شیشه

نه نه اصلا برام مهم نیست (رو‌دهای خروشان از چشمام سرازیر میشه و خونه رو داره سیل میبره)

طلا که رنگش عوض نمیشه.

به قول فروغ: آدم‌هايی که بیشتر از من و تو سرشان می‌شود می‌گویند انسانِ متمدن کسی است که در تنهایی احساس تنهایی نکند. تو باید برای خودت یک دنیای درونی داشته باشی و همچنین تکیه‌گاه‌های ثابت روحی و فکری. یعنی در عین حال که در میان مردم زندگی می‌کنی خودت را کاملا از آن‌ها بی‌نیاز بدانی.

ای شجاعت، پیاله‌ام را همیشه پُر نگه‌دار. عشق و امید یکی‌ هستند، تنهایی و شجاعت یکی. ملیح جودت اندای، ترجمه‌ی شیدایی @nabayad_mikhandim

سالاد مورد علاقه‌م

-تنگه دلم برات + می‌دونم؛ مهم نیست.

شفا در جزئیاته جزئیات، دروازه‌های پنهان آرامشن.

به قول کیومرث مرزبان: مثلاً غذایی که حاضر نشد و از سرِ گشنگی به نان و ماست رو آوردیم و وقتی که سیر شدیم حاضر شد مثلاً لباسی که تنِ‌مان نرفت و وقتی که سلیقه‌مان عوض شد اندازه‌مان شد مثلاً نامه‌ای که گم شد و وقتی که طرف خانه‌اش را عوض کرد رسید و .... همه‌ی این‌ها نشان می‌دهد که نباید زندگی را زیاد جدی گرفت.

حس خوبی دارم.

⁨ ⁨ آدم‌ها تا همیشه وقت ندارند. هیچکس تا ابد منتظر نمی‌ماند. حتی عاشقی که برای عشقش از همه‌چیز گذشته. اما آدم‌ها زمانی این را می‌فهمند که وقت‌شان تمام شده و چیزی از دست رفته. بعد برمی‌گردند و انتظار دارند همه‌چیز سر جایش باشد‌؛ گلدان پشت پنجره و بهار روی شاخه‌های زبان‌گنجشک و چشم‌هایی غرق تما‌شایشان. دیر بودن یعنی همین و خیلی‌ها دیرند و دور. می‌روند بی‌خداحافظی و فکر می‌کنند جایشان در قلبت محفوظ است و صمیمیت‌ها دست نخورده، مثل روز اول‌شان. گاهی به این نتیجه می‌رسم که باید از این آدم‌ها تشکر کرد چون بهم یادآوری می‌کنند که دنیا فانی است و همه‌چیز از دست رفتنی، آدم‌ها، تعلقات، دوست‌داشتنی‌ها و عمری که ثانیه به ثانیه در حضور یا در غیاب آن‌ها سپری می‌شود. پس ازت ممنونم ای رفیق رفته، ای که نامه‌هایت در اینباکسم بوی نا گرفته ولی خودت بی‌خبر رفته‌ای، ازت ممنونم که رفته‌ای. ‌ از کانال محبوبم ⁩

خواب دیدم گمت کردم.

‏اینکه تو از من خوشت نمیاد، الزاما از من آدم بدی نمی‌سازه.

‏از قشنگیای زندگی: گرفتن پیام "دلتنگتم"

فاصله؛ چه کلمه‌ی غریبانه‌ای!

فاصله؛ توی «حالا بعداً می‌بینمت»ی که هیچ‌وقت نمی‌رسه. فاصله، یک جور احساس خالی‌شدنه.