Z

یکم دیگه شروع می‌کنیم...

موضوع با شما عزیزان دوست داشتید مصراع یا بیت اول رو هم بفرمایید ⚘️ @World_Zbot

هر وجب از ایران ، امانتی از تاریخ است...

خزر قلب ایران

#دریای_کاسپین

نظر بدید 👀

آیینه‌ای از قلم فوق‌العاده‌ات، بی‌نظیر‌. خوش برگشتی.

این پیام رو فور کنید، نظرتون رو راجع به چنل بگید، من هم ازتون پست فور کنم.💗

جوین باشی قشنگ تره.✨

.صاد. برگشته.🌱

ظرفیت: تا وقتی خط بزنم.

با هم شعر بنویسیم؟

ایراد چنلت: زیادی متفاوتـه، آدم نمی‌تونه با هیچ چنل دیگه‌ای مقایسه‌ش کنه✨✨ https://t.me/World_Z088

صاد عزیز‌‌‌...

صاد عزیز...

این پیامو فور کنید، بیام از چنلتون ایراد بگیرم.🤝 ظرفیت: کم.

هشدار: لطفا انتقاد پذیر باشید.

جنگ، صلح است. آزادی، بردگی است. نادانی، توانایی است. 1984، جورج اورول

جنگ، صلح است. آزادی، بردگی است. نادانی، توانایی است. 1984، جورج اورول

در کویرِ خامُشی، آوازِ باران می‌رسد از دلِ شب، نغمه‌ای از صبحِ پنهان می‌رسد تشنه‌ها را مژده ده ای قاصدِ صبحِ سپید در بیابان هم سرانجام آب، رقصان می‌رسد چشمِ شب‌بیدارِ ما خیره‌ست بر راهِ امید کز پسِ هر پرده‌ای خورشیدِ ایمان می‌رسد خسته از دیوارهای بسته و فردای کور با امید و عشق، آزادیِ انسان می‌رسد ضد

_هیچ‌یک نفهمیدیم ساحل در کدام غروب، بیابان شد. ابتدا تنها چند موج دیرتر بر گونه‌ صخره‌ها بوسه می‌دادند، بعد نَفَس شن‌ها به شماره افتاد و اندک‌ اندک رایحه‌ دریا را از یاد بردند، تا جایی که صدف‌ها دهان بستند و مرغان دریایی مسیر آسمان را گم کردند. نشانه‌ها آن‌قدر بزرگ نبودند که کسی را به هراس بی‌اندازند؛ البته نشانه‌ها در پرتو شعارها محو شده بودند تا چشم‌ها را بر روی آنچه عیان بود ببندند و دل‌ها را به گونه‌ای کر کنند تا صدای فریاد خودشان را نیز نفهمند._ #نامه‌ای_به_آینده‌ی_نامعلوم

_هیچ‌یک نفهمیدیم ساحل در کدام غروب، بیابان شد. ابتدا تنها چند موج دیرتر بر گونه‌ صخره‌ها بوسه می‌دادند، بعد نَفَس شن‌ها به شماره افتاد و اندک‌ اندک رایحه‌ دریا را از یاد بردند، تا جایی که صدف‌ها دهان بستند و مرغان دریایی مسیر آسمان را گم کردند. نشانه‌ها آن‌قدر بزرگ نبودند که کسی را به هراس بی‌اندازند، البته که نشانه‌ها در پرتو شعارها محو شده بودند تا چشم‌ها را بر روی آنچه عیان بود ببندند و دل‌ها را به گونه‌ای کر کنند تا صدای فریاد خودشان را نیز نفهمند. #نامه‌ای_به_آینده‌ی_نامعلوم

_هیچ‌یک نفهمیدیم ساحل در کدام غروب، بیابان شد. ابتدا تنها چند موج دیرتر خود به صخره‌ها می‌کوبیدند، بعد خیسی شن‌ها اندک اندک کمتر شد تا جایی که صدف‌ها دهان بستند و مرغان دریایی مسیر آسمان را گم کردند. نشانه‌ها آن‌قدر بزرگ نبود که کسی را به هراس بی‌اندازد، البته که نشانه‌ها در پرتو شعارها محو شده بودند تا چشم‌ها را بر روی آنچه عیان بود ببندند و دل‌ها را به گونه‌ای کر کنند تا صدای فریاد خودشان را نیز نفهمند._ #نامه‌ای_به_آینده‌ی_نامعلوم

#نامه‌ای_به_آینده‌ی_نامعلوم

صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟ ببین تفاوتِ رَه کز کجاست تا به کجا دلم ز صومعه بگرفت و خِرقِهٔ سالوس کجاست دِیرِ مُغان و شرابِ ناب کجا؟ چه نسبت است به‌ رِندی صَلاح و تقوا را؟ سماعِ وَعظ کجا نغمهٔ رَباب کجا؟ ز رویِ دوست دلِ دشمنان چه دریابد؟ چراغِ مُرده کجا؟ شمعِ آفتاب کجا؟ چو کُحلِ بینشِ ما خاکِ آستانِ شماست کجا رَویم بفرما ازین جناب، کجا؟ مَبین به سیبِ زَنَخدان که چاه در راه است کجا همی‌ رَوی ای دل بدین شتاب کجا؟ بِشُد! که یادِ خوشش باد روزگارِ وصال خود آن کِرِشمه کجا رفت و آن عِتاب کجا؟ قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا؟ حضرت‌حافظ