من!

آسمان را بنشانیم میان دو هجایِ هستی ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم نام را باز ستانیم از ابر از چنار، از پشه، از تابستان روی پای تر باران به بلندی محبت برویم در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم کار ما شاید این است، که میان گل نیلوفر و قرن پیِ آواز حقیقت بدویم. __سهراب

رنگ.🌱🍅

خیلی خوش‌سلیقه‌اید. بخیل هم نباشید، معرفی کنید باز :)

بی‌نظیر بود.:)

در تنهایی من اون آزادی‌ای که در موردش صحبت می‌کردی رو حس کردم، و همینطور نبودن تو رو. __🎞Portrait of a lady on fire (پیشنهادِ شما🌱)

__(از شما🌱)

برای رئیس‌جمهوری نمی‌نویسم که هر صبح مسواک می‌زند تا از صلح بگوید. برای مردمی نمی‌نویسم که دهان چمدان‌شان پر از شعر است. برای فشنگ‌ها می‌نویسم. دوستانی که مدت‌ها زیر سقف یک کارخانه ساکت بودند به دو جبهه‌ی مختلف که فروخته شدند، تازه فهمیدند چقدر حرف برای گفتن دارند. __جاوید هاشمی

مرا دفنِ سراشیب‌‌ها کنید که تنها نَمی از باران به من رسد اما سیلابه‌‌اش از سر گذر کند مثل عمری که داشتم. __بیژن الهی

به‌خاطر سرما و گرگ‌و‌میش هوا و برف بود لابد که بعد از نماز صبح بی‌هوا مامان را دیدم-یادش را- جلو چشمم که نشسته است روی مبل و پشت میز اتو، روپوش مدرسه‌ام را اتو می‌کند. بخار سپید اتو با خودش بوی مواد شوینده را پخش می‌کرد توی هوا. همیشه عاشق این بو و این منظره بودم. بخار اتو گرم بود و خانه هم. سوز خاکستری زمستان اما آن بیرون منتظر بود تا بچه مدرسه‌ای‌ها را ببلعد. مامان خودش هیچ‌وقت مدرسه را دوست نداشت. این بود که دلش خیلی برای ما می‌سوخت که صبح زود باید می‌رفتیم مدرسه. هوا که سرد بود، بیشتر. روپوش مدرسه را از یک سنی دیگر خودم باید اتو می‌کردم، مثل خیلی کارهای دیگر که می‌گذاشتند به عهده‌ی خودم تا "مسئولیت‌پذیر" بار بیایم و خوب هم بود با اینکه آن‌وقت‌ها گاهی لجم می‌گرفت. سحرهایی که با چشم‌های هنوز پر از خواب از اتاق می‌آمدم بیرون و می‌دیدم مامان در تاریک‌روشن گوشه‌ی هال نشسته است و لباس‌هایم را اتو می‌کند می‌فهمیدم دلش خیلی برایم سوخته. اینطور وقت‌ها از خداش بود که خودم را به سردردی، دل‌دردی چیزی بزنم و دوباره بخزم زیر گرمای پتو. با لبخند و با صدای آرامی که سعی می‌کرد خیلی هم رضایتش را لو ندهد می‌گفت اشکالی ندارد، یک امروز را استراحت کن... "بزرگ" شده‌ام، مدرسه سال‌هاست که دیگر نمی‌روم. به آن گرم و امن درون خانه و کنار تو اما احتیاج دارم هنوز. به گاهی بهانه‌جویی کردن، از سختی و سرما پشت مهربانی‌ات سنگر گرفتن، آسوده‌خاطر از بودنت به شیرین‌ترین خواب‌ها برگشتن... * عنوان از ترانه "خونه‌ی ما"، مرجان فرساد. http://kan-aan.blog.ir/1395/09/02/خونه-ی-ما،-دور-دوره

اینجا هیچ بند و باری نداره. و هیچ‌گونه چارچوبی. فقط امیال، شعر، ادبیات و هنر. آخ که چقدر از قانون‌های مزخرفتون متنفرم.

گفتم: ای بانوی سبزه‌ام! پستان گندمگونت را در دهانم بگذار آن پستان‌هایت سرچشمه‌ی لذتی آتشینن‌اند، که خون را در رگ‌هایم به جوش می‌آورند، آن پستان‌های که سر به فلک کشیده که به پیراهن لطیفت فشار آوده‌اند، آن‌ها که انگار دو بت عاجی هستند، که در دل دریایی برافروخته، در حال جست و خیزاند. آن دو بت، که من هرچند از گناه اجتناب می‌کنم اما می‌پرستمشان. بند سوتین بگشا و پستان‌های آتشینت را آشکار کن. جلو آن دو پاره آتش دربند و به لرزه درآمدن استخوان‌های مرا را نگیر آتش عشق در نوک پستان‌هایت همچون آتش جهنم ‌است که هرچیزی را خاکستر می‌کند دو خمره‌ی شرابی که با زبانه‌ی خون خروشان، سرخ گشته‌اند. دو قهوه‌ای سوخته: سوخته به وسیله‌ی شهوتی گریان و صبری لجام شده دو پستان تو رام نشدنی‌اند، و حتی دهانِ چراغ نظاره‌گرشان از تحیر باز مانده ‌است و نورش بر مجرای تیره‌ی شیرشان منعکس شده‌ است و من دستانم را دراز می‌کنم و از دشت پرستاره دزدی می‌کنم و نوک نادان پستان با ناخن‌اش به من حمله‌ور می‌شود و ناخنش را در مرکّب خونم غوطه‌ور می‌کند. ای سِفت پستان، که عظمت پستانت خارج از توهم است پستان‌هایت زیباترین تابلوی نقاشی‌اند دو توپ کرک‌آلود و زیبا چون سپیده دم. جلو بیا ای گربه‌ی کوچک من جلو بیا و تمام قید و بندها را در هم شکن. ای مغرور٘ پستان، دست از غرور بردار و از انگشتانم، از جوش و خروشم و از نادانی و یورشم لذت ببر چرا که همین فردا جوانی‌ات همچون نور شمعی خاموش می‌شود فردا پستان‌ها و لبانت پژمرده می‌شوند پس کاری بکن و اندکی به سرنوشت پستان‌هایت بعد از پایان عهد شباب بیندیش. نترس، بوسه برای شاعران حرام نیست دو کودک اسیر سینه‌ات را آزاد کن و ظلم نکن. پستان‌هایت برای بوسه‌ی دهان خلق شده‌اند نه برای بوسه‌ی لباس. دیوانه است زنی که پستان‌هایش و وجودش را مخفی کند. دیوانه است زنی که عهد جوانی‌اش گذشته باشد و بوسیده نشده باشد. و سرانجام: تن زیبایش را به سمت خویش کشیدم نه گریخت و نه چیزی گفت با خماری قد رعنای خویش را بر من انداخت و مرا پی در پی از آن پستان‌های پر جست و خیزِ گِردِ برجسته‌اش سیرآب کرد و مستانه و عربده زنان و با لبانی در نهایت زیبایی به من گفت: ای شاعر من، من تا به حال مردی را ندیده‌ام که در بیست سالگی هنوز او را از شیر نگرفته باشند. __نزار قبالی

بگذار پستان‌هایم ترا برآشوبند دلم هوس‌های تو می‌خواهد دلم چشمانت را درشت می‌خواهد گونه‌های گود افتاده‌ات را سفید دلم شانه‌های تو می‌خواهد ترا دویده میان ران‌هایم بگذار هوس‌هایم بی‌شرم در خاک حاصلخیز تنت بنشیند. __جویس منصور