حوالی‌ افکارم

بسیار حرف دارم. حرف‌ها در سرم می‌چرخند و تنها واکنش من به آن‌ها، فقط سکوت است. نیاز دارم حرف بزنم و احساس سبکی بکنم اما آدمی مناسب حرف‌هایِ من وجود ندارد. کلمه‌ها ناتوان شده‌اند و هیچ کلمه و حرفی پیدا نمی‌شود تا منظور مرا به درستی برساند، خسته‌ام و فقط می‌خواهم چند لحظه‌ای را در آرامش بخوابم و بعد که بیدار می‌شوم هیچ یادم نیاید.