Herman¦حِرمآن
الذهاب إلى القناة على Telegram
"به امیدِ نور،حتی اگر دور" - 📬: https://t.me/SendHarfBot?start=63f069bc51f7
إظهار المزيد1 224
المشتركون
-124 ساعات
+77 أيام
-2230 أيام
أرشيف المشاركات
1 224
Repost from دچـار
به گمانم ذهنیتی که آدمها از خود برای هم به یادگار میگذارند...
از همهچیز بیشتر اهمیت دارد...
وگرنه همه آمدهاند که یک روز بروند...
نامههای #صمد_بهرنگی
1 224
Repost from N/a
حرف دلم آن بود که با خلق نگفتم
بغضیست در این ابر، که بارانشدنی نیست!
منها؛حسیندهلوی
1 224
من پرندگانی را میشناسم که
وقتی بال هایشان را بریدند،
دویدن را آموختند.
نامِ مستعارِ آنها -زن- است...
1 224
Repost from N/a
تمامِ من، میگویند در اعماق دریا، یک وال، تنها و به دور از بقیه زندگی میکند و برخی صدایش را شنیدهاند. نمیدانم افسانه است یا نه، ولی دوست دارم باورش کنم؛ چون من نیز همانند آن وال، تنها هستم و شبها پیش از خواب یاد تو میافتم و اشک میریزم. امیدوارم روزی صدای مرا بشنوی و در آغوشم بگیری.
1 224
Repost from N/a
افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد
و تنهایی آخرین گریزگاه انسانهای صادق است.
صادق هدایت
1 224
Repost from ☫ مهبط
همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت
آنچه در خواب نرفت، چشمِ من و یادِ تو بود...
• سعدی
1 224
Repost from *دونده ساکن*
#چالش
این پیام رو فوروارد کنید، کانالتون رو بدم هوش مصنوعی آنالیز کنه.
فوروارد کنید، نه ریپلای.
1 224
Repost from N/a
📍 کارگاهِ مرمتِ ساعتهای قدیمی، میان دهها ساعت که هرکدام زمان متفاوتی را نشان میدهند.
- میدونی دردناکترین ویژگی آدمها چیه؟
+ اینکه حرفهاشون یه چیزه، رفتارشون یه چیز دیگه.
- اما تو هنوزم بهشون امیدواری.
+ چون نمیخوام برای زنده موندن، قشنگیِ روحم رو از دست بدم.
- و اگه آخرش کسی نفهمید چقدر تلاش کردی؟
+ مهم نیست... بعضی آدمها ارزششون رو وقتی میفهمن که دیگه دیر شده.
1 224
Repost from N/a
این پیام رو فور کنید؛
تا منم با توجه به حالوهوای چنلتون، یک دیالوگ بین شما و شخص موردعلاقهتون در یک مکان مشخص بنویسم. 🌿
1 224
Repost from دچـار
به گمانم ذهنیتی که آدمها از خود برای هم به یادگار میگذارند...
از همهچیز بیشتر اهمیت دارد...
وگرنه همه آمدهاند که یک روز بروند...
نامههای #صمد_بهرنگی
1 224
Repost from N/a
فروغ فرخزاد میگه:
در حیرتم از خلقت آب...
اگر با درخت همنشین شود، آن را شکوفا میکند؛
اگر با آتش یکجا شود، آن را خاموش میکند؛
اگر با ناپاکی برخورد کند، آن را پاک میسازد؛
اگر با آرد درآمیزد، خمیر میشود و به نان بدل میگردد؛
و اگر با خورشید همراه شود، رنگینکمان میآفریند...
اما آب، اگر تنها بماند، رفتهرفته میگندد.
دل آدمی نیز شبیه آب است؛
از آنچه با او همنشین میشود، اثر میپذیرد و اثر میگذارد.
گاهی یک انسان، میتواند در زندگی ما همان نقشی را داشته باشد که آب برای یک درخت دارد؛
ما را دوباره سبز کند...
و گاهی یک همراهی نادرست، میتواند آرامآرام زلالی دل را بگیرد.
پس قدر باهم بودنها را بدانیم؛
قدر آدمهایی را که کنارشان دلمان زندهتر، آرامتر و روشنتر میشود.
چون انسان، در تنهایی شاید دوام بیاورد؛
اما برای شکوفا شدن، به همنشینی درست نیاز دارد.
