شیشه

‏شاید روابط رو بشه کنترل کرد اما خداروشکر کسی نمیتونه ارزش و احترامی که آدم‌ها قلبا برای هم قائل میشن رو کنترل کنه.

کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدم‌ها مسئله خیلی حادی نیست. ‏اما «میزانش» خیلی مهمه. ‏اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا می‌کنه.

آدم‌ها تغییر می‌کنن، روابط تغییر میکنن، احساسات تغییر می‌کنن؛ حقیقت اینه که هیچ‌چیز هیچ‌وقت کاملا مثل گذشته باقی نمیمونه و این بنظر من چیز خوبیه.

یاد آن روز بارانی بخیر

نکنه ‏نوبت ما هیچ وقت نشه ‏و ما جدی فقط بهر تماشای جهان آمده باشیم.

چقدر دلم تنگ شده برای آنچه در او بود و باعث می‌شد من خودِ خودم باشم. جولیان بارنز، عکاسی، بالون سواری، عشق و اندوه، ترجمه‌ی عماد مرتضوی @Nabayad_mikhandim

نپرسیدن، یک جور خودفریبی شیرینه. یه بی‌خیالی انتخابی. یه «من اونقدرام شجاع نیستم»یِ صادقانه.

آدم گاهی با نپرسیدن، از خودش محافظت می‌کنه. مثل کسی که می‌دونه پشت اون در، شاید یک هیولا باشه، پس درو باز نمی‌کنه بذار همونجا بمونه، بذار خیال کنم همه چی خوبه.

بعضی سوال‌ها رو نمی‌پرسم چون از جوابش می‌ترسم.

رفتن از یک رابطه‌ی بی‌حاصل، خودش یک پیروزی بزرگه.

خودم اینجا، دلم شمال

اولش می‌گویی «نه، من فرق می‌کنم. من می‌توانم به همه‌چیز اهمیت بدهم و آسیب نبینم.» اما بعد، یکی‌یکی، آن چیزهایی که برایش جنگیدی، از پشت خنجر می‌زنند. آن آدم‌هایی که برایشان میمردی، زنده می‌مانند و فراموشت می‌کنند.

‏[بگشای بند موی و بیفشان شب را میان شب]

چقدر گذر زمان همه چیو شفاف می‌کنه واقعا.

بله زمان میبره و نتیجه کاملا به خودت بستگی داره.

نظر تو، یه موج کوچیکه روی اقیانوسِ هویت من. میاد و می‌گذره.