my soul...

و ما غمگین ترین و سوخته ترین نسل از بیست و چند ساله های دنیاییم ..

خوبم ؟ این روزا نمیدونم حقیقتا ،با خوب بودن خیلی فاصله دارم ..

ما همگی حیف بودیم : زمان و مکان مناسبی برای جوانی نبود؛کاش در روزگار دیگری می زیستیم .. ما همگی حیف بودیم..

این دلشوره عجیب و غریبی که من هر روز دارم داره دهن منو سرویس می‌کنه نمی‌دونم از چیه نمی‌دونم از کجاست نمی‌دونم برای چیه فقط می‌دونم تو دلم جنگه! جنگ.

و در نهایت؛ وای بر این صبرِ بی صدای ما...

‏تلگرام رو میبندم میام توییتر، از اینجا میرم اینستا، باز میرم تلگرام خبر میخونم. ‏دو ماهه زندگیم شده این. ‏حالم از هرچی خبره بهم میخوره جدی.

اگه شبا موزیک گوش دادنام نبود قطعا روزا آدم ترسناک‌تری بودم.

ولی ما هیچوقت اونجوری که دلمون میخواست زندگی نکردیم، همیشه اونجوری زندگی کردیم که مجبور بودیم..

از۹۸ به بعد هیچی مث سابق نشد.

میدانم زندگی میگذرد، میدانم دردهایمان کمرنگ میشود. ولی عزیز من جوانیمان را از که پس بگیریم؟

نه عزیزم خوب نیستم؛ ترسیده و نا امیدم و به تازگی فهمیدم میتوانم دق کنم ولی همچنان زنده بمانم...

غریبگی نکن نکن غریبگی عزیز من! اینجا خاورمیانه است و هر کجای خاک را بِکَنی دوستی، عزیزی، برادری... بیرون می‌زند.

به امید نور هر چند دور 🌱

مارا چه شد ؟ خنده های از ته دلمان کجا رفت ؟ امید و آرزوهایمان چه شدند ؟ ودر این میان خود ما چه شدیم ؟

زندگی بعضی وقتا یادش میره ما هم آدمیم ، نه کوه.

‏بلاتکلیفی، جنایتی بود برای روح و روانمون.