دلم گرم می‌شه. لطفا برام دعا کنید بیام با ذوق بهتون بگم شد اونی که می‌خواستم. ✨🤍

کاش یک‌جایی از قرن نوزدهم به دنیا میومدم؛ نامه می‌نوشتم، پنجره باز می‌کردم و خیره به جاده، برای رسیدنِ جواب، سه ماه صبر می‌کردم. البته با شناختی که از خودم دارم، روز سوم نامه‌ی دوم رو می‌فرستادم: ببخشید، نامه‌ی قبلی به دستتون رسید؟

آدم گاهی یه حرفی رو همون موقع باید بگه. نه چون بعداً دیگه معنی نداره؛ چون حسی که پشتشه، ممکنه دیگه همون حس نباشه. یه وقت‌هایی هنوز دلت می‌خواد چیزی رو تعریف کنی، هنوز ذوقت تازه‌ست، هنوز ناراحتی‌ت تازه‌ست، هنوز چیزی توی دلت هست که می‌خوای طرف مقابل بدونه. زمان که می‌گذره، حرف هنوز می‌تونه گفته بشه، اما شاید دیگه اون چیزی نباشه که اون روز دلت می‌خواست بگی. چیزی که دیر گفته می‌شه، بیشتر شبیه خاطره‌ی یه حسه تا خودِ اون حس.

یا یاور همیشه مومن هم پیدا نشد که تو حرم چشم‌های نازمون نذرشو ادا کنه.

شاید معنی زندگی، همین دوام آوردن بوده.

به قول افشین یدالهی: آخر قصه‌امه اما قصه‌ی آخرم این نیست آخر راهی که باید من ازش بگذرم این نیست