my soul...

از تمامِ ماجراهایِ غمگینِ‌مان بیزارم. نه از شنیدن‌ِشان! بلکه از این که چنين ماجراهایی برایِ گفتن داریم، از این که بسیار زیاد هستند.

هر کس از ما زنده بماند؛ و به دنیا نگوید که چه بر سرِ ما گذشت! ننگ بر زنده ماندنش...

چگـونه‌ای؟ سرد، تهی، کناره‌جو، بی‌خاطره، بی‌آرزو.

اما عزیـزِ من؛ در این حوالی، تا بوده چنين بوده... همیشه باید می‌جنگیدیم، می‌دویدیم، می‌هراسیدیم. و اَفسوس که لبخند را، شادی را، عشق را، چنان که باید لمس نکردیم. آری! این جهان، جُرعه‌ای آرامش ‌و عمرِ به تاراج رفته‌یِ ما را، بدهکارِ‌مان است.

امیدوارم که قطع نشیم ولی اگه شد . آیدی چنل تو روبیکاس اگه دوس داشتین بیاین

حتی اگر روزی این جوانی را به من برگردانند، نمی‌دانم چطور باید به آن نگاه کنم! ورقش خواهم زد، «اما هرگز آن را نخواهم خواند.» من هرگز برای گذشته دلتنگ نخواهم شد. بَد بود و مدام بَدتر شد...

وقتی که حال هیچ کس خوب نیست .تماشای دریا و مرداب یکیه حالا تو هی بگو عیده..

کاش جمعه از روزای هفته حذف میشد.

نیست در این دل دگر شوق جوانی...!

اینجا دیگر گل ها شکوفه نمی کنند اینجا پرنده ها دیگر اوج نمی گیرند . اینجا ستاره ها دیگر نمی درخشند . اینجا دیگر روزها نمی گذرند..

و ما غمگین ترین و سوخته ترین نسل از بیست و چند ساله های دنیاییم ..

خوبم ؟ این روزا نمیدونم حقیقتا ،با خوب بودن خیلی فاصله دارم ..

ما همگی حیف بودیم : زمان و مکان مناسبی برای جوانی نبود؛کاش در روزگار دیگری می زیستیم .. ما همگی حیف بودیم..

این دلشوره عجیب و غریبی که من هر روز دارم داره دهن منو سرویس می‌کنه نمی‌دونم از چیه نمی‌دونم از کجاست نمی‌دونم برای چیه فقط می‌دونم تو دلم جنگه! جنگ.

و در نهایت؛ وای بر این صبرِ بی صدای ما...

‏تلگرام رو میبندم میام توییتر، از اینجا میرم اینستا، باز میرم تلگرام خبر میخونم. ‏دو ماهه زندگیم شده این. ‏حالم از هرچی خبره بهم میخوره جدی.

اگه شبا موزیک گوش دادنام نبود قطعا روزا آدم ترسناک‌تری بودم.