خونه‌ی روشن.

از دیگری دور شدن (emotional distance)، هزار شکل دارد، اما دو شکلِ آن بسیار آشناست. شکلِ قابلِ مشاهده‌ی آن «درِ خانه را باز کردن و‌ رفتن» است: تن به فاصله‌ی جغرافیایی دادن. اما شکلِ نامحسوسِ آن، «درِ خویش را بستن و‌ جایی نرفتن» است؛ تن به جانِ خویش دادن. آدم اول به جانِ خودش پناه می‌برد، بعد در را باز می‌کند، از سرِ سرگردانی، به جهانِ دیگران پناه می‌برد و زیر لب می‌خواند: «شدم فسانه به سرگشتگی.» - ابراهیم سلطانی.

آلبرکامو میگه؛ اعماق نفرت درونم، عشقی بی‌پایان وجود داره. انتهای گریه درونم، لبخندی بی‌مانند وجود داره. تو پیچیده‌ترین آشوب‌های درونم، آرامشی عمیق وجود داره. تو اعماق زمستان درونم، تابستانی دلپذیر وجود داره. و این‌ها به من شادی می‌دن. و به همین دلیل برام مهم نیست دنیا با بیرحمی به من فشار بیاره‌، چون درونم چیزی قوی‌تره که با اون مقابله می‌کنه.

من بیابانم؛ همسرِ باد. من در توام؛ چون فریادی در باد. آن روز‌هم که دست‌های تو ویران شدند، باد می‌آمد. رفتی و باد ماند. اکنون ویرانه‌های دلم را به باد می‌سپارم.

دیوانه‌وار پشت سرش دویدم، از پله‌ها پایین رفتم. فریاد زدم: شوخی بود، باور کن. از پیش من نرو. لبخندی ترسناک چهره‌اش را پوشاند. به سردی گفت: در باد نایست، سرما می‌خوری. - آنا آخماتووا.

دیوانه‌وار پشت سرش دویدم، از پله‌ها پایین رفتم. فریاد زدم: شوخی بود، باور کن. از پیش من نرو. لبخندی ترسناک چهره‌اش را پوشاند. به سردی گفت: در باد نایست، سرما می‌خوری. - آنا آخماتووا.

 *Wuthering Heights.

- اگر اشک بودم؛ بسیار سرازیر می‌شدم.

مثل بچه‌ها گریه می‌کنم. دلم می‌خواهد هرجایی جز این‌جا باشم. از خودم می‌پرسم؛ با چه حالی برگردم خانه. رو به آسمان می‌کنم‌؛ حتی یک ستاره هم در آسمان نیست. گریه‌ام بیش‌تر و بیش‌تر می‌شود. امیدم از همه جا ناامید شده. کاش کسی جایی منتظرم باشد. این آرزوی زیادی است؟

تا امروز هیچ مردی را به اندازهٔ من نخواسته است ولی حتی عشق من نیز نتوانسته است این تهی را از میان بردارد. خصلت این زن ناثابت و گذراست. در او هیچ چیز آینده ندارد و هر چیز ناگهان روزی فرومی‌ریزد. همیشه از او به یاد جامعه می‌افتم: هر چیز را زمانی و هر مرادی را دورانی است … زمانی برای عشق ورزیدن و زمانی برای کینه ورزیدن… پارسال اعتراف کرد که حتی زمانی به من کینه می‌ورزید چون خیال می‌کرد که در اندیشهٔ او نیستم و دوستش ندارم و او عاشقی شکست‌خورده است. - شاهرخ مسکوب؛ در حال و هوای جوانی.

تا امروز هیچ مردی را به اندازهٔ من نخواسته است ولی حتی عشق من نیز نتوانسته است این تهی را از میان بردارد. خصلت این زن ناثابت و گذراست. در او هیچ چیز آینده ندارد و هر چیز ناگهان روزی فرومی‌ریزد. همیشه از او به یاد جامعه می‌افتم: هر چیز را زمانی و هر مرادی را دورانی است … زمانی برای عشق ورزیدن و زمانی برای کینه ورزیدن… پارسال اعتراف کرد که حتی زمانی به من کینه می‌ورزید چون خیال می‌کرد که در اندیشهٔ او نیستم و دوستش ندارم و او عاشقی شکست‌خورده است. - شاهرخ مسکوب؛ در حال و هوای جوانی.

- و در آخر؛ هر قلبی، قاتل خودش را دوست دارد.

«آخرین حریمِ فروپاشی.»

«من می‌خواستم یک زن یعنی یک بشر باشم. من می‌خواستم بگویم که من هم حق نفس کشیدن و حق فریاد زدن دارم و دیگران می‌خواستند فریادهای مرا بر لبانم و نفسم را در سینه‌ام خفه و خاموش کنند.» - فروغ فرخزاد.

«پوران جانِ عزیز مهربانِ بداخلاقِ خوش قلبِ «کافر غضبِ» «مؤمن رضایِ» بدخرجِ خسیسِ حواس پرت جمع کن جیغ بنفشیِ ژوکوند لبخند{} صبورِ تندجوشِ فرشته، دیوِ سوهانِ عمر، تسلیت بخشِ دیوانه زنجیرِ خردمندِ، پرِ بریز و بپاشِ«جمع و جوریِ» قایم کنِ گم کن پیدا نکن بی نظم دقیقِ صد تومان گم کن،  پاک روحِ، پلید دهنِ «مرد بیرونِ»، «زنِ خانه» «همسرِ خوب» «همدمِ بد» «اهورائی ذاتِ» «اهرمنیِ داد» امید بخشِ یأس آورِ پرحرف حرف نشنو خون گرمِ  پرجوش و خروش، زود قهرِ زود آشتی{} بدترین بدِ، خوب ترین خوب «با پی نتوان زیستنِ» «بی وی نتوان بودنِ»... خوش نوازشِ بد سرزنش جور به جورِ همیشه یک جورِ درهم برهمِ شلوغ پلوغِ قره قاتی، عزیزی که تورا نمیتوانم تحمل کنم و دنیا هم بی‌تو تحمل ناپذیر است.» - نامه علی شریعتی؛ به پوران شریعت رضوی.