شیشه

آدم از برهنه شدن خجالت می‌کشد. از اینکه جلوی آدم‌های کوچه و خیابان برهنه باشد. ممکن است پیش کسی بتوانی برهنه شوی. او می‌تواند به تو امنیت بدهد. آرام باشی و خودت باشی، بی‌پوشش و بی‌نقاب. اما گاهی حتی در خلوت خودت، پیش خودت هم نمی‌توانی بعضی افکارت را برهنه کنی. فکرهای تاریک و موذی‌، عقده‌ها، زخم‌ها. من می‌ترسم به آنها فکر کنم. باید پوشیده بمانند. خجالت دارد. این هم یک تعریف برای خوشبختی است: کسی را داشته باشی که اجازه دهد تاریک‌ترین فکرهایت را برایش برهنه کنی، بیان کنی، و او همچنان بماند. #معین_دهاز @moein_dehaz

تنها نمان به درد. یک نفر را صدا کن. یک پنجره را باز کن.

شکراً على سنواتِ حبكِ كلها بخريفها، و شتائها «سپاس به تمام سال‌های دوست داشتنت با پاییزها و زمستان‌هایش»

هیچ چی به تو این اجازه رو نمیده که حقیقت زندگی کسی رو تف کنی تو صورتش.

یه نخ سیگار جمعه رو بکشیم، ما که در هر حال خواهیم مرد.

وقتی زندگی شلوغ میشه، به قول براهنی بیا و مژه‌های چشمم رو با بوسه شانه بزن. نذار دفن شم تو شلوغی.

به قول حمید سلیمی: ایستاده بودی در مقابل باد و فکر می‌کردی بقیه میگن چه سرو شجاعی، اما گفتن چه چنار احمقی. حالا دیگه لطفا رها کن.

بعضی چیزارو باید همون‌طور که هستن، با همون زاویه‌ی تیزشون، تو سینه نگه داشت. حرف زدن درباره‌شون فقط اونا رو از جا درمیاره و میچرخونه و دوباره با شدت می‌کاره توی سینه‌ت.

من دارم بهت وقت میدم. نه با تعارف، با سؤال. و من سؤال‌هایی که برام پیش میاد رو جدی می‌گیرم.

⁨ یه جا تو یه کتابی خونده بودم که انسان‌ دوستانش را سخت‌تر از دشمنانش می‌بخشد. راست میگفت کتابه. بعد سال‌ها هنوز نبخشیدمت.

خدایا، لطفا ما رو با کسایی که دوستشون داریم امتحان نکن.

زندگی صرفاً به خاطر اینکه تو غمگینی، متوقف نمی‌شه.

انگیزه‌مو راجع به خیلی چیزا از دست دادم، اصلا نمیدونم دارم چیکار می‌کنم.

خدایا ما رو کنسرت داریوش نرفته نمیران.