یاس بنفش

دو روز جالبی رو پشت سر گذاشتم. هیچوقت دو روز اینقدر پر از اتفاقات خوب، خنده و همزمان آمیخته با نگرانی و دلتنگی رو تجربه نکرده بودم.

از فرزندِ خوب و بی‌توقع خانواده بودن، بیزارم.

بابابزرگ میگه: قدر دوستی که با خوشحالیت خوشحال میشه رو بدون. کم پیدا میشه باباجان، کم پیدا میشه.

دوستم یه جوری با خوشحالی و ذوق من، خوشحال میشه و ذوق میکنه که باعث میشه احساس خوشبختی کنم.

من تمام تلاشم رو می‌کنم که روزانه غر نزنم ولی واقعاً زور خاورمیانه بیشتره.

نیاز دارم برای کل زندگیم از pause لی‌لی و مارشال استفاده کنم.

منم همینطور Olivia Rodrigo عزیزم. "Went to the doctor and she said I was fine But every movie that I see makes me cry It’s like somebody put a weight on my chest I should talk to a friend But I can’t get out of bed My head is spinning and my stomach is sick"

منم یک حریر کم‌تحملم که نمیدونم زندگی چه فکری راجبم کرده که اینطوری می‌کنه.

من حریر بی‌تحمل بودم اما زندگی ازم یه کروکودیل پوست کلفت ساخت.

لطفا یکی این زندگی و وضعیت سلامت منو درست کنه.

روز بدی بود؛ نیاز دارم به بغل، گریه، شیرکاکائو، کیک شکلاتی، دیدنِ دوست صمیمیم‌.

توی دنیای امروزی که همه شبیه‌ هم شدن، علایق شخصی تا حدودی کنار گذاشته شده و خیلی چیزهای دیگه که در جریانیم، "معمولی بودن" خودش نوعی خاص بودنه.

فکر می‌کنم باید با "معمولی بودن" آشتی کنیم.

قلب خسته و تن خسته‌ام اما همچنان خستگی‌شو، به خستگیِ هیچ‌کاری نکردن ترجیح می‌دم.

اول صبح که اینطوری باشه، دیگه مشخصه کل روز قراره چی بشه.

یک لحظه وصل شده‌م و فقط می‌‌خوام بنویسم زن، زندگی، آزادی برای همیشه.

کادر درمان واقعا آدم‌های قوی‌ای هستن، چجوری دارین هر روز توی بیمارستان و همچین فضایی کار می‌کنید؟ چجوری اینقدر قوی هستین و سطح تحمل‌تون بالاست؟ چجوری هم ایرانی هستید، هم توی بیمارستان کار می‌کنید؟

ازتون متنفرم؛ توی این دنیا و هر دنیایی که میتونه وجود داشته باشه ازتون متنفرم، بابت تمام لحظات بدی که باعث شدین تجربه کنیم، به خاطر تمام اتفاقاتی که تجربه کردیم و زندگیِ معمولی‌ای که نشد تجربه کنیم ازتون متنفرم. امیدوارم زنده بمونم و روز نابودی‌تون رو ببینم.

دلم یه جوری برای تد و لیلی و مارشال و بارنی تنگ شده که انگار مدتی رو باهاشون زندگی کردم و دوستامن.