Saved Messages

دیگران می‌توانستند وقایع را به مستی و شوخی بگذرانند، اما برای من، همه‌ چیز بیش از حد جدی بود. من همیشه رنج‌ها و ترس‌ها را بیش از حد حس می‌کردم و این استعداد نحس، راه را بر هرگونه سبک‌سری و آسودگی می‌بست.

دیگران می‌توانستند وقایع را به مستی و شوخی بگذرانند، اما برای من همه‌ چیز بیش از حد جدی بود. من همیشه رنج‌ها و ترس‌ها را بیش از حد حس می‌کردم و این استعداد نحس، راه را بر هرگونه سبک‌سری و آسودگی می‌بست.

دیگران می‌توانستند وقایع را به مستی و شوخی بگذرانند، اما برای من همه‌چیز بیش از حد جدی بود. من همیشه رنج‌ها و ترس‌ها را بیش از حد حس می‌کردم و این استعداد نحس، راه را بر هرگونه سبک‌سری و آسودگی می‌بست.

پدر بد یا مادر بد، بدترین جنایت‌کارانند. آن‌ها مقتول خود را به دنیا می‌آورند و بعد ذره‌ذره نابودش میکنند. روان یک انسان در طول سال‌ها متلاشی می‌کنند و به هیچ دادگاهی هم پا نمی‌گذارند.

ریشۀ اخلاق در «عزت نفس» است؛ یعنی عزت نفس است که انسان را از دروغ گفتن باز می‌دارد، از بدقولی باز می‌دارد. شما وقتی می‌خواهی بچه‌ات را تربیت کنی، اولین کاری که می‌کنی باید این باشد که عزت نفس را در او زنده کنی. 📚 راه رشد جلد اول ✍🏻 محمدصادق حائری شیرازی صفحهٔ - ۲۳۴ -

و رؤیاهای بلندپروازانه‌اش در جسمی فرسوده و بی‌جان گیر افتاده بود و راه فراری از هزارتوی درد و رنجش پیدا نمی‌کرد.

و در پایان نامه‌ نوشت، بهرحال عزیزدلم امیدوارم که این آخرین دل‌شکستگی تو باشد. و آخرین باری که با کسی که درمورد تو مطمئن نیست، رو به رو می‌شوی.

موجود عجیب و مضحکی شده‌ام! شعورم درست کار می‌کند ولی احساساتم! چطور بگویم. کند کار می‌کند. نه آرزویی دارم و نه به چیزی دل‌ بسته‌ام و نه به کسی علاقه‌مندم.

چه هولناک است لحظه‌ای که می‌فهمی دیگر پیوند با هیچ‌یک از علاقه‌هایت نداری. تنها انجام‌شان می‌دهی تا با اندوه‌ات روبرو نشوی!

آن‌ها رنج من را بی‌اهمیت شمردند و من هم در مقابل، حضورشان را.

او نگفت دوستم ندارد، فقط در میانه‌ی طوفان‌ها رهایم کرد. درحالی‌که تمام روزهای آفتابی زندگی‌ام را به فدای روزهای طوفانی‌ زندگی‌اش کرده بودم.

امیدوارم در فصل بعدی زندگی‌تان، بعضی‌ آرزو کنند ای‌ کاش با شما بهتر رفتار کرده بودند!

غمگین بودن (ماندن) کار راحتی است، به قلب‌های ما هم بی‌حرمتی شده؛ ولی چه کسی به ما اجازه داد برای خودمان راه برویم و اندوه‌مان را به نمایش بگذاریم؟

📚 هرچه باداباد

تصویری غم‌انگیزتر از این وجود ندارد که انسان ببیند تمام عمر به ریسمانی چنگ میزده‌ که دیگری مدت‌هاست آن‌ را رها کرده‌ است.

انسان‌ها به قدری دروغگو، به قدری دسیسه‌گر، به قدری مکّار و حیله‌گر، به قدری مشتاق به سود خود و بی‌توجه به سود دیگران هستند که اگر کمتر آن‌ها را باور کنید و کمتر به آن‌ها اعتماد کنید، اشتباه نکرده‌اید.

کمال‌گرایی، شکل موجهی از اضطراب مزمن است. تلاشی بی‌پایان برای ‌پر کردن حفره‌ای درونی که با هیچ دانشی تکمیل نمی‌شود. تو نمی‌خواهی یاد بگیری، می‌خواهی ناتوان نباشی. نمی‌خواهی جا بمانی، می‌خواهی دیده شوی. اما زیستن مسابقه نیست و انسان برای کامل شدن خلق نشده. عمق از ایستادن می‌آید و نه از دویدن. و فهمیدن این ناتمامی گاهی از هر کمالی شریف‌تر است و اما ناکافی.گریه.

هیچ‌ وقت آن‌هایی که تمام کتاب‌هایشان را تا ته خوانده‌اند، درک نکرده‌ام. کتاب زنده است، گاهی تو را به وقت دیگری موکول می‌کند و بعد یک روز، تو را فرا می‌خواند.

آدمی احساس میکنه یه جای نامعلوم گم شده درحالی که وسط خونه نشسته و پا روی پا انداخته.