Herman¦حِرمآن

- https://t.me/SendHarfBot?start=63f069bc51f7

-

نمی‌شناسم و پستارو کامل نخوندم ولیییی از وایبی که گرفتم عکسای بالاست؛ حس می‌کنم توی واقعیت به چنین شکلی نزدیک باشید و خب احساس استقلال و جدیت حین احساساتی بودن آدم می‌گیره. https://t.me/HHeerrmaann

-🙂‍↕️

"باعث میشی دلم نخواد بمیرم"

عزیزمن ؛ هر آنچه مقدر است، خواهد آمد و خواهد شد.. آرام بمان.. كه اضطراب، هيچ سرنوشتى را دگرگون نمی‌كند...

برگشتنی در کار نیست، قدر همه‌چیو همون لحظه بدون.

این بوکمارک های خوشگل رو می تونید تو هر تعداد سفارش بدین همینطور اگه طرحی دوست داشتید بهمون بگید، تا براتون اجرا کنیم🥰

#نمونه #بوکمارک

رک بگویم از همه رنجیده‌ام از غریب و آشنا ترسیده‌ام بی خیالِ سردی آغوش‌ها من به آغوش خودم چسبیده ام. • فریدون مشیری

"درد‌‌‌ های بزرگ را، کلمات تسکین نمی‌دهند."

جلد ۵| ص ۲۵۳🦋✨

"آدم‌های عمیق، کمتر حرف می‌زنند؛ امّا هر جمله‌شان ردّی از فکر، تجربه و احساس دارد."

هزاران چو لبنانو چون آن و این فدای یکی خشت ایران زمین

دلم می‌خواهد تمام غم‌هایت را نقاشی کنم و بعد آن تابلو را بسوزانم، چون هیچ تصویری از درد تو زیبا نیست، مگر آنکه به لبخند ختم شود، آن هم کنار من. -ونگوگ.

کیارستمی در یکی از نامه‌هایش به همسرش می‌نویسد: “باوجودی‌ که خیلی بی‌حوصله‌ام ولی در نامه نوشتن برای تو خیلی راحتم.”

به این فکر می‌کنم که تمام بهانه‌ها برای همین است، برای پیدا کردن یکی که زورش از بی‌حوصلگی ما بیشتر باشد. یکی که همراهی‌اش و همصحبتی‌اش نیاز به حوصله نداشته باشد، یکی که حوصله‌ی آدم را هیچ‌وقت سر نبرد. همه‌ی داستان همین است.

گفت: «عزیزِ من، غم چشم‌هایت حکایت از کدام زخم عمیق تو دارد؟»

آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود سر تا قدمش چون پَری از عیب بَری بود دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش بیچاره ندانست که یارش سفری بود تنها نه ز رازِ دلِ من پرده برافتاد تا بود فلک، شیوهٔ او پرده دری بود منظورِ خردمندِ من آن ماه که او را با حُسنِ ادب شیوهٔ صاحب نظری بود از چنگِ مَنَش اختر بَدمِهر به در برد آری چه کنم؟ دولتِ دورِ قمری بود عُذری بِنِه ای دل، که تو درویشی و او را در مملکتِ حُسن سَرِ تاجْوَری بود اوقاتِ خوش آن بود که با دوست به سر رفت باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود خوش بود لبِ آب و گل و سبزه و نسرین افسوس که آن گنجِ روان رهگذری بود خود را بکش ای بلبل از این رشک که گُل را با بادِ صبا وقتِ سحر جلوه گری بود هر گنجِ سعادت که خدا داد به حافظ از یُمنِ دعایِ شب و وِردِ سَحَری بود