کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

برای وقت‌هایی که حس می‌کنی آدم‌ها یکی‌یکی دارن از قصه‌ات خارج می‌شن و تو، آخرین نفری هستی که هنوز همون‌جا وایساده. پلی‌لیستی برای موندن، وقتی همه رفتن. #پلی‌لیست

البته لازم به ذکره که فصل دومِ سریالِ mobland رو تا قسمتِ چهارمی که اومد دیدم و چقدر عاشقِ این سریالم. یکم قابل‌ تحمل‌تر کرد امروز رو.

در طول هفته منتظری زودتر جمعه بشه برسی به روز تعطیلت عشق و حال کنی، جمعه که می‌شه یه نگاه می‌ندازی به خودت می‌بینی جز خوابیدنِ صبح تا ظهر هیچ‌جوره از روزت استفاده نکردی.

فکر کنید یک نفر چقدر می‌تونه تنها بشه که از چت‌جی‌پی‌تی بپرسه راه و روش‌های دوست پیدا کردن وقتی به یک شهرِ جدید مهاجرت می‌کنه چیه.

به وایب ِمثبت و منفی تو نگاه ِاول خیلی اعتقاد دارم.

زندگیم افتاده رو یک دورِ عجیب. دخانیات و دود و دم و مشروباتِ الکلی حذف شده. روزها می‌رم سرکار و عصرها می‌رم باشگاه. شب که برمی‌گردم خونه از شدت خستگی جنازه‌ می‌شم و‌ زود می‌خوابم. از‌ هفته‌ی‌ پیش تا الان، هیچ‌کدوم از دوستامو ندیدم. نمی‌دونم اینکه زندگیم ثبات پیدا کرده و‌ همچین سکونی درسته یا غلط؟ منطق و غلطِ این لوپِ تکراری رو نمی‌فهمم. صرفاً می‌دونم که این مدل بزرگ‌سالی رو دوستش ندارم. دلم برای تینیجر بودن تنگ شده. کاش برگردم به روزهایی که دورم شلوغ بود و رفیقام همیشه کنارم بودن. خسته‌ام و اگر چاره داشتم، کل پاییز رو می‌خوابیدم.

امروز که خیلی حالم تخمی بود رفتم یه بستنی خریدم؛ چون ظاهراً تنها راهِ مذاکره با مغزی که از همه‌چیز خسته‌ست، رشوه‌دادن با خوراکیه. بعد از خرید، مشکلات حل نشدن، دنیا هم یهو مهربون نشد؛ ولی چند دقیقه کنار خیابون نشستم و چیزی نخواستم جز اینکه بستنی قبل از خودم آب نشه. اون لحظه تو دلم می‌گفتم شاید حالِ خوب همیشه نجات‌پیداکردن نباشه؛ یه وقتایی فقط کافیه چند دقیقه به خودت فرصت بدی فرو نپاشی، بعد یادِ قیمتی که بابتِ اون بستنی دادم افتادم، دوباره کلم تخمی شد.