شیشه

‏ وقتی که تصمیم بگیرید به روی آدما بیارید که دارن دلتونو می‌شکنن بهتون خواهند گفت عزیزم چقدر عوض شدی.

‏ سطح انتظارم از آدما نزدیک به صفر شده.

‏بنظرم ما یاد نگرفتیم که مهربون باشیم و در برابر چیزای مخالف سلیقه‌مون تو بقیه‌ی آدما زبون به دهن بگیریم و سکوت و عبور کنیم.

همش دلم میخواد بیام دنبالت، بریم هرکجا که تو بگی.

تو مثل بارونی، نه بارون ماشین کثیف کن الکی؛ تو بارون تن خیس کنی.

یک تار موی هوای بارونی رو به گرمای سوزان تابستون نمیدم.

شنبه‌ی زیبایی‌ست. ماشین نمیبرم و منتظر تپسی هستم. میخوام موزیک پلی کنم و تو راه به دوستام پیام بدم.

هم رفتنم خطاست و هم بازگشتنم چون ارّه در گلوي سپيدار مانده‌ام

کاش میشد یه وقتایی بخشی از درد عزیزان‌مون رو ما به دوش بکشیم.

کاش میشد غم‌ها، اشک‌ها، سختی‌ها و دلتنگی‌هایمان را با هم تقسیم کنیم.

از دست آدمایی که منو پس میزنن، میخوام فرار کنم برم یه گوشه قایم شم.

نصف شبي دلم گرفته.

آدم همه چیز را از جنگیدن با ترسش یاد می‌گیرد. آدام فیلیپس

از احساساتم می‌ترسم. از خودم می‌ترسم. از این فکرهایی که در من بالا می‌آیند و من دیگر مهارشان نمی‌کنم.

زنده باد هر چیزی که زندگی‌اش کردیم. چه با خاطره‌ای که مانده، چه با فراموشی‌ای که آرام آرام دارد همه‌چیز را می‌پوشاند.

حرف ما بسیار وقت ما اندک آسمان هم که بارانی‌ست.