es
Feedback
Herman¦حِرمآن

Herman¦حِرمآن

Ir al canal en Telegram

"به امیدِ نور،حتی اگر دور" - 📬: https://t.me/SendHarfBot?start=63f069bc51f7

Mostrar más
1 224
Suscriptores
-124 horas
+77 días
-2230 días
Archivo de publicaciones
Repost from دچـار
به گمانم ذهنیتی که آدم‌ها از خود برای هم به یادگار می‌گذارند... از همه‌چیز بیشتر اهمیت دارد... وگرنه همه آمده‌اند که یک روز بروند...
نامه‌های #صمد_بهرنگی

Repost from N/a
حرف دلم آن بود که با خلق نگفتم بغضی‌ست در این ابر، که باران‌شدنی نیست!
منها؛حسین‌دهلوی

من پرندگانی را می‌شناسم که وقتی بال هایشان را بریدند، دویدن را آموختند. نامِ مستعارِ آنها -زن- است...

Repost from N/a
تمامِ من، می‌گویند در اعماق دریا، یک وال، تنها و به دور از بقیه زندگی می‌کند و برخی صدایش را شنیده‌اند. نمی‌دانم افسانه است یا نه، ولی دوست دارم باورش کنم؛ چون من نیز همانند آن وال، تنها هستم و شب‌ها پیش از خواب یاد تو می‌افتم و اشک می‌ریزم. امیدوارم روزی صدای مرا بشنوی و در آغوشم بگیری.

-

-

Repost from N/a
افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد و تنهایی آخرین گریزگاه انسان‌های صادق است.
صادق هدایت

-

Repost from N/a
Shadmehr Aghili - Gomet Kardam.mp39.41 MB

-

Repost from ☫ مهبط
همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت آن‌چه در خواب نرفت، چشمِ من و یادِ تو بود...
• سعدی

#چالش این پیام رو فوروارد کنید، کانالتون رو بدم هوش مصنوعی آنالیز کنه.
فوروارد کنید، نه ریپلای.

Repost from N/a
📍 کارگاهِ مرمتِ ساعت‌های قدیمی، میان ده‌ها ساعت که هرکدام زمان متفاوتی را نشان می‌دهند. - می‌دونی دردناک‌ترین ویژگی آدم‌ها چیه؟ + اینکه حرف‌هاشون یه چیزه، رفتارشون یه چیز دیگه. - اما تو هنوزم بهشون امیدواری. + چون نمی‌خوام برای زنده موندن، قشنگیِ روحم رو از دست بدم. - و اگه آخرش کسی نفهمید چقدر تلاش کردی؟ + مهم نیست... بعضی آدم‌ها ارزششون رو وقتی می‌فهمن که دیگه دیر شده.

Repost from N/a
این پیام رو فور کنید؛ تا منم با توجه به حال‌وهوای چنلتون، یک دیالوگ بین شما و شخص مورد‌علاقه‌تون در یک مکان مشخص بنویسم. 🌿

-
-

Repost from دچـار
به گمانم ذهنیتی که آدم‌ها از خود برای هم به یادگار می‌گذارند... از همه‌چیز بیشتر اهمیت دارد... وگرنه همه آمده‌اند که یک روز بروند...
نامه‌های #صمد_بهرنگی

Repost from N/a
فروغ فرخزاد میگه: در حیرتم از خلقت آب... اگر با درخت همنشین شود، آن را شکوفا می‌کند؛ اگر با آتش یک‌جا شود، آن را خاموش می‌کند؛ اگر با ناپاکی برخورد کند، آن را پاک می‌سازد؛ اگر با آرد درآمیزد، خمیر می‌شود و به نان بدل می‌گردد؛ و اگر با خورشید همراه شود، رنگین‌کمان می‌آفریند... اما آب، اگر تنها بماند، رفته‌رفته می‌گندد. دل آدمی نیز شبیه آب است؛ از آنچه با او همنشین می‌شود، اثر می‌پذیرد و اثر می‌گذارد. گاهی یک انسان، می‌تواند در زندگی ما همان نقشی را داشته باشد که آب برای یک درخت دارد؛ ما را دوباره سبز کند... و گاهی یک همراهی نادرست، می‌تواند آرام‌آرام زلالی دل را بگیرد. پس قدر باهم بودن‌ها را بدانیم؛ قدر آدم‌هایی را که کنارشان دلمان زنده‌تر، آرام‌تر و روشن‌تر می‌شود. چون انسان، در تنهایی شاید دوام بیاورد؛ اما برای شکوفا شدن، به همنشینی درست نیاز دارد.