Saved Messages

تو را نگهبان دروازه‌ای دیدم که خوشبختی در پس آن بود. و تو بیش از آنچه که فکر می‌کردم به وظیفه‌ات وفادار بودی

اگر بپرسی مشکل چیست و من چرا این‌قدر غمگینم، پاسخ می‌دهم که چون در این خانه گل و گیاهی نیست! هیچ سبز زنده‌ای نیست. احتمالاً می‌خندی و می‌گویی: «همین؟» بله همین. این کامل‌ترین جوابی‌ست که می‌توانم به چنین سوالی بدهم! این یعنی در این خانه کسی حوصله ندارد از چیزی مراقبت کند. یعنی این خانه روشنی مطلوب را ندارد. یعنی آدم‌های این خانه از هم خسته‌اند، از خودشان خسته‌اند. یعنی امید در این خانه گم شده و ما برای پیدا شدنش تلاش نمی‌کنیم. یعنی همه‌چیز آن‌قدر به هم ریخته است که انگار سامان گرفتنش محال است! هیچ گلدان بزرگی و هیچ گل زیبایی و هیچ ساقه‌ی بلندی و هیچ برگ پهنی نمی‌تواند این فاصله‌ها را پر کند.

به گمانم ذهنیتی که آدم‌ها از خود برای هم به یادگار می‌گذارند، از همه‌چیز بیشتر اهمیت دارد. وگرنه همه آمده‌اند که یک روز بروند

تو را چه کسی اسراف میکند درحالی‌ که من ذره ذره به تو محتاجم؟

تو را چه کسی اسراف میکند درحالی‌که من سخت به تو محتاجم؟

تو تنها غمی هستی که آدمیزاد برای به سینه کشیدنش مشتاق است…

امروز خیلی "اینجا خبری نیست، اگر هست هیاهوست" هستم.

اگر سخن‌ میان من و تو پایان یافت و راه‌های وصال قطع شدند و جدا یا غریبه گشتیم،‏ از نو با من آشناشو!

میدانی عزیزم، من آن‌طور که نشان میدهم پرتحمل نیستم. فقط دارم دوام می‌آورم و حتی نمیدانم که چطور

ته بازار نشستیم که ما را نپسندند ‏حرف سود و ضرر نیست تو ما را بخر از ما

السلام ای کشته‌ی شیوخ مقدس‌نما

السلام ای که به گودال، کرم‌خانه زدی …

السلام ای سر مجروح کلیسا دیده

حسین متن است، و هرچه جز‌ حسین، حاشیه.

نامه‌ای‌ست از حسین بن علی به محمد بن علی و دیگر بنی هاشم؛ فکان الدنیا لم تکن و کان الآخرة لم تزل. نامه‌ای از حسین بن علی به محمد بن علی و دیگر بنی هاشم؛ اما بعد، مثل این‌که دنیا اصلا وجود نداشته و آخرت همیشگی و دائم بوده و هست.

حسین متن است، و هرچه جز‌ حسین، حاشیه.

ای اشک سینه‌ سوز اثری داشتی چه شد؟ ای آه آتشین شرری داشتی چه شد؟ پیغام کربلا به نجف برد جبرئیل یا مرتضی علی پسری داشتی چه شد؟ پر زد سپس به وادی بطحی و داد زد ام البنین تاج سری داشتی چه شد؟ کسی نیست پرسشی کند از شاه کربلا ای آفتاب دین قمری داشتی چه شد؟ ای نور عین فاطمه با قد خم چرا چون سرو راستین کمری داشتی چه شد؟ آه از دمی که زخم زبان زد ستمگری ای شاه باز، بال و پری داشتی چه شد؟