my soul...

یوقتایی تو زندگی به جایی میرسی که توجه و محبت نمیخوای فقط کسی باهات کاری نداشته باشه کافیه...

باید به آدما زمان داد خودشون مشخص میکنن چقدر می‌ارزن...

و چقدر جان سخت تر از تصورمان بودیم.

یه جاهایی از ذهنم هست که حتی خودمم جرئت نمی‌کنم برم سراغش... همون جاها که دلیلِ خیلی از سکوت‌هامه.

ولی اون بخش از من که داره از آدما فاصله می‌گیره و حوصله هیچ‌کس رو نداره، داره خیلی بزرگ می‌شه...

شاید در زندگی دیگری، در جای دیگری توانستیم جوانی کنیم، زندگی کنیم...

همه یه روزی خوب میشن اما هیچکس دیگه مثل قبل نمیشه...

هرچی بزرگتر میشم بیشتر خروسا رو درک میکنم که از خواب بیدار میشن و جیغ میکشن.

آدم است دیگر؛ تمام داشته‌ها و نداشته‌هایش، بند حوصله‌اش است. حوصله که نداشته باشد حتی ممکن است که از آدم بودن استعفا دهد.

فراموشی را بر کینه ترجیح می‌دهم، هرکسی لایق به یاد ماندن نیست.

‏من آدم نرفتنم، ‏همیشه تلاش می‌کنم تا آخرین ذره‌ی احساسم پای آدما بمونم ولی وقتی دلسرد شدم، آتیشمم بزنن دیگه اون آدمی که برای خوشحالیشون هر کاری می‌کرد نمی‌شم.

آدم‌های این روزها افسرده نیستند، در واقع آینده ندارند، و ذهن بدون تصور آینده، وارد سوگ می‌شود.

اما ای کاش میتوانستیم واقعا زندگی کنیم نه اینکه همیشه درگیر التیام زخمهایی باشیم که مقصرش ما نبودیم.

نمیفهمم حالم خوبه یا نه، تنها چیزی که میفهمم اینه که من اون آدمی که بودم نیستم.

به عنوان کسی که به همه چیز و همه کس بیش از حد اهمیت داده میگم اهمیت ندید! هرکی بیخیال‌تر بوده، عزیز تر بوده همیشه...

اگر می‌توانستم زمان را به عقب برگردانم هیچ چیز را درست نمی‌کردم فقط آدم‌ها را زودتر ترک می‌کردم همان اولین باری که نشان دادند واقعا چه کسانی هستند...

از اونایی که رفتارشون با همه یکسان نیست خوشم میاد، چون این حسو به آدم میدن که برای خودشون ارزش قائلن و میدونن با کی باید چه رفتاری داشته باشن و چطور حرف بزنن.