Z

ای همه گل‌های از سرما کبود خنده‌هاتان را كه از لب‌ها ربود؟ فریدون‌مشیری

بعد از دی، هر روز ما عاشورا بود.

گر ظلم هزار پرده بر افکار تنیده‌ست در سینهٔ شب، آتشِ آگاه نمیرد تاریخ پُر از یادِ بزرگانِ نجیب است فریادِ حق از سینهٔ حق‌خواه نمیرد ضد

به زورِ تیغ نپاید بنایِ تختِ ستم که ریشه در دلِ مردم زند بهارِ قلم هزار پرده اگر ظلم بر حقیقت بست ز بانگِ فکر فرو ریزد آن حصارِ عدم

(چشمام خشک شد، یکم بهم اشک بده ایزد...)

سینِ سینه‌سوزِ سیستانم، قصه‌ی دردِ نهانم وارثِ رنجِ خاکِ کهن، تا ابد فرزند ایرانم

حداقل ته روضه ای که به یزید لعنت فرستادید برای سلامتی و پایداری یزید فعلی دعا نکنید

ضحاک اگر زهر به زخمی فشاند برخاست کاوه، قیامت رساند...

من ایرانی‌ام...

《من ایرانی‌ام،دلم برای مملکتم می‌سوزد.اما ببین چه وضعیتی شده که آدم راضی می‌شود بیایند بگیرند و از بدبختی نجاتش بدهند》

سمفونی مردگان عباس معروفی

واژه‌ها خانهٔ تأویل‌اند؛ هزار در دارند و هر در به جهانی می‌رسد. اما اعداد، بی‌هیاهوی معنا، تنها خویشتن را آشکار می‌کنند.

به نام حقیقت.