اݪ꯭ـھـ꯭دایـ꯭ة

دوست عزیزی این سخن ابن تیمیه رحمه الله را از کتاب «التسعینیة» (۳/۹۱۰) نقل کردند: «ششم: این‌که اخباری را که پیامبر از پروردگارش خبر داده است، «متشابه» بنامند؛ همان‌گونه که آیات مربوط به صفات را متشابه می‌نامند. این همانند کاری است که معتزله انجام می‌دهند؛ آنان نیز اخباری را که بر اثبات قَدَر دلالت دارند، «متشابه» می‌نامند. این شیوه، روش اهل بدعت و هواپرستان است؛ کسانی که هر آنچه از کتاب و سنت را با آرای خود موافق ببینند، محکم می‌نامند و هرچه با آرای آنان مخالف باشد، متشابه می‌خوانند». @Sebghatullah_Akef

دوستان کورد زبان این فایل صوتی در مورد "فقه النفس"است. از ماموستا احمد رازی که بسیار عالی و سودمند است. حتما گوش دهید.‌ان‌شاءالله حیف که نمیتوانم به فارسی تبدیل کنم.....

إمام ابن القیم رحمه الله در مورد مفهوم مبارک بودن انسان سخن گفته و آیه‌ای را ذکر کرده‌اند: «وَجَعَلَنِی مُبَارَكًا أَیۡنَ مَا كُنتُ» (پروردگارا! هر جا که هستم مرا مبارک قرار بده). ایشان می‌فرمایند که برکت به معنای این است که همواره خیر و نیکی را به مردم یاد بدهی و نسبت به افرادی که در اطرافت هستند، ناصح و دلسوز باشی. به عبارت دیگر، باید معلم خیر، دعوت‌کننده به سوی خداوند و سبب یادآوری الله برای دیگران باشی. همچنین، باید تشویق‌گر به طاعت و عبادت باشی .. این مفهوم، نشان‌دهنده برکت و مبارک بودن شخص است. هر کس فاقد این ویژگی‌ها باشد، در حقیقت از برکت خالی است و اوقات خود را با حوادث و اتفاقات تلف و قلب خود را فاسد می‌کند‌. ✓ @addorossamin ▎الدر الثمین

چەن شتێک هەیە لە ژیانت جێگیریان بکە، %100 قازانجی پاڵفتە ئەکەیت: -نوێژەکانت لەکاتی خۆی بکە، بێ دواخستن. -ڕۆژانە زۆر بجوڵێ، گەر لەناو ماڵەوەش بێت بە ئیشی ناو ماڵ و پیاسە. -ڕۆژانە دوو جار دانت بشۆ. -بەخیلی بەسەرکەوتوو مەبە، لێوەی فێربە، هەستی ڕق بگۆرە بۆ هەستی سوود وەرگرتن. -موناقەشە و خیلاف باس  مەکە، ئیلا لەگەڵ ئینسانی ڕاقی و بەرز نەبێت. -کە سەیری ڤیدیۆی یوتوب ئەکەیت، ڤیدیۆکە پڕی شاشەکە بکە، با پەرت نەبیت. -موبایلەکەت دەست لێ مەدە، ئیلا بۆ شتی بەرز و ئامانجدار و پێویست نەبێت."

🫠🍫

-چه بندگان مخلصی هستند دیگران! غبطه میخورم بر آنان ، چرا که وجودم از اخلاص تهی است.

هر چیزی را که دیگران میگویند ، به خود میگیرم؛ تا که عقلم یاد بگیرد.

الجُبن والبخل والحرص غرائزُ سُوء، يجمعها كلَّها سوءُ الظن بالله عز وجل.

«بزدلی، بخل و حرص، خصلت‌هایی ناپسندند و همه در بدگمانی به الله عزوجل جمع می‌شوند».

ابن عباس -رضی الله عنهما-

﴿و کسانی که می‌گویند: پروردگارا، از همسران و فرزندان ما، مایه روشنی چشمانمان قرار ده، و ما را برای پرهیزگاران پیشوا گردان﴾ [الفرقان: ۷۴] از حکمت‌های تناسب در این آیه این است که مؤمنان از خداوند، آرامش چشم [و دل] را با همسران مبارک و فرزندان صالح خواستند، تا بتوانند بار سنگین پیشوایی [و مسئولیت هدایت دیگران] را بر دوش بکشند. و هرکس به فقدان یاور و همراه مبتلا شود، پشتش سنگین می‌گردد، حرکتش معطل می‌ماند، کارهای ساده بر او دشوار می‌شود، خواسته‌های بلندمرتبه برایش دیریاب می‌گردد، و از درون، در بندی گرفتار می‌شود. [یا نزدیک است چنین شود.]

اسماء بنت عُمَیس رضی الله عنها گفت: جعفر نزد من آمد در حالی که می‌گریست. گفتم:چه شده؟ گفت:جوانی تنومند و خوش‌گذران را دیدم که از کنار زنی می‌گذشت؛ آردی را که همراهش بود بر زمین ریخت و باد آن را پراکنده کرد. زن گفت: تو را وامی‌گذارم به روزی که پادشاه [حقیقی] بر تخت می‌نشیند و حق مظلوم را از ظالم می‌ستاند.

مساوئ الأخلاق، خرائطی ، ۵۹۳

📺 پایان حرفۀ یک کشیش مدت زیادی بود که ویدئوهایی از یک کشیش ایرانی در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شد. در این فرصت به سطح علمی او می‌پردازیم و به چند شبهه که دربارۀ اسلام مطرح کرده است پاسخ می‌دهیم. مقدمه 00:00 شاهکار کشیش در نقد ترجمۀ الهی‌قمشه‌ای 02:06 آیا سیوطی قائل به تحریف قرآن است؟ 03:44 معنای ﴿الصمد﴾ چیست؟ 05:56 آیا قرآن دربارۀ شرک مسیحیان اشتباه کرده است؟! 12:44 در یوتوب، با کیفیت دلخواه تماشا کنید #ویدئو __________________ @pezhvaak_ch

نفس باید نَفَسَش را قطع کرد.

وقتی در واژه‌ها و معناها غرق می‌شوی، گاهی در خودت فرو می‌روی و ناامید می‌شوی ، چون می‌بینی جملات و صفاتی که در کتاب‌ها آمده، در تو نیست. پس خودت را با آن‌ها مقایسه می‌کنی و سعی می‌کنی دست‌کم شبیه همان ویژگی‌هایی رفتار کنی که خوانده‌ای. با خواندن کتاب‌ها، همیشه نسبت به خودت احساس تاسف می‌کنی و نفست را سرزنش می‌کنی، آن را بدبخت می‌خوانی. تا به حال بعد از خواندن یک کتاب، دلت خواسته نفست را به زنجیر بکشی ، کتکش بزنی ، ضدش رفتار کنی ؟؟ کدام کتاب؟؟

کتاب ها تو را صدا میزنند. برای فهمیدنشان برای حفظ کردنشان برای عمل کردن به آن.

از عمر بن خطاب رضي الله‌ عنه روایت شده است که فرمود: «همسرم در موردی با من بحث و گفتگو کرد. من ناراحت شدم که چرا با من این‌گونه صحبت می‌کند و پاسخ مرا می‌دهد. او گفت: چرا تعجب می‌کنی که من با تو گفتگو و مخالفت می‌کنم؟ به الله سوگند! همسران پیامبر ﷺ نیز گاهی با ایشان گفتگو و نظر خود را مطرح می‌کردند.» (رواه البخاري) #گنجینه_زنان @zananeislam

خوشبحال آن زنی که مهریه‌اش کتاب و یکی از کتاب ها مجموع الفتاوی باشد.

چقدر این توصیه زیبا بود؛ کاش همه یاد می‌گرفتند برای زندگی دیگران پیش‌داوری نکنند و پیش‌سازی انجام ندهند. ترم اول، استادی داشتم در درس دانش خانواده که بارها بر نکته‌ای تأکید می‌کرد: بسیاری از مادران، ناخواسته و گاه با نهایت حسن‌نیت، تفاله‌های زندگی ناکام خود را بر دل فرزندانشان می‌ریزند. از همسرشان [پدر همان فرزندان] پیوسته بدگویی می‌کنند؛ می‌کوشند فرزند را نسبت به مفهوم ازدواج بدبین کنند؛ تصویر مادربزرگ و عمه‌های او را در ذهنش خراب جلوه دهند؛ و بی‌آنکه بدانند، در هر لایه‌ای از افکار و باورهایی که روزی جهان‌بینی آن فرزند را می‌سازد، دخالت می‌کنند. همیشه با خودم فکر می‌کردم: چرا کسی که خود تجربه‌ای ناکام از زندگی داشته، یا زندگی خود را آنطور که باید ببیند نمیبیند ، باید خود را محق بداند دیگران را از تجربه‌کردن همان مسیر بازدارد؟ شکست ما، دلیل نبوغ ما در پیش‌بینی شکست دیگران نیست؛ زخم ما، معیار سلامت رابطه دیگران نیست. بلوغ فکری، یعنی بپذیریم که تجربه ما فقط مال ماست نه نقشه‌ای برای زندگی کسی دیگر.