The person I wanted to be

می‌بایست به هستی به چشمِ یک اپیزود بی‌سود نگریست که آرامش مقدسِ نیستی را بر هم میزند!

اگه زندگی بهت لیمو‌ داد ، تو لیموناد بساز.

نیاز دارم اول بغل و بعد shut down بشم.

با تمام ارزشی که برای آدم‌ها قائلم، گاهی دلم میخواست تد‌باندی بودم و بخاطر انتقام از یک نفر تمام افراد مشابه اون فرد رو به قتل میرسوندم. به اضافه‌ی خودش.

من عاشق سلیقه‌ی موزیک ایشونم.

تو می‌دانی از مرگ نمی‌ترسم فقط حیف است هزار سال بخوابم و خواب تو را نبینم... ⸤ عباس معروفی

وقتی کسی چیز جدیدی می‌خره یا موفقیتی کسب می‌کنه، رک و راست مطرح کردن این‌که "من فلان چیز رو به دست آوردم و بابتش ذوق دارم" چه مشکلی داره که به جاش پز‌ناله یا شیاف کردنش توی هر بحث بی‌ربطی رو انتخاب می‌کنه؟

گاهی آدم آن‌قدر خسته می‌شود که دیگر نمی‌خواهد کسی را تغییر دهد، نمی‌خواهد بفهماند، توضیح دهد، ثابت کند.. فقط می‌خواهد در آرامی غریب، خودش را به خودش برگرداند.

وظیفه‌ی ما فراموش نکردنه. وظیفه‌ی ما ادامه‌ی مسیره.

وقتی بچه بودم همیشه تو خواب هام که حالت کابوس داشتن آسمونو قرمز میدیدم و جایی که هستم رو یه برهوت یا بیابون... شاید داشتم آینده ی مکانی خودم رو میدیدم...

=))

امشب حس می‌کنم دلم می‌خواست از زدن اون همه حرفی که داشتم پشیمون باشم تا اینکه اون‌ها رو عمیق‌تر دفن کنم و چیزی نگم و حالا حس کنم وجودم داره از تنم سرریز می‌کنه.

با دلار 50 هزار تومنی انتخاب رشته کردم با دلار 250 هزار تومنی دارم کنکور میدم.

کنسر، چند نفر واقعا خودِ تو رو میبینن؟ خودِ واقعیتو منظورمه.

وقتی نوشته‌های آزاد رو می‌خونم یک احساس نوستالژی خیلی دل‌نشین و همزمان غم‌انگیزی بهم دست می‌ده. چیزی شبیه به اینکه دیگه هیچوقت قرار نیست اون‌روزها رو دوباره زندگی کنی، اما احساسی که در اون روزها داشتی رو همیشه با خودت حمل می‌کنی. یک چیزی باعث می‌شه اون‌روزها فراموش نشن.

مرا از میان دستان سرد این پیکر بی‌جان نجات بده، نمی‌دانم چرا خود را در آغوش می‌گیرم. شاید از بی‌کسی باشد شاید از آنجایی که خود را شایسته هیچ نوازش و بوسه ای نمی‌دانم. من به نخستین معشوق خود آسیب رساندم و زخم عشق بر تنش گذاشتم، افسوس که قطره ای اشک نریخت و من را با مجنون درونم تنها گذاشت. حال من هستم و دستان سردم. گمانم قرار بود عشق ورزیدن را به تن خویش بیاموزیم و برای یک بار هم که شده یار خود را زخمی نکنم. اکنون من از شیفتگی او می‌ترسم، من از منِ عاشق هراس دارم.

در آخر آدما تصمیم میگیرن تورو جوری که به نفع آرامش وجدانشون هست ببینن، نه چیزی که واقعا براشون خواسته بودی، واسه همینه که آدمای با وجدان، امن ترینن.

Here I am in another autumn! holding my books with both arms and listening to all of the stories with wide eyes.