"𝐻𝑖𝑐̧𝑙𝑖𝑘"

عید مبارک به پدری که غمش را پنهان می‌کند تا خانه نریزد. عید مبارک به مادری که با دل شکسته، هنوز دعا می‌کند. عید مبارک به دختری که با هزار محدودیت، هنوز امید دارد. عید مبارک به پسری که زودتر از سنش، مرد شد. عید مبارک به مهاجری که عید ره دور از خانه می‌گذراند. عید مبارک به مردم افغانستان؛ مردمی که با تمام دردها، هنوز دوام آورده‌اند... 🤍

قدَّمتَ عمركَ للأحلامِ قربانَا لا خنتَ عهدًا ولا خَادعتَ إنسانَا والآن تحملُ أحلامًا مبعثرةً هل هانَ حُلْمُكَ.. أم أنتَ الذى هانَا؟

فاروق جويدة

عمرت را به پایِ رؤیاهایت قربانی کردی، نه عهدی را شکستی و نه انسانی را فریب دادی. و اکنون، رؤیاهایی پراکنده را بر دوش می‌کشی آیا رؤیایت خوار شد، یا این تویی که خوار گشتی؟

روحت شاد سلطانِ قلب‌ها

بهار آمد تا یادمان بدهد هیچ زمستانی ماندنی نیست… سال نو مبارک 🫶

عید من روزی‌ست که تو را سرفراز ببینم؛ روزی که جوانانت دوباره به آغوشت بازگردند، زنانت زیر سایه‌ات آزادی را نفس بکشند، و شجاعت، دوباره به مردانت بازگردد. اگر تو سبزی، من سبزم؛ اگر تو شادی، من شادم؛ من از شیرینی تو فرهادم، نازنینم، عمرم، وطنم... عید آن روز مبارکم باد که تو آباد باشی و من آزاد.

شاهکار زیباییِ خلقت مخلوقِ دلبریِ خداوند لبخندت روشنیِ جهان‌ست و حضورت گرمای زندگی شادیِ تو، شادیِ دنیاست و آرامشِ تو، آرامشِ جان‌ها

روزت مبارک

𝑻𝒉𝒆 𝒔𝒐𝒓𝒓𝒐𝒘 𝒊𝒏 𝒉𝒊𝒔 𝒆𝒚𝒆𝒔 𝒔𝒑𝒆𝒂𝒌𝒔 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒔 𝒄𝒂𝒏𝒏𝒐𝒕. اندوه در چشمانش حرف‌هایی را می‌زند که هیچ کلمه‌ای قادر به گفتنش نیست. آری، گاهی مرد بودن یعنی با دلی شکسته، محکم ایستادن...

با یک حمله هوایی پاکستانی به ولایت ننگرهار، ۱۸ نفر از ۲۲ عضو خانواده‌اش به شمول پدرش، مادرش، زنش و کودکانش کشته شدن.

وحشتِ تنهایی از هم‌صحبتِ بد خوش‌ترست سر به صحرا می‌نهم چون عاقلی پیدا شود تخم در هر شوره‌زاری ریختن بی‌حاصل است صبر دارم تا زمین قابلی پیدا شود گوهر خود را مزن صائب به سنگ ناقصان باش تا جوهرشناس کاملی پیدا شود

صائب تبریزی

حتی اگر روزی این جوانی را به من برگردانند نمی‌دانم چطور باید به آن نگاه کنم ورقش خواهم زد، اما هرگز آن را نخواهم خواند. من هرگز برای گذشته دلتنگ نخواهم شد بد بود و مدام بدتر شد.

کاش پیرتر بودم مثل ریشه‌ها یا خیلی جوانتر مثل شاخه‌ها این‌جا که من ایستاده‌ام، فقط تبر میخورد.

خیلی فرق دارند؛ زنانی که لباس مردانه پوشیدند تا نان آور خانه های‌شان باشند با آنانی که چادر به سر و لباس گلدار به تن کردند تا انتحاری کنند…

خیلی فرق دارند؛ زنانی لباس مردانه پوشیدند تا نان آور خانه های‌شان باشند با آنانی که چادر به سر و لباس گلدار به تن کردند تا انتحاری کنند…

پخته نخواهی شد مگر، بعد از آنکه احساس کردی سرشار از سخنی، ولی لازم نمی‌دانی به کسی چیزی از آن بگویی...

جبران خلیل جبران

کاش میشد آدمی، گاهی فقط گاهی؛ به اندازه نیاز بمیرد... بعد بلند شود آهسته آهسته خاک‌هایش را بتکاند اگر دلش خواست برگردد به زندگی دلش نخواست، بخوابد تا ابد...

کاش میشد به عقب برگشت؛ نه برای جبران اشتباه‌ها، بلکه برای تکرار بعضی از خاطره‌ها... بعضی خاطره‌ها اشتباه نبودند که جبران شوند؛ آن‌قدر درست بودند که دلمان می‌خواهد فقط یک‌بار دیگر همان‌طور زندگی‌شان کنیم. 🌙

گیریم که به دریا نرسیدی، چه غم ای رود؟ خوش باش که یک چند در آن راه دویدی

نفسی نو خواهم، به طلوع دگری اندیشم، به امید؛ به سراپرده دل‌های سپید…

پاییز عزیزم! زندگی ما هیچ؛ اما آیا خودت از اینکه، پاییز خوبی نبودی، شرمسار نیستی؟

زیاد می‌خوابید و می‌کوشید در بی‌خبری خواب آرامشی به دست آورد. این هوای گرفته او را کاملاً غمگین ساخت. فکر کرد: کاش دوباره کمی می‌خوابیدم تا همه این مزخرفات را فراموش بکنم...

میخائیل شولوخوف

فرانس کافکا