نیل‌سآ🐞

رنج، تمامِ اتاق رو پر کرده بود. اما کافی بود یک نفر از تهِ دل بخنده، یا باد موهامون رو به هم بریزه و یا یک آهنگ به جای قلبمون بتپه. همه‌چیز برای چند دقیقه دوباره ممکن می‌شد و ما، به شکلِ غم‌انگیزی، معتادِ همین "ممکن شدن‌های کوتاه" بودیم.