مرثیه فرمانده. ‌ ‌

.

در این لحظه از همه چیز بیزار بود. از خود، از دنیایش، از آدم های اطرافش، از نگاه ها و فریاد های بی‌صدایش؛ تا یک قدمی مرگ رفته بود اما بنظر می‌رسید آنجا معطل مانده و برای جرعه‌ای امید له له میزند.

چالش این متن+پست رو فور کنید تا متن پایین رو کامل کنم

این اونر رو دوست دارم چون..

جوین باشید

‌𐙚 pt1 بعضے آدم‌ها گناهڪار نبودند ؛ فقط زیادے دیر ، جایے را پیدا کردند کـہ اسمش خانـہ بود .

مچکرم، لذت بردم

چقدر.قشنگ.بود.

آخریـن لبخنـدش را رهسپـارِ نامـه های خوانـده نشـده اش کـرد، دیگـر وقـت سـوزانـدن واژگـانـی بود که در انتحـارِ معشوقـه اش بـه پـای محکمـه رفتـه بودنـد.

- نامهٔ ۲۸ جولای ۱۹۹۶ کیم تهیونگ.

.

فرست میشم جناب

روزا رو می‌گذرونم تا برسه وقتی که نفس منم مثل نفسش بریده شه. هوم، اینه امیدم.

حالا درسته روحیه‌ی سلطه‌گری بالایی دارم ولیخ-

مچکرم

مشکل همینه. به قدری تو ثانیه‌هام رخنه کرده که بیوی اینجا شکل گرفته. مشکلی نیست عزیز.

بیخیال نباید بیتشر از این راجبش فکر کنم.