confused

علیرضا اسماعیل‌پور

کاش یاد تو ثانیه‌ای از ذهنم بیرون می‌رفت. وقتی توی آشپزخونه برای بابا دمنوش درست می‌کردم، یاد تو افتادم. یاد عکس‌های عجیب و غریبت، یاد اب‌نبات‌های رنگی، یاد رنگ قرمز که بخاطر تو عاشقش شدم‌. یاد ژاپن. یاد اشپزخونه‌های شلوغ. یاد رنگ نارنجی و جوراب‌های پشمی. هربار اسم شکوفه های گیلاس به گوشم می‌خوره، یاد تو میوفتم. تو یاداور 12 و 13 سالگی من هستی‌. تو به من یاد دادی زندگی، یعنی چی. تو به من یاد دادی تنهایی بعد از ظهرها یعنی چی. تو. تو بزرگترین آدم زندگی من هستی. ثانیه‌ای یاد تو از ذهنم بیرون نمی‌ره. وقتی بوی خیس لباس‌های روی بند خورد به سرم، یک‌لحظه یاد پاییز، رنگ نارنجی و گرمش، یاد چایی کنار بخاری و پوست سوخته‌ی پرتقال، خود پرتقال، پتوهای بزرگ، جوراب‌های بافتنی، بند هودی‌ها و روزهای تاریک افتادم‌. وقتی خواهر کوچیکه‌ام که خواب بود رو بغل کردم، یاد اهنگ‌های او و دوستانش افتادم. یاد دی ماهی که من سیگاری شدم و با اهنگ‌های او و دوستانش گریه می‌کردم. یاد زمستون کلاس نهم و کتابخونه. یاد دره‌ای که پشت کتابخونه بود. یاد اون ساعت پنج صبحی که فکر می‌کردم کلاس داریم و رفتم مدرسه، بسته بود و رفتم کتابخونه، روی زمین خیس از بارون دیشب نشستم، با هودی سفیدی که تو بهم گفتی بهت میاد، با کلی ترس و استرس به ارتفاع زیر پام و دریاچه نگاه کردم و به صدای تفنگ‌ شکارچی‌ها گوش دادم. وقتی مامان یک هفته سرما خورده بود، یاد روزهایی افتادم که نبود. روزهایی که من احساس حمایتگری داشتم و احساس می‌کردم خانواده دارم. احساس خوب خانواده داشتن. مامان. بابا. خواهر و برادر. یاد روزهایی افتادم که مامان می‌رفت و من مجبور بودم توی اتاق تنهایی نقاشی بکشم. بالای صفحه‌اش بنویسم: Mom is never coming home again and I'm always alone with a monster. یاد روزی که مامان بابا دعوا کردن و خون روی سر مامان، ریخت روی نقاشی‌ای که کشیدم. ده ساله که اون نقاشی رو هنوز دارم و یادم نرفته مامان. وقتی کتاب‌های درسیم رو می‌بینم، یاد سانا می‌افتم. یاد شارژرهای خراب، یاد سیم‌ هندزفری‌های پیچ در پیچ، یاد سیم کتاب‌ها، یاد چای سبز، یاد رنگ سفید و سرمه‌ای، یاد آرزوی رها شده‌ی کارگردانی، یاد تئاتر و موسیقی هیپ‌هاپ، یاد فوتبال و برزیل. وقتی خواستم خون روی انگشتم رو بمکم، یاد کوین افتادم. دوستت دارم و همیشه نویسنده‌ی موردعلاقه‌ی من خواهی ماند. یاد نیکا، یاد هیرو، یاد سانا، یاد کوین. یاد احساسات و نوجوانی، یاد زدبازی، یاد تابستون‌هایی که همیشه همه چیز عوض میشد، یاد اهنگ‌های فرهاد، یاد اهنگ‌های عارف انسان، یاد اهنگ‌های هادی پاکزاد، یاد تو. یاد شیرکاکائوهایی که تو مدرسه برای مهسا می‌خریدم. یاد اون روزی که صبحونه برده بودیم مدرسه، یاد اون روزی که توی کلاس جزوه‌ام رو پاره کردم، یاد کلاس هفتم و دبیر ادبیات. یاد غروب‌های سرکلاس‌. یاد وقت‌هایی که کنار پنجره می‌شستم. یاد کلاس‌های ریاضی و تعویض جاها. یاد پشت بوم مدرسه. دلم چقدر تنگ می‌شه واست. اگه یک روز موهای پرکلاغی مشکیت رو یادم رفت، مطمئن باش که منم از یاد می‌رم. ما با خاطرات زنده‌ایم.

خاطرات، ۲۸ مرداد ۱۴۰۵

کاترینا‌ توفان‌ موردعلاقه‌ی‌ من‌ است

فرزانه قوامی

یدالله رویایی

آسمان ما فردا می‌شکند، ۱۴ مرداد ۱۴۰۵

#محمد_مختاری

#پس_خدا_وجود_دارد #علی_عبدالرضایی

صفحات ۸، ۹ و ۱۰

#اسماعیل- #رضا_براهنی صفحات ۵۰، ۵۱ و ۵۲

#اسماعیل - #رضا_براهنی صفحات ۴۷، ۴۸ و ۴۹

از کتاب مجموعه شعر #ان_حیوان - #مازیار_نیستانی

از کتاب مجموعه شعر #ان_حیوان - #مازیار_نیستانی

#الفبای_راز - #محمد_ارزم

فصل دوم "گذشته چراغ راه نیما نیست" صفحات ۱۶ و ۱۷

#اسماعیل - #رضا_براهنی صفحات ۴۵ و ۴۶

خوزستان! دوشندگان تو اینان بودند جوانان ما نبودند اینان بودند و آنانی که هوا و آسمان و شعر و ستاره را نمی‌فهمند و تنها با احتکار پنیر و مرغ و پودر لباسشویی حالت نعوظ پیدا می‌کنند و مثل موش ودام فضله می اندازند و یکی دو دندان افتاده، نفسی متعفن و شکمی به درشتی بشکه‌های نفت تو دارند و شب و روز می‌آشامند و می‌خورند و با جیب‌هایی پر از دلار از میدان‌های "زنده باد و مرگ بر.." می‌گذرند و با زبان بی‌زبانی می‌فهمانند مرگ بر آمریکای شعار دهندگان مشکلی را حل نمی‌‌کند که بعد از انقلاب هم پول از پاروی تاجرها بالا می‌رود و‌ کله‌‌پاچه، سیر و سیرابی و ودکاي قاچاق یا خانگی می‌خورند در ویدئو فیلم‌های هندی رنگارنگ و فیلم پاگنده به آفریقا می‌رود می‌بینند دلشان می‌گیرد یا غش‌غش می‌خندند و هر دو سه ساعت از حجره‌ به شمیران تلفن می‌کنند مبادا عیال با معمار نوساز خونه روی هم ریخته باشد و فشار خون را هنوز هم با آبغوره پایین می‌آورند و غم اصلی‌شان این است که چرا کاباره ها و کافه‌های ساز و ضربی را بسته‌اند و آخر آدم پولش را کجا خرج کند؟ و اگر گرفتار شوند ثابت می‌کنند همیشه خمس و زکاتشان را داده‌اند و به فکر پول‌هایی که در تیغه‌ی پشت فریزر پنهان کرده‌اند خوزستان! دوشندگان تو جوانان ما نبودند اینان بودند و آنانی که جنگ‌ها را می‌سازند، ولی هرگز آنها نمی‌جنگند ادم‌های بسیار بسیار شیک، مبادی آداب و با کراوات که از پله‌های هواپیما با پیام مودت از سوی رئیس جمهورشان پایین می‌آیند و چه لبخندی! و چه دست دادنی! و صورت بعضی از زن‌ها را هم می‌بوسند و خطاب به ده‌ها دوربین، چشم‌های حیران مردهای گرما زده و زن‌های نیمه لخت -آخر جنگ‌ها همیشه در مناطق گرمسیری درمی‌گیرند- از صلح صحبت می‌کنند و دگمه‌ی کراواتشان در گرمای خاورمیانه، "ریو" "ال سالوادور" "سواتو" و "بنگلادش" بر غبغبشان فشار می‌آورند اینان عاشق شعر "رابرت فراست" صداي "فرانک سیناترا" و فیلم‌های قدیمی "جان وین" هستند و معتقدند "باب دیلن" و "جان بائز" فقط جیغ میکشند و "جینز برگ" و "فرلینگی" و "بلای" مشتی عوام فریب هستند و "نوام چامسکی" و "دنیل الزربرگ" در همان زمان "نیکسون" باید ترور می‌شدند این‌ها حتی نمی‌دانند "نیما" و "فروغ" هم در کار هستند و سالی چهاربار هم "چک‌آپ" می‌روند همراه نگهبانان امنیتی مستراح‌ها پشت "فن کویل‌ها" و پشت اسکلت تشریح را با مین‌واب وارسی کرده‌اند و به اطبای معالج لبخند نمی‌زنند چرا که ممکن است از لبخند سواستفاده شود و فشارسنج ناگهان ماری یا بمبی از آب دراید این قبیل وقایع در فیلم‌های آمریکایی اتفاق می‌افتد، چرا در واقعیت اتفاق نیافتد؟ و مردان محترمی هستند که از موزه‌ی هنری پدرسالار "راکفلر" را بارها دیدار کرده اند و از او برای هر مملکتی عینک مخصوص گرفته‌اند بهترین کلکسیون پروانه و شاپرک را در اختیار دارند و به انگلیسی به آنان می‌گویند:"Beautiful people" وگرچه همه‌ی کودتاهای جهان را آنان به راه انداخته‌اند جنایتکار شناخته نمی‌شوند، مگر عکسش ثابت شود و شب و روز نفت می‌دوشند و می‌نوشند خوزستان! گوشَت را باز کن! دوشندگان واقعی تو اینان هستند! جوانان ما نبودند، نیستند!

#اسماعیل - #رضا_براهنی صفحات ۴۱، ۴۲، ۴۳ و ۴۴

#الفبای_راز - #محمد_ارزم

فصل اول "به سوی رادیکالیته‌ی شعر نیما" صفحه‌ی ۱۱

#الفبای_راز - #محمد_ارزم

فصل اول "به سوی رادیکالیته‌‌ی شعر نیما" صفحه‌ی ۹