𝐜𝐚𝐫𝐭𝐫𝐞𝐟

انسان مى تواند هم‌زمان كه دارد براى زندگی تلاش می‌كند و می‌جنگد، به رفتن و گم و گور شدن هم فكر كند.

میدونم وقتی شصت سالم بشه و پیر بشم حاضرم همه چیزمو رو بدم و دوباره این لحظه رو زندگی کنم.

من آدم‌هایی‌رو دوست دارم که از تغییر فصل، صدای بارون، تماشای ماه، بوی چای تازه دم شده و شب‌های پر ستاره هیجان زده می‌شن.

۲۲سالگی برای من اومد نداشت، جوری سرما خوردم که حاله‌های نور کذایی رو دارم میبینم.

اگرچه هرسری سرما میخوردم مامانم پنیک میکرد و نمیدونست چیکار بکنه ولی الان دلم برای همون پرستاری ناشیانه‌ش هم تنگ شده، فکر‌ کنم کم‌کم باید وصیت کنم.

فکر میکنم باید وصیت کنم، این سرماخوردگی میشه آخرین سرماخوردگی زندگیم.

22Years

ای صبح روشن آبانی که بر چهار ناخن لاک‌زده‌ات چهار لک‌لک مینیاتوری خفته است و بر موی روغن‌زده‌ات آفتاب سرد می‌درخشد ای صبح روشن آبانی، می‌دانی فردا به دنیا می‌آیم با تاجی از مه او را می‌بینم. صبح سفید من که سرانگشتت را خار بی‌حوصله هدیه‌ٔ کوچکی از خون بخشیده‌است! صبح سفید آبانی من! در صبح نخستینم حس می‌کنم سراسر زندگی همین است؛ گل‌هایی و خارهایی. شمس‌لنگرودی